Musicircus. Masterpieces from the Centre Pompidou Collection

Het Centre Pompidou viert dat het 40 jaar bestaat en
organiseert daarom tentoonstellingen en andere evenementen
in heel Franklrijk. Zo ook in Metz.
De tentoonstelling in Metz gaat uit van muziek, ritme,
als inspiratiebron voor kust.

De entree van de tentoonstelling is indrukwekkend.
Eigenlijk moet ik het niet vertellen, maar ja.
Dan maar de komende regels even niet lezen.
Je gaat de tentoonstelling binnen via een normale deur.
De eerste ruimte is vrij donker.
Daar hangt midden in de ruimte, prachtig uitgelicht (de belichting
van deze tentoonstelling verdiend vermeld te worden want
die is uitzonderlijk goed!) een werk van de kunstenaar Wassily Kandinsky.

De felle, lichte kleuren knallen in je gezicht.
Het maakt een overweldigende indruk.
Als ik er nu aan terugdenk krijg ik nog koude rillingen
en gaan de haren op mijn armen rechtop staan.
Schitterend!

 photo DSC_2320Kandinsky.jpg

Wassily Kandinsky, Yellow-Red-Blue, 1925, oil on canvas.


De meeste foto’s die ik van de tentoonstelling maakte
zijn groepen foto’s.
Soms omdat je anders geen indruk van bijvoorbeeld
een lichtkunstwerk kunt krijgen.

 photo DSC_2321OlafurEliassonReageertOpSoniaDelauney.jpg

Het eerste werk is van Olafur Eliasson. Een eigentijdse kunstenaar die hier met een lichtkunstwerk reageert op een werk van Sonia Delauney. Het werk van Sonia Delauney zie je hier midden achter tegen de muur hangen. Rechts op de muur zie je een projectie die gevormd wordt door lichten en voorwerpen die links (soms naast deze foto) hangen. De lichten en de voorwerpen (spiegels, metalen schijven) bewegen en daarom bewegen de projecties voor een deel ook constant. Je beeld verandert dus steeds.


 photo DSC_2322OlafurEliasson.jpg

Hier zie je een lichtbron die net te zien was en de spriraal en spiegelde schijven.


 photo DSC_2323OlafurEliasson.jpg

 photo DSC_2324OlafurEliasson.jpg

 photo DSC_2325OlafurEliasson.jpg

Olafur Eliasson en Sonia Delauney. Vaak vind ik het confronteren van werk van kunstenaar 1 met werk van kunstenaar 2 niet zo geslaagd. Maar hier is het super geslaagd.


 photo DSC_2326Calder.jpg

Deze mobile van Calder is prachtig belicht. Het geeft zo’n mooie wisselwerking tussen het werk en zijn schaduw.


 photo DSC_2327MakerOnbekend.jpg

De maker van dit complexe lichtkunstwerk mety meerdere lichtbronnen en heel veel spiegels, is mij onbekend. Het ontbreken van een catalogus in een andere taal dan Frans is daaraan schuldig.


Dan komt er een werk van Yves Klein.
Er was ook een projectie waarop te zien is hoe dit werk
tot stand gekomen is.
Het werk is uit 1960. Het heet ‘Anthropometrie de l’epoque bleue’.
De film begint met een Yves Klein die als dirigent optreedt
voor een klein kamerorkest. De stemmige muziek vormt de
achtergrond van deze vernissage.
Even later zie je het publiek, mannen in pak, vrouwen keurig gekleed.
Dan begint het deel van de kunstenaar zelf.
Nou ja, zelf.
Er verschijnen een aantal blote dames die zich insmeren in blauwe verf
waarmee ze vervolgens afdrukken maken tegen de muur en op de grond.

 photo DSC_2328MetOrkestYvesKleinAnthropomeacutetrieDeJEpoqueBleue1960.jpg

Met orkest.


 photo DSC_2329YvesKleinAnthropomeacutetrieDeJEpoqueBleue1960.jpg

Insmeren.


 photo DSC_2331YvesKleinAnthropomeacutetrieDeJEpoqueBleue1960.jpg

Afdrukken maken.


