Gezien: The Mummy

 photo WP_20170616_003TheMummyTomCruiseRusselCrowe.jpg

Dat is wel wat anders dan de films waarvan ik anders verslag doe als ik ze gezien heb. Tom Cruise en Russel Crowe, ver onder hun kunnen als acteur, in een snabbel die waarschijnlijk veel geld voor hen oplevert.


Er is niets mis met deze 3D-film.
Het verhaal is niet echt origineel.
Vooral de opbouw van het het begin doet me denken aan
Indiana Jones. Ook het geluid.
De manier waarop het in beeld wordt gebracht (kostuums,
omgeving, voorwerpen, enz.) heeft wat gekost.
Goed vermaak.
Niet bij nadenken.
Geen Oscars.

Advertenties

A hologram for a king

Tom Hanks speelt goed in A Hologram for a King.

 photo WP_20160624_010AHologramForAKingTomHanks.jpg

A hologram for a king met Tom Hanks, grappig, overtuigend, beetje snel einde.


De Filmkrant maakt er weer iets heeeel diepzinnigs van.
Dat mag van mij maar ik vond het gewoon een overtuigende film
die bij vlagen heel grappig is.
Wat bij een aantal films de afgelopen weken maar niet lukte,
lukt hier wel: de magie slaat toe.

Hanks in Saoedi-Arabiƫ is geloofwaardig.
Die aparte sfeer die je beleeft in een vreemd land waar je niemand kent
en waar je dus heel erg vanuit je eigen zelf de wereld tegemoet treedt,
sprak me erg aan.
Als je in zo’n situatie bent kun je je maar het best open stellen
voor locale gebruiken en die proberen te begrijpen.
Vasthouden aan je eigen wereldbeeld helpt dan niet zo veel.
Als je dat doet dan ontdek je dat mensen helemaal niet zo verschillend zijn.
Hun cultuur en gebruiken misschien wel, maar in de kern verschillen
we niet zo veel.
Die instelling levert een sfeer op waarbij je tastend in de wereld
rondkijkt, een instelling die ontwapenend werkt.

Als een kind kijkt Hanks rond en schakelt soms terug naar zijn rol als
(voormalig) succesvol verkoper die de problemen wel even te lijf zal gaan.
Af en toe kijkt hij een heel klein beetje achter (letterlijk) de
coulissen van het land en de cultuur. Nooit lang.
Mekka, Filipino die het werk doen en in armoedige omstandigheden leven,
vrouwen zonder rechten, geen vrijheid voor de inwoners, alcohol in
overvloed verkrijgbaar mits je over de goede contacten beschikt, enz.

Toch vindt hij er zijn weg.
Ik vond het zo overtuigend dat het einde me overviel. Het had voor mij
nog wel wat langer mogen duren maar plotseling was de film voorbij,
gingen de lichten aan en was de magie weer weg.
Geen Oscar maar wel een heel leuke avond.

Gezien: Alex van Warmerdam, Schneider vs Bax

Ik denk (ik heb het niet bijgehouden)
dat dit de eerste Nederlandse film is die ik sinds
Max Havelaar (1976) gezien heb.

De Nederlandse films die ik in tussen liggende tijd wel gezien heb
(via TV) of waarvan ik trailers gezien heb, komen bij mij
altijd over als amateuristisch gemaakt en slecht gespeeld.
Nooit soepel bewegende acteurs die een zijn met hun rol,
maar altijd matig toneelspelende mensen die gedwongen zijn
om iets te spelen voor de camera.

Op de website ‘Top10-lijstjes’ staat de volgende top 10:

01: Soldaat van Oranje
02: Zwartboek
03: Spoorloos
04: Simon
05: Turks Fruit
06: Flodder
07: Komt een vrouw bij de dokter
08: Het leven uit een dag
09: Gooische vrouwen
10: De lift

Kortom: de Tweede Wereldoorlog en veel plat vermaak.

Omdat ik niet eerder een film van Alex van Warmerdam had gezien
en ik het gevoel had dat de verhalen die hij verfilmd origineel zijn,
ben ik toch maar eens naar Schneider vs Bax gegaan.
Daar heb ik een goed gevoel aan overgehouden.
De film is leuk, bij vlagen geheimzinnig en met een bijzonder einde.

 photo WP_20150529_006VanWarmerdamSchneiderVsBax.jpg

Niet dat we de film nu meteen naar de Oscars moeten insturen.
Doordat heel veel dingen open blijven, niet verklaard,
onstaat ook een apart soort oppervlakkigheid in de film.
De acteurs doen alsof wat ze meemaken normaal is maar
dat zijn hun avonturen echt niet.
Dat levert een bijzondere sfeer op die nog wordt ondersteund
door het bijzondere landschap en de manier waarop
de beelden gemaakt zijn. Soms doet het landschap
je meer denken aan een moeras in het zuiden van Amerika dan
aan het Nederlandse polderlandschap.
Waarschijnlijk is de film ook niet bedoeld om diepzinnig te zijn
en daardoor ontstaat die oppervlakkige, ongemakkelijke sfeer
die schuurt. Intussen gaat het verhaal door. Knap. Heel knap.

 photo WP_20150529_007VanWarmerdamSchneiderVsBax.jpg

12 years a slave

 photo FrancoisDuhamel12YearsASlave.jpg

Francois Duhamel, 12 years a slave. Verhaal van een ontvoerde Noord-Amerikaan die 12 jaar als slaaf gehouden wordt in het zuiden van de Verenigde Staten.

