Schilderijenwissel?

DSC_2453AntwerpenSchilderijwissel

Iedere keer kom je weer nieuwe dingen tegen op cultureel gebied in Antwerpen. Nu deze bijzondere schilderijwissel maandag 14 augustus aanstaande.


Wikipedia:

Sint-Carolus Borromeuskerk

De St.-Carolus Borromeuskerk aan het Hendrik Conscienceplein in Antwerpen is een voormalige jezuïetenkerk in barokke stijl.

De kerk werd ontworpen door leden van de jezuïetenorde, zoals François d’Aguilon en Pieter Huyssens. De kerk werd tussen 1615 en 1621 gebouwd boven op de toenmalige Ankerrui (niet te verwarren met de huidige) voor die aansloot met de Minderbroedersrui.

Oorspronkelijk was de kerk gewijd aan Ignatius van Loyola, stichter van de jezuïetenorde. Na het opheffen van de orde in 1773 werd de kerk opnieuw gewijd, ditmaal aan Carolus Borromeus. Na enige tijd gebruikt te zijn voor godsdienstonderwijs is het gebouw sinds 1803 in gebruik als parochiekerk.

De kerk is een typisch product van de contrareformatie, waarin de katholieke Kerk probeerde met pracht en praal het volk weer aan zich te binden en waarin de jezuïeten een leidende rol speelden. De voorgevel is geïnspireerd op onder andere die van de Gesù-kerk in Rome, de moederkerk van de jezuïeten, en is acht meter hoger dan de kerk zelf. De kerk heeft een driebeukige, basilicale opzet. Boven de zijbeuken zijn galerijen aangebracht. Het koor wordt gemarkeerd door een toren.

Aan de decoratie van de kerk werden belangrijke bijdragen geleverd door Peter Paul Rubens, die zowel schilderijen als beeldhouwwerk verzorgde.

In de middelste apsis wordt het hoogaltaar bekroond door een schilderij. Er waren vier stukken voor dit doel, waaronder de Kruisoprichting van Gerard Seghers (1591-1651) en een Kroning van Maria van Cornelis Schut (1597-1655) – uit de Antwerpse School. Vroeger maakten de twee retabels De mirakelen van de H. Ignatius van Loyola en De mirakelen van de H. Franciscus Xaverius van Rubens mee de faam van dit altaar uit, maar nu pronkt het Kunsthistorisches Museum in Wenen met deze twee topstukken. Dankzij een vernuftig katrolsysteem (dat in verscheidene jezuïetenkerken te vinden is) kon men de vier altaarstukken afwisselend tonen, afhankelijk van de liturgische feesten. De twee overblijvende werken en de 19e-eeuwse Onze-Lieve-Vrouw van de Karmel door Gustaaf Wappers functioneren nog steeds volgens hetzelfde systeem. Drie maal per jaar, op Aswoensdag, Paasmaandag en 14 augustus, wordt gewisseld tijdens een druk bijgewoonde schilderijenwissel.

Okay, Aswoensdag kan ik me iets bij voorstellen:
het begin van de vasten.

Paasmaandag, vind ik al moeilijker.
Je zou verwachten op het feest van Pasen.
Paasmaandag is dan al weer een dag later. Maar goed.

Dan 14 augustus.
Het feest van de Heilige Maagd Maria van de berg Karmel
valt op 16 juli
Maria-Tenhemelopneming is een katholiek feest
en wordt op 15 augustus gevierd.
Maria Koningin wordt op 22 augustus gevierd.
Andere mogelijkheden:
Ignatius van Loyola, kasteel Loyola bij Azpeitia, 24 december 1491 –
Rome, 31 juli 1556.
Franciscus Xaverius 7 april 1506 –
Shangchuan, 3 december 1552).
Xavier was een Spaanse jezuïeten-missionaris uit Navarra
die een belangrijke rol speelde in de opbouw van de missie
in Zuid- en Oost-Azië.
In Parijs maakte hij kennis met Ignatius van Loyola.
Op 15 augustus 1534 was hij een van de eerste zes
die de gelofte deden waarop later de jezuïetenorde
zou worden gebaseerd.
In 1539-1540 speelde Xaverius een belangrijke rol
in de bijeenkomsten die leidden tot
de stichting van de Sociëteit van Jezus.

