Fernand Léger. Beauty is everywhere.

Schoonheid is overal.
Dat is het motto dat goed past bij de kunst van Fernand Leger.
Niet alleen romantische plaatjes maar ook bijvoorbeeld machines
hebben een schoonheid. Dat zie je terug in zijn werk.
in Metz is op dit moment een tentoonstelling aan de gang
over zijn werk: doeken, films, keramiek, grafische ontwerpen,
theaterkostuums, decors, architectuur, enz.

Het was voor mij de eerste keer een tentoonstelling te zien
die alleen maar over werk van Fernand Leger gaat.
Dit was mijn reden om naar Metz te gaan en de tentoonstelling
viel niet tegen.

De catalogus is een groot boek. Stevige kaft.
Papier niet glanzend maar stevig.

 photo WP_20170614_002FernandLegerBeautyIsEverywhereCatalogus.jpg

Catalogus Fernand Leger, Beauty is everywhere. Helaas alleen in het Frans te verkrijgen.


 photo WP_20170614_004CatalogusMetLaNoce.jpg

Hier ligt de catalogus open bij mijn eerste foto. Door de catalogus heb ik alle namen van de kunstwerken. Het was behoorlijk donker in de ruimtes en dat maakt het maken van foto’s moeilijk.


 photo DSC_2338FernandLegerLaNoce1911-1912HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, La Noce, 1911 – 1912, huile sur toile.


 photo DSC_2339FernandLegerLePartieDeCartes1917HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, Le partie de cartes, 1917, huile sur toile.


 photo DSC_2341FernandLegerElementMecanique1924HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, Element mecanique, 1924, huile sur toile.


 photo WP_20170614_007FernandLegerLeMecanicien1918HuileSurToile.jpg

Fernand LegerLe,. Mecanicien, 1918, huile sur toile.


 photo DSC_2343FernandLegerNatureMorteABC1927HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, Nature morte A B C, 1927, huile sur toile.


 photo WP_20170614_009CharlotCubiste1924ElementEnBoisPaintsEtLaquesInspiratieOAANightInTheShowCharlesChaplin1915.jpg

Fernand Leger, Charlot Cubiste, 1924, element en bois paints et laques. Leger werd enorm aangestoken door een film van Charles Chaplin. Een deel van die film was op de tentoonstellimng te zien maar de volle 24 komische minuten zijn op Youtube ook te zien. Een aanbeveling: A night in the show, Charles Chaplin, 1915.


 photo DSC_2348ImagesMobilesFernandLegerDudletMurphy.jpg

Fernand Leger maakte ook samen met Dudley Murphy een eigen film: Images Mobiles. ook van die film waren stukken te zien. Machines krijgen daarin veel aandacht.

 photo DSC_2349ImagesMobilesFernandLegerDudletMurphy.jpg


 photo DSC_2351FernandLegerLesTroisMusiciens1930HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, Les trois musiciens, 1930, huile sur toile.


 photo DSC_2352FernandLegerLaDanse1929HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, La Danse, 1929, huile sur toile. Let vooral op de houding van deze danseressen.


 photo DSC_2354FernandLegerCompositionAuxTroisFigures1932HuileSurToile.jpg

Want die identieke houding komt hier weer terug: Fernand Leger, Composition aux trois figures, 1932, huile sur toile.


 photo DSC_2355FerenandLegerLesAcrobatesEnGris1942-1944HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, Les Acrobates en gris, 1942 – 1944, huile sur toile.


 photo DSC_2356FernandLegerLaLecture1924HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, La Lecture, 1924, huile sur toile. een schilderij waarin het lezen van een boek centraal staat. Prachtig toch?


 photo DSC_2358FernandLegerLArbre1925HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, L’Arbre, 1925, huile sur toile.


 photo DSC_2360FernandLegerSansTitreLampeEtFleur1951BasReliefEnTerreCuiteADecorEmaille.jpg

Fernand Leger, Sans titre (Lampe et fleur), 1951, bas-relief.


 photo DSC_2361FernandLegerLesLoisirsHommageALouisDavid1948-1948HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, Les loisirs (Hommage a Louis David), 1948 – 1949, huile sur toile.


 photo DSC_2362FernandLegerLesConstructeurs1950HuileSurToile.jpg

Fernand Leger, Les Constructeurs, 1950, huile sur toile.


Gezien: Monsieur Chocolat

Afgelopen vrijdag zag ik de Franse film ‘Monsieur Chocolat’.

 photo WP_20160422_003MonsierChocolatOmarSyJamesThierree.jpg

Monsieur Chocolat met Omar Sy en James Thierree.