Gezien afgelopen vrijdagavond.

Het verhaal is een verhaal dat vertelt moet worden.
Het gaat om onrecht aangedaan aan 1 man maar tegelijkertijd
geeft het een beeld van de verwerpelijke praktijk van het houden van slaven.
Het is een dondere bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis, zeg maar
een donker hoofdstuk. En niet alleen van de Amerikaanse geschiedenis.
De westerse mogendheden van die tijd, waaronder Nederland,
werkten hard mee aan deze praktijken.

Maar een goed verhaal maakt nog geen goede film.
Naar mijn gevoel leent het verhaal zich niet zo voor een film.
Daarvoor gebeurt er te weinig.
De film is met zorg gemaakt en het resultaat is onderhoudend.
Een Oscarregen zou onterecht zijn geweest.

Neem de rol van Brad Pitt.
Hoewel belangrijk in de film,
door zijn toedoen verandert het leven van de hoofdpersoon definitief,
is de rol krap in tijd bemeten.
Daardoor wordt onduidelijk wat de persoon daar, op dat moment precies doet.
Hoe hij er komt. Wat zijn relatie met de andere personages in de film is.

Voor het algemene verhaal over Slavernij is de rol ook van geen belang.
Voor het persoonlijke verhaal wel.
De regiseur is er niet op een goede manier uitgekomen
om de rol een goede plaats te geven.

De film is goed, een beetje lang, ga er naat kijken
maar de oscars hadden naar ‘Wolf of Wall Street’ gemoeten.

Gezien: The Artist

Afgelopen vrijdag ben ik gaan kijken naar The Artist.
De Franse zwart-wit film die net 5 Oscars heeft gewonnen.
De competitie heb ik niet gezien maar 5 Oscars lijkt me overdreven.

Om te beginnen is het geen origineel verhaal.
Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn.
Maar als je het nodig vind een remake te maken moet je wel iets
te bieden hebben. Iets wat in een vorige verfilming niet aan de orde kwam.
Ik heb het niet kunnen ontdekken.
Sterker nog: ‘A Star is born’ is naar mijn gevoel beter uitgewerkt.
Veel genuanceerder, overtuigender.

Dan de acteurs.
Jammer genoeg voor The Artist zijn Judy Garland en James Mason
ijzersterk in ‘A Star is born’.
Hun relatie is levenecht.
Hun compasie en gedragingen overtuigend.
Jean Dujardin en Bxe9rxe9nice Bejo spatten niet echt van het doek.
Bxe9rxe9nice Bejo is van de twee nog het best.
John Goodman treft het niet met zijn rollen.

De film valt in twee delen uiteen:
de jaren ’20 films en het documentaire deel:
het leven van de acteurs in dezelfde jaren ’20.
De jaren ’20 films zijn een karikatuur van de werkelijke zwart/wit films.
Natuurlijk zijn er veel zwart/wit films waarin overacteren
aan de orde van de dag is.
Maar dat probleem wordt bijvoorbeeld in ‘Singing in the rain’
veel beter uitgebuit.
Daarnaast zijn de echt goede zwart/wit films helemaal niet
overgeacteerd. In geslaagde films worden wel degelijk emoties
overtuigend gespeeld. Kijk maar eens naar Chaplin in The Kid.

Sommige beelden zijn goed. De openingssequence waarin je niet goed weet
wat je ziet: de jaren ’20 zwart/wit film of de ‘documentaire’.
Het orkest dat de filmmuziek speelt in de bioscoop, de toeschouwers,
de acteurs achter en op het scherm. Goed gedaan.
Leuke rolletje voor Malcolm McDowell.

Waarom in zwart/wit, en stom?
Het werkt niet.
Sommige van de visuele grappen zijn redelijk, maar niet verpletterend.
Ze worden zwaar overschat.
De scene op de trap, het horen, zien en zwijgen beeldje,
de weerspiegeling voor een etalage met een rokkostuum.
Veel spiegels maar kijk eens naar ‘The Sheltering Sky’ van Bernardo Bertolucci.
Dan zie je wat je daar in een film mee kunt.

Het waren een aangename 100 minuten, maar 5 Oscars?
Nee.