Waarschijnlijk is het de 15 augustus 1534 die deze wisseling
te weeg brengt.

Het ontstaan van het boek

Hoe boeken, in de vorm zoals we die vandaag kennen, zijn ontstaan
vind ik een interessant onderwerp om te onderzoeken.
Daarom ben ik blij dat ik gestuit ben op het
International Dunhuang Project.

Sinds enige tijd ben ik op het spoor gekomen van Chinese
boekbindtechnieken.
Daar ben ik tegen aan gelopen op de site van IDP.
Een Engelstalige website:
The International Dunhuang Project: The Silk Road Online.
Deze website is een samenwerkingsverband van musea en instituten
van over de hele wereld, die manuscripten (in allerlei vormen),
textiel en afbeeldingen beheren die afkomstig zijn van de Chinese plaats
Dunhuang en andere plaatsen aan de Zijderoute.
Veel van deze voorwerpen zijn door ontdekkingsreizigers gekocht
en/of meegenomen tussen 1900 en 1940.

 photo DunHuangInChina.jpg

Dit is de locatie van Dunhuang in China. Aan de Zijderoute.


Op Wikipedia is geen Nederlandse informatie voorhanden bij
de term International Dunhuang Project. Wel in het Engels:

The International Dunhuang Project (IDP) is an international collaborative effort to conserve, catalogue and digitise manuscripts, printed texts, paintings, textiles and artefacts from Dunhuang and various other archaeological sites at the eastern end of the Silk Road. The project was established by the British Library in 1994, and now includes twenty-two institutions in twelve countries. As of 1 March 2016 the online IDP database comprised 137,812 catalogue entries and 483,721 images. Most of the manuscripts in the IDP database are texts written in Chinese, but more than fifteen different scripts and languages are represented, including Brahmi, Kharosthi, Khotanese, Sanskrit, Tangut, Tibetan, Tocharian and Old Uyghur.

Maar even doorzoeken en dan vind je:

Dunhuang is een stad in een oase in de provincie Gansu in het middenwesten van China. De bevolking bedraagt 100.000 personen. Dunhuang is onafhankelijk geweest, maar behoorde in bepaalde tijden ook tot zowel China als Tibet.

Het is gelegen nabij een kruising van de zijderoute en heeft daaraan, en aan de militaire impact die hierbij hoorde, zijn faam te danken.

De manuscripten van Dunhuang:

De manuscripten van Dunhuang zijn een verzameling historische en religieuze manuscripten uit de 5e tot 11e eeuw die in het begin van de 20e eeuw werden herontdekt. De manuscripten waren al die tijd opgeslagen in de Mogao-grotten bij Dunhuang (in de Chinese provincie Gansu), voornamelijk in grot 17.

 

De manuscripten zijn van grote historische, filologische en literaire betekenis. Het gaat om werken waarvan gedacht werd dat ze verloren waren geraakt, zoals de taoïstische boeken Hua Hu Jing en Tao Te Ching. Verder werden in de grot oude edities van klassieke werken gevonden, zoals van de Gesprekken van Confucius. Ook kwamen er onbekende talen uit Centraal-Azië aan het licht, zoals het Hotanees. Tussen de handgeschreven manuscripten werd het oudste compleet bewaard gebleven gedrukte werk ter wereld aangetroffen, een Diamantsoetra uit de tijd van de Tang-dynastie.

 

Twee belangrijke Tibetaanse teksten uit de vondst zijn de Tibetaanse annalen en de Oude Tibetaanse kroniek. Tot de vondst van de annalen en de kroniek werd de geschiedenis van Tibet voor een groot deel gebaseerd op de Rode annalen, Nieuwe rode annalen en de Blauwe annalen. Op basis van de manuscripten van Dunhuang schreef Gendün Chöpel in de eerste helft van de 20e eeuw zijn versie van de geschiedenis van Tibet neer in de Witte annalen.

 photo BritishLibraryOr8210S5451ff1-17VajracchedikaprajnaparamitasutraT235.jpg

British Library: Or.8210/S.5451 ff.1-17 Vajracchedikaprajnaparamitasutra (T.235). Een butterfly binding.


