India, Ahmedabad, Vav, Stepwell

Vandaag kwam ik een paar mooie foto’s tegen van Dhr. Saman S. Patel.
in een Amerikaans tijdschrift voor archeologie.
Het waren foto’s van een ‘stepwell’ (of vav of baolis).
De naam is afhankelijk van de taal die in de streek gesproken wordt.
Een stepwell is een grote, diepe waterput waarbij je
via trappen van het hete, zonverlichte aardoppervlak,
kunt afdalen naar het koele waterniveau, diep in de grond.
De trappen en de muren zijn vaak rijk versierd.

Zelf hebben we in november 2007 stepwells bezocht in India.
Ik krijg bij het zien van de foto’s, gelijk heimwee.

De foto’s die ik hier laat zien zijn van de
Rudabai Vav in de plaats Adelaj in de staat Gujarat in India.
Rudabai is de naam van de koningin die deze put liet aanleggen in 1499.


Het tijdschrift: Archaeology Magazine


Rudabai Vav, Adalaj, Gujarat, foto gemaakt door Saman S. Patel.


Rudabai Vav, Adalaj, Gujarat, foto gemaakt door Saman S. Patel.


Rudabai Vav, Adalaj, Gujarat, foto gemaakt door Saman S. Patel.


Rudabai Vav, Adalaj, Gujarat, foto gemaakt door Saman S. Patel.


Rudabai Vav, Adalaj, Gujarat, foto gemaakt door Saman S. Patel.


Deze foto is gemaakt in 2008, de maker is onbekend, De foto komt van Flickr.


Deze foto is gemaakt in 2008, de maker is onbekend, De foto komt van Flickr.


Deze foto is gemaakt in 2008, de maker is onbekend, De foto komt van Flickr.


Zelf heb ik ook foto’s gemaakt van de stepwells die wij bezochten.
Je kunt die terugvinden in de volgende logs:
Gujarat, 8 november 2007, Amrutvarshini Vav.
Gujarat, 7 november 2007, Adalaj.
Gujarat, 6 november 2007, Modhera en de Ranki vav.
Gujarat, 31 oktober 2007, Adi Kadi Vav.

Advertenties

17/11/2007

Maar het leven gaat door.
Dus op 17 november nog wat foto’s gemaakt
van een aantal souveniers die we meegebracht hadden.

Dit is de toran die we in Bhuj gekocht hebben.
Inmiddels hangt hij ingelijst in onze woonkamer.

Een paar maanden later kan ik er nog steeds erg kwaad over worden.
Het verpest mijn herinneringen aan prachtig Gujarat niet,
maar er blijft een wrange smaak achter.

16/11/2007

De andere ochtend, vroeg naar Den Haag.
Daar was mijn tas.
De NS vroeg overigens niet eens naar een identiteitsbewijs.
Ik kreeg zo de tas mee.
Camera, foto’s, iPod en geld weg.
Mij paspoort en bijvoorbeeld mijn notitieboekje met mijn reisverhaal,
was er nog wel.
Alles bij elkaar geen prettige ervaring.
En dan druk ik me heel, heel zwak uit.

15/11/2007

De thuiskomst uit India was niet zo’n succes.
De vlucht was okay maar ik had niet geslapen.
In Nederland aangekomen hebben we de trein genomen naar Breda.
Al voor Dordrecht ben ik in slaap gedommeld.
En tussen Dordrecht en Breda opnieuw.

In Breda ben ik met mijn grote rugzak uit de trein gestapt,
mijn kleine rugzak in de trein achterlatend.
Nog voor we de taxi instapten ontdekte ik het.
Liep terug, ben de trein in gesprongen waaruit ik dacht dat ik kwam.
Dat was niet correct. Het was de verkeerde trein.
Voor ik hulp kreeg van een conducteur was ik al bijna in Den Bosch.
Deze conducteur belde met zijn collega op de trein waar mijn tas in zou moeten zijn.

De conducteur op de andere trein (die waarin ik gezeten had)
had net een zaakje aan de hand met de spoorwegpolitie.
Toen die de trein doorging was mijn tas al weg.
Tas weg en natuurlijk ook de inhoud.
Paspoort, iPod, fotocamera, al mijn foto’s, dollars, telefoon enz, enz.
L. had ik op het station achtergelaten.
Die was maar niet de taxi ingegaan.
Ze had geen huissleutel bij zich maar ook geen mobiele telefoon.
Kortom drama.
Uiteindelijk aangifte gedaan op het station maar die gaven me weinig hoop.
Dat bleek ook wel.
Dezelfde avond bleek mijn tas afgegeven te zijn op station Den Haag.

Indiase miniaturen

In het voormalige Prince of Wales museum in Mumbai heeft men een prachtige
collectie Indiase miniaturen.
Ik heb er wat foto’s gemaakt maar mijn camera is daarna gestolen
en daarmee ook al mijn foto’s.
Gelukkig had ik ook een paar kaarten gekocht.
Die kan ik hier nu laten zien.Het schrijven staat centraal.

Lady writing on a leaf, Pahari (stijl), Kangra (regio in India), 1700.

Message to her lover, Rajastani, Mewar, 1700.

Bij Vermeer zou dit ‘De liefdesbrief’ heten.

Nayika writing to her lover, Pahari, Kangra, 1700.

Manini nayika:
‘De trotse heldin’, een term die veel ongelukkige soorten ‘nayikas’ (heldinnen) omvat.
Info van Rijksmuseum voor volkenkunde.

