Gezien: My cousin Rachel

De film wordt aangeprezen via het acteerwerk van
de actrice die Rachel speelt.
Volgends mij volledig ten onrechte.

De film is goed vanwege het knappe verhaal.
Als een film, een soort detective is,
(in de pers wordt gesproken van thriller),
waarbij je als toeschouwer verleid wordt
om binnen twee uur tijd meerdere keren
van sympathie te veranderen,
dan heb je een goede film gemaakt.
Overtuigend, spannend.

Natuurlijk is het acteerwerk goed.
Het landschap is adembenemend mooi.
De huizen, interieurs, het straatbeeld, de aankleding,
het is allemaal zo als je dat van een Brits kostuumdrama
kunt verwachten.
Maar het verhaal maakt het verschil.

 photo WP_20170624_013MyCousinRachel.jpg

Er is een moment waarin de film niet echt overtuigd:
er wordt een ruimte doorzocht.
Zonder te veel van de film weg te willen geven, lijkt de film
tegen het einde plots in een stroomversnelling te komen.
Alsof de maker plotseling de cijfers van de accountant te zien kreeg
en bleek dat 97% van het budget op was.
Jammer.
Een Oscar gaat de film niet krijgen of er is geen bijzondere
competitie, maar de film is prachtig om te zien en beleven.

 photo MyCousinRachel.jpg

Dan even een voorbeschouwing.
Binnenkort is de film ‘Viceroy’s House’ te zien.
De film heeft als ondertitel: ‘The end of an empire.
The birth of two nations.’

De scheiding van India en Pakistan ging ten koste van veel levens.
De onafhankelijkheid vond plaats, of de Britten het nu wilde of niet.
Ze waren de controle volledig kwijt.
Daar zit weinig glans op.
De scheiding van India en Pakistan is nu, 70 jaar later
nog steeds een probleem (14 – 15 augustus 1947 – 2017).

Natuurlijk is de film geen natuurgetrouwe documentaire,
geen waarheid. De Indiase en Pakistaanse politiek en samenleving
zijn nog niet klaar met wat er 70 jaar geleden gebeurde.
Ga maar eens naar wisseling van de wacht kijken, 30 kilometer buiten Amsitsar.
Nationalisme, fanatisme, Hindoe-Moslim tegenstellingen.
Je krijgt het als vermaak opgeserveerd.

‘Viceroy’s House’ is op zijn best een romantisch, Brits kostuumdrama.
Laat ik het nou leuk vinden om naar zo’n film te gaan kijken.
Hopelijk met veel mooie beelden van India en Pakistan.
Want de landen zijn prachtig.

 photo WP_20170624_014ViceroysHouseTheEndOfAnEmpireTheBirthOfTwoNations.jpg

Gezien: The Mummy

 photo WP_20170616_003TheMummyTomCruiseRusselCrowe.jpg

Dat is wel wat anders dan de films waarvan ik anders verslag doe als ik ze gezien heb. Tom Cruise en Russel Crowe, ver onder hun kunnen als acteur, in een snabbel die waarschijnlijk veel geld voor hen oplevert.


Er is niets mis met deze 3D-film.
Het verhaal is niet echt origineel.
Vooral de opbouw van het het begin doet me denken aan
Indiana Jones. Ook het geluid.
De manier waarop het in beeld wordt gebracht (kostuums,
omgeving, voorwerpen, enz.) heeft wat gekost.
Goed vermaak.
Niet bij nadenken.
Geen Oscars.

King of the Belgians

Ze zouden willen in Belgie,
dat hun koning zo gemakkelijk kon wisselen van het
Frans naar het Nederlands.
Een erg leuke film, met een beperkte crew, weinig decors
en weinig middelen, maar een redelijk sterk verhaal.
Er zitten mogelijkheden in om de film verder uit te breiden
en verdiepen maar gegeven de minder dan 100 minuten is dit
een prima resultaat.
Absurdistisch bij vlagen.

 photo WP_20170602_001KingOfTheBelgiums.jpg

King of the Belgians. Over Europa (vrije quote): Een land dat als een knoop 2 helften van een hemd samenhoudt.