In 2009 werden in de collectie van de Dunhuang-documenten in de British Library enkele delen ontdekt van de tot nu toe oudst bekende versie van het Testament van Ba, de belangrijkste bron van kennis over de Tibetaanse samenleving in de tweede helft van de 8e eeuw.

 

De manuscripten zijn in 1900 ontdekt door de monnik Wang Yuanlu die zich had opgeworpen als beheerder van de honderden Mogao-grotten en met zeer beperkte middelen enkele daarvan trachtte te restaureren. Hij trof ongeveer 50.000 manuscripten aan die zo’n duizend jaar geleden waren ingemetseld en verborgen gehouden.

 

De ontdekking van het zogenaamde Bower manuscript door Hamilton Bower en de publicatie daarvan in 1897 had tot wetenschappelijke aandacht nieuwsgierigheid geleid naar haast vergeten boeddhistische beschavingen aan de zijderoute. In het eerste decennium van de twintigste eeuw waren er dus meerdere expedities in het gebied om naar restanten van die beschavingen te zoeken. In 1908 hoorde de Brits-Hongaarse oriëntalist Aurel Stein tijdens een expeditie in Centraal-Azië van deze vondst. Stein reisde onmiddellijk naar Dunhuang. In zijn ontmoetingen met Wang Yuanlu vergeleek Stein zichzelf voortdurend met Xuanzang, een beroemde Chinese monnik die in de 7e eeuw naar India reisde en in China gezien werd als de belangrijkste vertaler van soetras in het Chinees. Gecombineerd met wat financiële giften, waardoor Wang Yuanlu enige restauratiewerkzaamheden kon voortzetten, bracht dat Aurel Stein in het bezit van een zeer omvangrijke collectie documenten.

 photo BritishLibraryOr8210S5646.jpg

British Library: Or.8210/S.5646 (de nummering van bioeken en hun pagina’s is een vak apart) met hieronder een detail van de foto waarop te zien is dat het hier gaat om een zogenaamde butterfly binding met stab stitching. Nou, daar kom ik later nog op terug.

 photo BritishLibraryOr8210S5646Detail.jpg


Ruim een half jaar later werd hij gevolgd door Paul Pelliot, die ook met een zeer omvangrijke collectie vertrok. Op de terugreis naar Parijs liet Pelliot in 1909 in Peking enkele documenten aan Chinese geleerden zien. Die informeerden de Chinese regering. Deze gaf het bevel alle nog resterende Chinese documenten naar Peking te zenden, Dat bevel werd niet geheel uitgevoerd. Als gevolg daarvan werden er in de jaren daarna ook nog kleinere hoeveelheden documenten verkocht aan Russische en Japanse onderzoekers. De nog resterende Tibetaanse documenten bleven achter in kleinere provinciale musea in Gansu.

 

Deze manuscripten worden sindsdien bewaard door instituten over de gehele wereld, zoals de Nationale Bibliotheek van China, de British Library, de Bibliothèque nationale de France, en het Instituut voor Oriëntaalse Manuscripten in Sint-Petersburg. De door Aurel Stein verworven kunstvoorwerpen uit de grot, voornamelijk schilderijen, maken nu deel uit van de collectie van het British Museum. Paul Pelliot had aanzienlijk meer tijd dan Aurel Stein om gewenste manuscripten te selecteren. In tegenstelling ook tot Pelliot, die een perfecte beheersing had van Chinees, beheerste Stein het maar zeer matig. Het gevolg is dat in de collectie in Londen er veel kopieën zijn van steeds eenzelfde soetra. Alleen van de Diamant Soetra zijn er al ruim 500 in Londen aanwezig.

De website van het IDP kun je hier vinden: http://idp.bl.uk/

De tekst die ik daarover gelezen heb is van Colin Chinnery
en de afbeeldingen zijn van Li Yi en Colin Chinnery.
Al is het waarschijnlijk niet het eerste doel van de tekst die ik las,
de teksten zijn behoorlijk ‘boekbindervriendelijk’.
Mooi is dat de tekst vaak verwijst naar gedigitaliseerde voorbeelden
die je in detail kunt bekijken.
Soms met röntgen foto’s, een grote foto in geval van een rol, enzovoort.

 photo BritishLibraryOr8210S5556.jpg

British Library: Or.8210/S.5556, infrarode opname van het boek.


