Gewoon leuk: Hampstead

Gisteravond heb ik de film Hampstead gezien.
In de hoofdrollen spelen Diane Keaton en Brendan Gleeson.
Twee topacteurs is een gewoon leuke film.

***

WP_20170818_21_01_12_Pro (2)HampsteadDianeKeatonBrendanGleeson

Advertenties

The Sense of An Ending

 photo WP_20170721_005TheSenseOfAnEndingJimBroadbentCharlotteRampling.jpg

The Sense of An Ending, Regie Ritesh Batra met in de hoofdrollen Jim Broadbent en Charlotte Rampling.


Super! *****

Dat is nog eens een verhaal vertellen.
Geen moment saai.
Gewoon schitterend.

Na een eerste kennismaking ontrolt zich een complex verhaal.
De manier waarop het verhaal verteld wordt, brengt je als toeschouwer
in een soort detectiverol.
Dat verhaal had van ieder van ons kunnen zijn.
Maar eigenlijk is het verhaal op zich zelf niet het belangrijkste.
De manier waarop door de filmmaker het verhaal verteld wordt,
komt centraal te staan in deze film.

Vorige week gezien: Viceroy’s House

 photo WP_20170624_014ViceroysHouseTheEndOfAnEmpireTheBirthOfTwoNations.jpg

Viceroy’s House, the end of an empire, the birth of two nations.


Met acteurs van Downtown Abbey had de film een fiasco kunnen worden.
Een film is echt iets anders dan een serie.
Maar een fiasco zou ik het niet noemen.
Een goede film dan.
Nee, daarvoor is de film te onevenwichtig.

Pas op, ik ben bevooroordeeld.
India is een fantastisch land met veel uitersten.
Daarom is zo’n deels heel mooie film over India aantrekkelijk voor mij.
Maar de grote onthulling bleef uit.
Die komt te laat in de film, is onvoldoende uitgewerkt
en maakt geen diepe indruk.

De film is voor mij niet romantisch, ja er is een liefdesverhaal in de film,
maar daar staan de bioscoopnieuws films tegenover.
Die tonen de ellende die de rellen voor de onafhankelijkheid en
de scheiding van India en Pakistan tot gevolg had.
Voor Moslims en Hindoes.

De regisseur (Gurinder Chadha) is te betrokken en daardoor moet er te veel in de film
met als gevolg dat niets voldoende diepgang heeft om echt interessant te zijn.
De muziek van A.R. Rahman is niet bijzonder genoeg om te blijven hangen.

Rest een aardige film, leuk voor een avondje bioscoop of
straks thuis op de video of pc.

Gezien: De keuze van mijn vader

Afgelopen vrijdag geen speelfilm in de betekenis van de films
die je op mijn blog vaker voorbij ziet komen.
Deze keer een inventieve documentaire:
‘De keuze van mijn vader’ gemaakt door Yan Ting Yuen.

 photo WP_20170630_009YanTingYuanDeKeuzeVanMijnVader.jpg

Yan Ting Yuen 袁欣婷. Van haar zag ik nog niet eerder een film. Er zou afgelopen vrijdag, na afloop van de film een vraaggesprek met haar zijn over de film. Helaas ging dat niet door. De keuze van mijn vader is een mooi werkstuk.


De film toont beelden van een reis naar China die de ouders van
Yan Ting Yuen maakten toen ze besloten na een lang verblijf in Nederland,
toch terug te gaan naar Hong Kong.
De ouders van Yan Ting Yuen komen uit China, zijn verhuisd naar Hong Kong
en besloten later naar Nederland te gaan.
Daar begonnen ze een Chinees restaurant.
Nu ze ouder zijn besluiten ze terug naar China te gaan.

Een deel van de film bestaat uit heet poetische beelden gemaakt
in het voormalige Chinese restaurant dat op punt staat
verbouwd of gesloopt te worden.

Weer een ander deel van de film bestaat uit archiefbeelden met
fragmenten van journaals en dergelijke.

Yan Ting Yuen probeert met de documentaire te onderzoeken
wat de invloed van de keuzes van haar vader op haar eigen leven hebben.
We hebben je gewoon meegesleurd, zeggen de ouders tegen haar
als antwoord op een vraag aan haar ouders.
Yan Ting Yuen gaat wel terug naar China met haar ouders voor een familiebezoek
maar blijft in Nederland wonen.