 photo DSC_2332YvesKleinAnthropomeacutetrieDeJEpoqueBleue1960.jpg

Met een afsluitende toelichting aan de aanwezigen.


 photo DSC_2333YvesKleinAnthropomeacutetrieDeJEpoqueBleue1960.jpg

De film ‘Anthropometrie de l’epoque bleue’ is op YouTube te zien. Daar vond ik direct twee versies. Een in kleur en een in zwart/wit zoals de film op de tentoonstelling.


 photo DSC_2334YvesKlein.jpg

Dit is het werk wat bij de film hing. Dit werk van Yves Klein is er een uit een serie.


 photo DSC_2335MakerOnbekend.jpg

De maker van dit werk ken ik niet. Dit is een grote opstelling met zilverkleurige, spiegelende en bewegende schijven die een geluid voortbrengen.

 photo DSC_2336MakerOnbekend.jpg


 photo DSC_2337SolLeWittMetEenBalletfilmOpDeMuurHelaasNietZichtbaarOpDeFoto.jpg

Hier probeert men een werk van Soll LeWitt een wisselwerking aan te laten gaan met een ballet. Het ballet werd op de muur rechts geprojecteerd maar is hier niet te zien vanwege de lichtomstandigheden.


Al bij al, een heel geslaagde tentoonstelling.
Men had zich er veel makkelijker af kunnen maken maar
dit is gewoon een heel geslaagde tentoonstelling geworden.
We want more.

Centre Pompidou Metz

Dit weekend ben ik in Metz geweest.
Er is daar een dependance van het Centre Pompidou.
Dat museum bestaat 40 jaar en daarom zijn er in
Frankrijk het hele jaar speciale tentoonstellingen en evenementen.
Zo ook in Metz.
Daar is nu een tentoonstelling over het werk van
Fernand Léger. Daar ben ik voor gegaan.
Maar vandaag eerst het gebouw Centre Pompidou Metz.
Het is een prestigeus gebouw, wat niet wil zeggen dat het mooi
is of goed. Dat zie je dan ook in Metz.
Het gebouw is in 2010 geopend.

 photo DSC_2279CentrePompidouMetz.jpg

Dit is het gebouw uit de verte. Het dak is vormeloos en de piek erop vind ik niet echt geslaagd. Er zijn door de architecten vast allerlei verhalen over te vertellen maar behalve een bijzondere houten constructie onder het dak heb ik niets kunnen beleven in het gebouw waarvan ik dacht: ‘Inderdaad, dat had alleen onder deze architectuur gekunt’.


 photo DSC_2280CentrePompidouMetz.jpg

Centre Pompidou Metz. De architecten: de Japanse architect Shigeru Ban en de Frans architect Jean de Gastines, geassisteerd door Philip Gumuchdjian, zul je dan ook niet vaak tegen komen in artikelen over architectuur.


 photo DSC_2281CentrePompidouMetz.jpg

De houten constructie die het dak van het Centre Pompidou in Metz draagt is indrukwekkend.


 photo DSC_2282CentrePompidouMetz.jpg

Centre Pompidou in Metz.


 photo DSC_2283CentrePompidouMetz.jpg

Het is zeker niet klein.


 photo DSC_2284CentrePompidouMetz.jpg

Centre Pompidou in Metz.


 photo DSC_2285CentrePompidouMetz.jpg

Centre Pompidou in Metz.


 photo DSC_2286CentrePompidouMetzGolvendeTuin.jpg

Er ligt een golvende tuin tegen het Centre Pompidou in Metz. Maar de omgeving is nogal schraal: beton, kapot beton en dat is het.


 photo DSC_2287CentrePompidouMetz.jpg

Gelukkig waren de tentoonstellingen beter. Ik ging er voor 1 speciaal: Fernand Léger. Beauty is everywhere. De andere waren: ‘Infinite Garden. From Giverny to Amazonia’ en ‘Musicircus. Masterpieces from the Centre Pompidou Collection’.


 photo DSC_2288CentrePompidouMetzUitzichtVanafDeDerdeVerdiepingInHetGebouw.jpg

Van binnen. Vanaf de derde etage ziet het er bijvoorbeeld zo uit.