Ik zat naar de film te kijken en een paar keer kon ik mijn blik niet
van James Thierree afhouden. Als ze een film gaan maken over
Charles Chaplin dan moeten ze hem de hoofdrol laten spelen.
Hij lijkt op hem.
Wat blijkt: hij is een kleinzoon van Chaplin en achter-kleinzoon
van de toneelschrijver Eugene O’Neill.

Wikipedia:

James Spencer Henry Edmond Marcel Thierrée (born 2 May 1974 in Lausanne, Switzerland) is a Swiss circus performer, violinist, actor and director who is best known for his theatre performances which blend contemporary circus, mime, dance, and music. He is the son of circus performers Victoria Chaplin and Jean-Baptiste Thierrée, the grandson of filmmaker Charlie Chaplin and the great-grandson of playwright Eugene O’Neill.

In de berichtgeving over de film gaat de aandacht het meest uit naar Omar Sy
maar James Thierree maakte op mij de meeste indruk.
James Thierree heeft het in zijn rol steeds maar weer over timing.
Dat waar Chaplin zo fantastisch in was!

De film geeft het verhaal de volledige ruimte om zichzelf te vertellen.
Maar dat had van mij best wat scherper gemogen en misschien met meer
historische feiten.
Conclusie: aardige film. Goed voor een avondje uit.

Gedundrukt

Ik ken Simon Carmiggelt van vroeger, van de tv.
Mijn herinneringen zijn niet heel gedetailleerd:
de begin tune ‘In a sentimental mood’ The Duke Ellington Orchestra,
zijn stem, zijn tempo.

Dus meer de sfeer dan feitelijke dingen.
Maar als ik hem lees hoor ik hem weer.

Nu ik hem lees ervaar ik hoe goed de Kronkels geschreven zijn.
De details, de slotzin, de situatieschets, het portret, de humor.

Over de humor valt veel te zeggen.
De droge vertel trant in combinatie met soms diepe triestheid,
levert komische situaties op.
Situaties die je ook bij andere komische talenten ziet
als Charles Chaplin of Buster Keaton.
Hun timing is net als bij Simon Carmiggelt perfect.
Net als Simon Carmiggelt schuwen ze schrijnende situaties niet.
Simon Carmiggelt schrijft bijvoorbeeld regelmatig over Amsterdamse Joden
en hun lot tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Scherpe constateringen gaat hij daarbij niet uit de weg.
Het effect is dat de boodschap beter blijft hangen
dan wanneer hij dijenkletsers zou schrijven.
Iets wringt er namelijk, in het verhaal maar achteraf ook in je hoofd.

De Kronkels gaan vaak over op zich alledaagse situaties met gewone mensen.
Allemaal in Den Haag of Amsterdam.
Er staan er gelukkig een aantal op YouTube.

Normaal zou ik nu een stukje aanhalen maar
dat doe ik hier niet.
Het boekje is niet duur en erg leuk.
Gewoon kopen en lezen!
Aanraders: ‘De heer Cohen’ (1947) en bijvoorbeeld ‘Buigen’(1980).
Deze keer boog ik ook.

 photo DSC_3606CarmiggeltGedundrukt.jpg
Simon Carmiggelt, Gedundrukt (uitgegeven door Van Oorschot).

Het boek heb ik meegenomen naar India.
In Pushkar ben ik begonnen het te lezen.
De afgelopen dagen heb ik de laatste verhalen gelezen.
De extra grijze omslag heeft de vliegreis niet overleefd.

Gezien: The Artist

Afgelopen vrijdag ben ik gaan kijken naar The Artist.
De Franse zwart-wit film die net 5 Oscars heeft gewonnen.
De competitie heb ik niet gezien maar 5 Oscars lijkt me overdreven.

Om te beginnen is het geen origineel verhaal.
Dat hoeft natuurlijk geen probleem te zijn.
Maar als je het nodig vind een remake te maken moet je wel iets
te bieden hebben. Iets wat in een vorige verfilming niet aan de orde kwam.
Ik heb het niet kunnen ontdekken.
Sterker nog: ‘A Star is born’ is naar mijn gevoel beter uitgewerkt.
Veel genuanceerder, overtuigender.

Dan de acteurs.
Jammer genoeg voor The Artist zijn Judy Garland en James Mason
ijzersterk in ‘A Star is born’.
Hun relatie is levenecht.
Hun compasie en gedragingen overtuigend.
Jean Dujardin en Bxe9rxe9nice Bejo spatten niet echt van het doek.
Bxe9rxe9nice Bejo is van de twee nog het best.
John Goodman treft het niet met zijn rollen.