De film geeft een prachtig beeld van emigratie en emigranten,
van China en de moderne Chinese cultuur, van keuzes die mensen maken
en de impact daarvan op hun eigen leven en dat van anderen.
De film is persoonlijk maar tegelijk universeel.

In een interview met de NRC zegt Yuen over de huidige inwoners van China
‘Dus als je ze zou vragen waar ze jaloers op zijn,
dan zeggen ze waarschijnlijk zoiets als de frisse lucht’.
Dat is precies het antwoord dat een Chinese vriend van mij gaf
toen ik hem in Shanghai vroeg wat hij nu, terug in China,
mist van Nederland.

Interview met Yan Ting Yuen in de NRC

Gezien: My cousin Rachel

De film wordt aangeprezen via het acteerwerk van
de actrice die Rachel speelt.
Volgends mij volledig ten onrechte.

De film is goed vanwege het knappe verhaal.
Als een film, een soort detective is,
(in de pers wordt gesproken van thriller),
waarbij je als toeschouwer verleid wordt
om binnen twee uur tijd meerdere keren
van sympathie te veranderen,
dan heb je een goede film gemaakt.
Overtuigend, spannend.

Natuurlijk is het acteerwerk goed.
Het landschap is adembenemend mooi.
De huizen, interieurs, het straatbeeld, de aankleding,
het is allemaal zo als je dat van een Brits kostuumdrama
kunt verwachten.
Maar het verhaal maakt het verschil.

 photo WP_20170624_013MyCousinRachel.jpg

Er is een moment waarin de film niet echt overtuigd:
er wordt een ruimte doorzocht.
Zonder te veel van de film weg te willen geven, lijkt de film
tegen het einde plots in een stroomversnelling te komen.
Alsof de maker plotseling de cijfers van de accountant te zien kreeg
en bleek dat 97% van het budget op was.
Jammer.
Een Oscar gaat de film niet krijgen of er is geen bijzondere
competitie, maar de film is prachtig om te zien en beleven.

 photo MyCousinRachel.jpg

Dan even een voorbeschouwing.
Binnenkort is de film ‘Viceroy’s House’ te zien.
De film heeft als ondertitel: ‘The end of an empire.
The birth of two nations.’

De scheiding van India en Pakistan ging ten koste van veel levens.
De onafhankelijkheid vond plaats, of de Britten het nu wilde of niet.
Ze waren de controle volledig kwijt.
Daar zit weinig glans op.
De scheiding van India en Pakistan is nu, 70 jaar later
nog steeds een probleem (14 – 15 augustus 1947 – 2017).

Natuurlijk is de film geen natuurgetrouwe documentaire,
geen waarheid. De Indiase en Pakistaanse politiek en samenleving
zijn nog niet klaar met wat er 70 jaar geleden gebeurde.
Ga maar eens naar wisseling van de wacht kijken, 30 kilometer buiten Amsitsar.
Nationalisme, fanatisme, Hindoe-Moslim tegenstellingen.
Je krijgt het als vermaak opgeserveerd.

‘Viceroy’s House’ is op zijn best een romantisch, Brits kostuumdrama.
Laat ik het nou leuk vinden om naar zo’n film te gaan kijken.
Hopelijk met veel mooie beelden van India en Pakistan.
Want de landen zijn prachtig.

 photo WP_20170624_014ViceroysHouseTheEndOfAnEmpireTheBirthOfTwoNations.jpg

Gezien: The Mummy

 photo WP_20170616_003TheMummyTomCruiseRusselCrowe.jpg

Dat is wel wat anders dan de films waarvan ik anders verslag doe als ik ze gezien heb. Tom Cruise en Russel Crowe, ver onder hun kunnen als acteur, in een snabbel die waarschijnlijk veel geld voor hen oplevert.


Er is niets mis met deze 3D-film.
Het verhaal is niet echt origineel.
Vooral de opbouw van het het begin doet me denken aan
Indiana Jones. Ook het geluid.
De manier waarop het in beeld wordt gebracht (kostuums,
omgeving, voorwerpen, enz.) heeft wat gekost.
Goed vermaak.
Niet bij nadenken.
Geen Oscars.