Wat mij zo interesseert is dat de tekst aan de hand van
de verschillende ‘boekvormen’ de brug probeert te slaan
tussen de rol en een gebonden boek.
En dat men die weg in verschillende stappen heeft gemaakt en
dat verklaard wordt waarom mensen die stappen namen.
Dat vertelt ons veel over de ontwikkeling van het boek.

De vormen die men onderscheidt zijn in de gevonden artefacten zijn:

de vlinderbinding of butterfly binding (hudie zhuang)
ingenaaide boek (aan de rug of door genaaide katernen) of
stitched binding (xian zhuang)
het palmblad boek, The Chinese pothi (fanjia zhuang)
de wervelwind binding, whirlwind binding (xuanfeng zhuang)
de accordion of concertine binding, concertina binding (jingzhe zhuang)
de omgedraaide vlinderbinding, wrapped-back binding (baobei zhuang)

De Nederlandse termen hierboven zijn van mij.
Als iemand betere termen er voor heeft dan hoor ik die graag.
Een van mijn volgende projecten wordt om van elk van bovengenoemde
vormen eens een hedendaagse versie te maken.
Dus een zeven- of achttal verschillende boeken
gebaseerd op deze boekvormen.

The Great Liao / De Grote Liao

The Great Liao / De Grote Liao is de naam van een dynastie
van heersers in grofweg Noord-China van 907 – 1125 na Christus.
Deze mensen leefden vooral als nomaden en dat zie je terug
in de vondsten die tentoongesteld worden in het Drents Museum.
Gisteren bezocht ik de tentoonstelling over de Khitan (naam
van het volk dat de Great Liao dynastie vormden) in Assen.

Deze voor ons onbekende cultuur levert een prachtige tentoonstelling op.
Zeer de moeite waard om daarvoor naar Drenthe te gaan.

 photo WP_20170715_004VerguldZilverenKleinoodFunctieOnbekend900-1100GrafvondstPrinsVanWeiChifeng.jpg

Verguld zilverend kleinood waarvan de functie ons onbekend is. Het is een grafvondst uit het graf van de Prins van Wei in Chifeng. 900 – 1100 na Christus.


 photo WP_20170715_007TweePrachtigeVazenLinksInDeVormVanLerenZak.jpg

Twee prachtige buidelvazen. Deze keramische vazen zijn afgeleid van en gemoddeleerd naar leren guidels die je, gevuld met vloeistof, mee kunt nemen tijdens paardrijden. Je ziet de leren naden in het keramiek.


 photo WP_20170715_008Tekst.jpg

 photo WP_20170715_007TweePrachtigeVazenLinksInDeVormVanLerenZakMetDraakDetail.jpg

Detail van de draak op de buidelvaas.


 photo WP_20170715_009Tekst.jpg

 photo WP_20170715_007TweePrachtigeVazenLinksInDeVormVanLerenZakRechtsMetAfbeeldingMythischeVogelMetMensenhoofd.jpg

Detail van het mythische wezen op de rechtervaas met de vogel met een menselijk hoofd.


 photo WP_20170715_010Paardentuig.jpg

Dat paarden belangrijk zijn voor nomaden lijkt me een open deur. Daarom is het paardentuig een goede mogelijkheid om te laten zien wat je maatschappelijke status is.


 photo WP_20170715_011VerguldPaardentuigTekst.jpg

 photo WP_20170715_010PaardentuigDetail.jpg

Detail van het verguld paardentuig. Wat ik zo mooi van de tentoonstelling vind is dat je goed de invloed kunt zien op latere kunstuitingen in China. Je ziet hier bijvoorbeeld al draken die honderden jaren later tijdens de Ming dynastie nog steeds belangrijk waren.