De film valt in twee delen uiteen:
de jaren ’20 films en het documentaire deel:
het leven van de acteurs in dezelfde jaren ’20.
De jaren ’20 films zijn een karikatuur van de werkelijke zwart/wit films.
Natuurlijk zijn er veel zwart/wit films waarin overacteren
aan de orde van de dag is.
Maar dat probleem wordt bijvoorbeeld in ‘Singing in the rain’
veel beter uitgebuit.
Daarnaast zijn de echt goede zwart/wit films helemaal niet
overgeacteerd. In geslaagde films worden wel degelijk emoties
overtuigend gespeeld. Kijk maar eens naar Chaplin in The Kid.

Sommige beelden zijn goed. De openingssequence waarin je niet goed weet
wat je ziet: de jaren ’20 zwart/wit film of de ‘documentaire’.
Het orkest dat de filmmuziek speelt in de bioscoop, de toeschouwers,
de acteurs achter en op het scherm. Goed gedaan.
Leuke rolletje voor Malcolm McDowell.

Waarom in zwart/wit, en stom?
Het werkt niet.
Sommige van de visuele grappen zijn redelijk, maar niet verpletterend.
Ze worden zwaar overschat.
De scene op de trap, het horen, zien en zwijgen beeldje,
de weerspiegeling voor een etalage met een rokkostuum.
Veel spiegels maar kijk eens naar ‘The Sheltering Sky’ van Bernardo Bertolucci.
Dan zie je wat je daar in een film mee kunt.

Het waren een aangename 100 minuten, maar 5 Oscars?
Nee.

The Estate of Queen Juliana of the Netherlands

Niet alle stukken op de aankomende veiling van de erfenis van Juliana
zijn topwerken. Waarom doe je ze anders weg.
Maar dat wil niet zeggen dat een groot aantal voorwerpen
niet heel erg de moeite waard zijn om te bekijken.
Dat heb ik dan alvast gedaan via het web
en ik laat hieronder een aantal bijzondere of opmerkelijke stukken zien.


Ik heb een zwak voor kamerschermen. Op de veiling zijn er heel wat te koop. Dit is een bijzonder scherm door het aardewerk dat in het scherm is opgenomen. A Dutch marquetry, rosewood and porcelain, four leaf screen, Grand Bazar Royal, The Hague, circa 1886.

Marquetry is de term voor het versieren van voorwerpen met
fineer (dunne laagjes hout).


Andreas Schelfhout, 1787 – 1870, Sailing vessels in choppy waters, watercolour and brown ink over black chalk on paper.

Sotheby’s heeft er voor gekozen om bij de voorwerpen niet
het jaartal te vermelden.
Waarschijnlijk omdat dit van veel voorwerpen niet bekend is.
Dit schilderij heb ik hier opgenomen omdat Andreas Schelfhout
een bekende Nederlandse schilder is en het in dit geval
ook nog eens een typisch ‘Nederlands’ tafereel betreft.
De term ‘Choppy’ staat voor ruw water.


Antonie Lodewijk Koster, 1859 – 1937, Peasants at work on a bulb field, oil on canvas.

Wederom een typisch Nederlands tafereel.
Ik ben benieuwd wat de overwegingen bij de selectie van de voorwerpen
precies geweest zijn.
Ik heb nog niet vaak bollenvelden gezien op schilderijen.
En dit schilderij is nog eens mooi ook.


A Sevres-style porcelain, blue ground, amorous tete-a-tete, late 19 th centrury.

De veiling omvat heel, heel veel serviesgoed.
Dit is zomaar een willekeurige selectie.
Naast serviezen zie je ook heel veel oude stoelen, klokken,
zilver (bestek en anders), glas, tafels, kasten enz.

Sevres-style porcelein is afkomstig van een fabriek in Frankrijk.
Hier betreft het een imitatie.
Een serviesje met afbeeldingen van verliefde stelletjes.


A silver miniature horse and carriage, possibly 18 th century.

Ik vond het een grappig gezicht.
Al krijg ik de indruk dat het kwalitatief niet zo hoogstaand is.
Maar de veiling heeft hele series miniaturen.
Leuk voor verzamelaars.


Al kreeg ik het cadeau. Sommige voorwerpen zijn werkelijk kitsch. A small Austrian bronze horseshoe shaped desk timepiece, circa 1880, Gebr. Robeck Wien.

Gebr. Robeck, Wien….. ik kom ze niet tegen op het internet.
Ik vermoed dat er niet heel diepgaand onderzoek is gedaan naar de voorwerpen.
Tenslotte is de opbrengst voor goede doelen
en ik denk dat men de kosten heeft willen beperken.


Barend Cornelis Koekkoek, The reapers, 1847, watercolour and brown and grey wash over pencil on paper.

Er zijn ten minste twee werken van Koekkoek aanwezig op de veiling.
De maaiers (met de zeis).


Charles Chaplin, niet de komisch acteur maar de Franse schilder, A lady with a guitar, 1825 – 1891, watercolour and chalk heihtened with white on paper.