Jessica Woodworth en Peter Brosens schreven en regiseerde samen
deze film.

Gezien: Aki Kaurismaki, The other side of hope

 photo WP_20170421_003AkiKaurismakiTheOtherSideOfHopeSherwanHajiSakariKuosmanen.jpg

Een film van filmmaker Aki Kaurismaki, The other side of hope met in de hoofdrollen Sherwan Haji en Sakari Kuosmanen.


Finse film, volgens mij de eerste Finse film die ik
ooit gezien heb in een bioscoop.

De film kenmerkt zich door een laag tempo, en humor.
Geen dijenkletsers maar vooral visuele grappen.

‘De andere kant van hoop’ is natuurlijk wanhoop.
Maar hoe triest de positie van de vluchteling en eigenlijk van
alle andere Finse acteurs ook is,
het drama gutst niet van het scherm.

Volgens De Filmkrant behoort de film tot een soort films die
filosoof Thomas Elsaesser ‘Cinema of abjection’ noemt.
Volgens Ronald Rovers staat dat voor:

een uitgebeend narratief,
een focus op de personages die niet om onze sympathie vragen,
aandacht van de materialiteit van objecten,
aandacht voor de ruimte waar de personages zich in bewegen
en vooral ook de weigering van de personages om als slachtoffer te worden gezien.

Los van het taalgebruik en de vertaling (‘narratief’ als je verhaal bedoelt en
‘de materialiteit van objecten’ terwijl ik in onderstaande tekst lees
dat de mens in deze films gezien wordt als een object,
‘object’ een filosofische term voor een passief ‘ding’
tegenover een actief handelend mens),is dit wel interessant.

Zeker in het perspectief van het boekje ‘Onbehagen’ van Bas Heijne
dat ik op dit moment aan het lezen ben. Daarover later meer.

Volgens een website waar een verslag staat van een toespraak
van Thomas Elsaesser Thomas Elsaesser zes keer aangehaald
zegt hij volgens Kevin B. Lee:

The abject is also the narrow gap that separates the useful from the useless, and marks the radical negation of the human, when seen merely as material object. It is therefore as much a perspective and a perception as it is a situation and a state.

 

In this way, abjection can also be seen as one of the horizons and degrees zero of what it is to be human today, as well as how the values of a community or society are defined by how it deals with its limits.

 

A cinema of abjection is also a cinema that foregoes identification, resists sympathy and blocks empathy.

Abjection strategically upholds the human against the post-human, but also accepts there is no easy return to the inclusive ideals of bourgeois-liberal enlightenment. The abject is a placeĀ­holder for something we suspect is now a mere crinkly skin and probably dead matter, but still too much part of us and too deeply needed to be buried yet.

Het lijkt er sterk op dat Ronald Rovers (De Filmkrant) bij dezelfde lezing
is geweest als Kevin B. Lee. Maar de vertaling is nogal ruim.

Maar goed, ik heb een interessante film gezien die je tot denken aanzet.

Gezien: Going in style

 photo WP_20170409_002GoingInStyle.jpg

Going in style met Morgan Freeman en Michael Caine.


Een film zoals je die van deze heren kunt verwachten:
vol humor en luchtig. Ik heb enorm gelachen.
In bijrollen: Christopher Lloyd, Ann-Margret, Matt Dillon,
Siobhan Fallon Hogan, enz

Je kunt er ook drie Trump-stemmers in zien die hun pensioen
kwijtraken door een buitenlandse firma en daardoor doorslaan.0
Ze nemen wraak op de bank.

Gezien: Lion

 photo LionMovieposterDevPatelNicoleKidman.jpg

Lion, ik denk dat dit de Italiaanse filmposter is. Dev Patel speelt de hoofdrol en ook Nicole Kidman doet mee. Redelijke film. De beelden uit India spreken mij extra aan. In ben in Calcutta/Kolkata geweest. Ben op en bij de Horwrath bridge geweest en ook die plaats die direct naast de brug ligt. Toen wij er waren was men daar heel druk met bloemen (afrikaantjes, die in de film zo prachtig op het water drijven). Ook het landschap waar het dorp ligt roept veel herinneringen op.