Raja Balwant Singh writing a letter, Pahari, Jammu, 1760.

Harappan

Zoals in mijn laatste log viel te lezen, was er weinig van de
Harappan beschaving te zien in het museum in Mumbai.
Gelukkig kon ik er nog wat materiaal kopen dat eigenlijk voor
kinderen bedoeld is maar wat wel een aantal foto’s bevat.
Daarnaast een serie kaarten.
Die zet ik hier nu in mijn web log.
Veel kijkplezier.

Serie dieren en planten.

Stenen kruiken.

Het schrift op zegels (nog niet ontcijferd).

Vervoer,

Menselijke figuren.

Lees verder

14/11/2007

14/11/07: MUMBAI
DAY ON YOUR OWN, NO TRANSPORT SERVICES.
LATE NIGHT TRANSFER FROM HOTEL
TO INTERNATIONAL AIRPORT
FOR YOUR EARLY MORNING FLIGHT
KL-6033 TO AMSTERDAM
ON 15 /11 / 07 AT 01.30 AM

14/11/2007 Woensdag

Vanochtend naar de markt in Colaba.
De markt is niet groot maar heeft toch een verrassing in petto.
Niet dat iedereen daar op zal zitten wachten maar ik vond het leuk.
In mijn vakgebied bestaat de term xe2x80x98catch weightxe2x80x99.
Dat wil zeggen dat je goederen hebt waarvan het gemiddeld gewicht,
per partij, nooit hetzelfde is.
Als je drie vissen vangt vandaag en morgen weer drie,
dan zal het gewicht van de partij van dag twee anders zijn
dan het gewicht van de partij van dag een.
Hier op de markt werden kippen bij hun poten samengepakt,
vastgebonden en aan een weegschaal opgehangen.
Zo kun je een aantal stuks kippen leveren en de kiloxe2x80x99s afrekenen.
Of de dierenbescherming blij is met deze praktijk,
ik heb zo mijn twijfels.







De markt loopt van tot aan de zee aan de oostkant van Colaba.
Vandaar uit zijn we Colaba overgestoken (4 pasta road)
tot je aan de zee (Arabic Sea) aan de westkant komt.
Vervolgens naar het noorden gelopen tot voor de Maidan.
Daar rechtsaf geslagen naar het voormalige Prince of Wales Museum.









Weer geen geluk met prehistorisch India.
Het museum in Lothal was gesloten,
hier was de afdeling voor onbepaalde tijd dicht.
Het museum is voor niet-Indiase toeristen duur: 6 Euro.
Als je fotoxe2x80x99s wilt maken in het museum moet je
in de museum shop even een vergunning kopen: 100 RP.



Het is gevestigd in een aardig gebouw, de collectie miniaturen is heel mooi.
De afdeling Nepal is prachtig.
Ook de beelden uit India zelf zijn mooi.
De Europese schildercollectie is een mooie verzameling.
De schilderijen zouden eens goed door een expert
en een team restaurateurs moeten worden bekeken.
Er gaat nogal eens wat mis in de vertaling
of zelfs het overnemen van teksten van het schilderij
naar de museuminformatiebordjes.





Lunch bij Leopolds.
Nu zijn we terug op de kamer om nog even uit te rusten.
L. op het dakterras voor een uurtje zonnen.





Was ik nog wel in slaap gevallen!
Alsof we al niet genoeg slapen.
Tijdens de vakantie zaten we nogal al eens op een plaats
waar xe2x80x99s avonds weinig mogelijkheden zijn.
Bijvoorbeeld in Bhuj zaten we 10 kilometer buiten de stad.
Donker is daar echt donker.
Na het eten kun je nog wat lezen maar dat is het dan wel.
We slapen meestal tot 07:30 uur.
Hier in Mumbai gaan we wat later slapen maar 23:30 uur vinden we al heel laat.
De zon, de warmte, de drukte, dat pleegt een aanslag op je.







Vanmiddag gelopen naar het stadhuis van Mumbai.
Niet omdat gebouw te zien maar omdat je dan via andere straten loopt
dan waar we tot nu toe geweest zijn.
Doel is de St. Thomas-kerk.
Dit gebouw is nog uit de koloniale tijd en de herinneringen
uit die tijd vind je hier nog ruim terug.









Vandaar terug naar India gate.
Het is er erg druk.
Je hoeft er maar te gaan staan (of zitten) en India komt aan je voorbij.
De voornamelijk Indiase toeristen gaan in de boten voor een rondvaart
vanaf dit punt of flaneren net als wij.
Er zijn veel kleine handelaren die ijs, sierraden of eten proberen te slijten.







Na India gate eten bij Leopolds en dan naar het hotel.
Even afkoelen op dak (9e verdieping)
en onze rugzakken op orde brengen.
We werden om 20:00 uur gebeld door Garha om te zien
of we de pick up tijd van 21:00 uur gaan halen
en hoeveel bagage we hebben.
Als we in de lobby van het hotel zitten te wachten op ons vervoer
worden we nog eens gebeld (20:55 uur).
De chauffeur is onderweg (en dus wat te laat).
Als we in de auto zitten belt de coxc3xb6rdinator van Garha nogmaals.
Hij vangt ons even later op bij het vliegveld en loodst ons het gebouw,
de check-in en eerste douane door.
Prima geregeld en snel.





De hotelrekening.



De rekening van de laatste inkopen op de luchthaven.







Met deze laatste foto is mijn geschreven verslagh helemaal op het web verschenen.
Het was niet het einde van ons avontuur.
Daarover later nog meer.