Over kitsch gesproken: Charles Landelle, 1821 – 1908, A portrait of a gypsy woman, oil on canvas.

Charles Landelle staat bekend om zijn ‘portretten’ van vrouwen
in verleidelijke poses.


George Edward Horton, 1859 – 1950, The ministers house Rotterdam, watercolour on paper.

Horton is een redelijk bekende Engelse schilder die zowel in Engeland
als in Nederland regelmatig schilderde.
Jammer genoeg is het hier een waterverfschilderij.
Die worden over het algemeen lager gewaardeerd op veilingen.
Mooi werk.


Hendrik Savrij, 1823 – 1907, A peasant with cattle on a sunlit meadow, oil on canvas.


Hendrik Willem Mesdag, 1831 – 1915, A sailing vessel on ice flows, watercolour on paper.

Ook een waterverfschildering.
Deze keer van Mesdag.
Een schip maar vanuit een interessant perspectief.
Best een mooi werk alleen, en je kunt dit zien
bij meer werken, aan de randen verkleurd.
Waarschijnlijk is dit het gevolg van het feit
dat het werk in een lijst heeft gezeten.
Ik vraag me af of je dat nog kunt herstellen?


Gewoon grappig: Jan Bonket, A Dutch miniature baby walker, Amsterdam 1774.

Regelmatig stuitte ik op voorwerpen waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde.
Een zilveren baby rollator.
Jan Bonket is een bekende Nederlandse zilversmid
en gespecialiseerd in miniatuurvoorwerpen.
Werk van hem is te zien in het Rijksmuseum.


Johannes Anthonie Balthasar Stroebel, 1821 – 1905, The Petition, oil on canvas.

Stroebel is maker van een groot aantal Hollandse interieurs.
Mooi werk.


Mari Ten Kate, 1831 – 1910, A Javanese girl tending to her dog, oil on canvas.

Ik heb dit werk en het volgende speciaal gekozen omdat het me opviel
dat zo weinig werken van of over de kolonieen op de veiling te koop zijn.
Dat geldt zowel voor Indonesie maar zeker voor Suriname.
Naast deze twee werken hier en daar een meubelstuk.

Mari Ten Kate, 1831 – 1910, A Javanese household, watercolour and pencil heightened with white on paper.


Pair of Chinese Famille Rose porcelain, baluster vases with cover, Qing Dynasty, 19th century.


Pieter Alardus Haaxman, 1814 – 1887, Kenau Simonsdochter Hasselaer on the city walls of Haarlem, oil on canvas.

‘Vaderlandse geschiedenis’, ook dat is niet sterk vertegenwoordigd.

Dit is een van de uitzonderingen.

Wikipedia

Kenau Simonsdochter Hasselaer (1526-1588/1589) was een scheepsbouwer en houthandelaar die vooral bekend is geworden door haar felle verzet bij de verdediging van Haarlem tijdens de Tachtigjarige Oorlog.

Toen Kenau geboren werd, was haar vader, Simon Gerritszoon Brouwer, burgemeester van Haarlem. Haar zwager was Hadrianus Junius, de lijfarts van Willem van Oranje. Tijdens het ‘Beleg van Haarlem’ leverde ze scheepshout voor schepen die via het Haarlemmermeer in verbinding stonden met de Prins.

Volgens sommige ooggetuigenverslagen van Duitse huursoldaten vocht ze zelf actief mee tegen de Spanjaarden. Zo zou ze aan het hoofd staan van 300 vrouwen die met kokend water, brandend stro en gesmolten pek vanaf de stadsmuren de vijand van zich afhield. Hooft schijnt soortgelijke verhalen hierover gebaseerd te hebben op gesprekken met haar neef, Pieter Dirksz. Hasselaer. Volgens Hooft was ze niet bang om met spies, geweer en degen tegen de vijand te strijden. De vrouwen vochten volgens hem actief mee omdat ze wisten hoe de Spanjaarden waren omgegaan met de vrouwen in andere veroverde steden. Hierdoor is de mythe om haar persoon ontstaan. Volgens sommige historici is echter niet vast te stellen dat ze daadwerkelijk meevocht. In een in 1586 geschreven verzoekschrift aan de burgemeesters, schepenen en vroedschappen van Haarlem zinspeelde Kenau hier zelf niet op, hoewel ze wel aangaf dat ze als een goede patriot had meegeholpen aan de verdediging van de stad.


Salomon Leonardus Verveer, Figures in a Dutch fishing town, 1851, watercolour, chalk and wash, heightened with white on paper.


Dit is een detail van de linker bovenhoek van het werk van Salomon Verveer. Dat lijkt me niet echt de bedoeling.


Samual Klinkenberg, An oak figure of an uhu, circa 1920.