De graven die men sinds de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw
heeft gevonden en onderzocht, vormen op zich zelf ook
belangrijke delen van de Khitan-cultuur. De manier waarop men
dat in Assen laat zien is door twee reconstructies van tombes
met daarbij de muurschilderingen. Misschien niet zo mooi
als de originelen die uitgebreid op video, film en foto’s te zien zijn
maar de reconstructies geven een goed ruimtelijk beeld.
De volgende foto’s zijn van de reconstructie:

 photo WP_20170715_012TombeReconstructieZhangShiqingWeHebbenAllesBijOnsOmBuitenTheeTeGaanDrinken.jpg

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Deze afbeelding toont bedienden die alles bij zich hebben om ergens buiten van thee te gaan genieten. Parasol, paard en theeservies.


 photo WP_20170715_013TombeReconstructieZhangShiqingDak.jpg

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Plafond van een grafkamer met de dierenriem.


 photo WP_20170715_014TombeReconstructieZhangShiqingEters.jpg

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Twee mannen zitten aan tafel te eten.


 photo WP_20170715_015TombeReconstructieZhangShiqingWachters.jpg

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Twee wachters aan beide zijdes van de tombe.


 photo WP_20170715_016TombeReconstructieZhangShiqingOrkestMetMannelijkeMizikanten.jpg

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Orkest met mannelijke muzikanten.


 photo WP_20170715_017DierenriemOpPlafondVanGraftombe.jpg

Op een groot bord met een duidelijke foto wordt uitgelegd wat je precies ziet van de dierenriem op het plafond in de tombe.


 photo WP_20170715_018ZhangZhiqingKop.jpg

 photo WP_20170715_018ZhangZhiqingTekst.jpg

 photo WP_20170715_017TombeZhangShiqing.jpg


De tentoonstellingsruimte is aan alle kanten voorzien van beelden
van de steppes waar de Khitan leefden. Op een plaats zag ik
dat men ook beelden projecteerden op die foto.

 photo WP_20170715_019ProjectieOpDeWandMetHerderEnDieren.jpg

Zo zie je hier een herder die te paard uitziet over zijn dieren.


 photo WP_20170715_020ProjectieOpDeWandMetFotoVanBegrafenis.jpg

Terwijl even later een begrafenisstoet in een graftombe verdwijnt. Er zijn tombes die men gevonden heeft die geplunderd zijn over de eeuwen, maar er zijn ook graven volledig in tact gevonden. Van die laatste zijn er grafvondsten te zien in Assen die spectaculair genoemd mogen worden. Dan gaat het bijvoorbeeld om het graf van de prinses van de staat Chen en haar echtgenoot. Het graf dateert van 1018 en is in 1986 ontdekt bij Qinglongshan in Binnen-Mongolie.


 photo WP_20170715_021GoudenMaskerVanPrinsesVanChen1018naChr.jpg

Gouden masker van de Prinses van Chen, 1018 na Christus.


 photo WP_20170715_026GoudenMaskerVanPrinsesVanChen1018naChrTekst.jpg

 photo WP_20170715_022GoudenMaskerVanPrinsesVanChen1018naChr.jpg

Gouden masker van de Prinses van Chen, 1018 na Christus.


 photo WP_20170715_023GoudenMaskerVanPrinsesVanChen1018naChrPlatGezicht.jpg

Gouden masker van de Prinses van Chen, 1018 na Christus. Een zo typisch plat gezicht.


 photo WP_20170715_023GoudenMaskerVanPrinsesVanChen1018naChrPlatGezichtMetBevestigingsgaatjes.jpg

Hier zijn in het gouden masker van de prinses van Chen mooi de gaatjes te zien waarmee het masker kon worden vastgemaakt.


 photo WP_20170715_024VerguldenZilverenRijlaarzenVanPrinsesVanChen1018naChr.jpg

Dit zijn heel speciale voorwerpen: vergulden zilveren rijlaarsen van de prinses van Chen, 1018 na Christus.


 photo WP_20170715_024VerguldenZilverenRijlaarzenVanPrinsesVanChen1018naChrDetail.jpg

Dit is een detail van een van de laarzen. Je kunt aan de gaatjes zien hoe de verschillende zilveren delen aan elkaar gezet werden.

 photo WP_20170715_025VerguldenZilverenRijlaarzenTekst.jpg


 photo WP_20170715_027StenenBeeldVanEenBoeddhistischeHeilige1000-1100NaChrAnanmiaoChifeng.jpg

Stenen beeld van een Boeddhistische heilige, 1000 – 1100 na Christus, gevonden bij de oude stad An’anmiao, Chifeng.


 photo WP_20170715_029VerguldZilverenKroonUitEenGeplunderdeTombeInHohhot900-1100NaChr.jpg

Verguld zilveren kroon uit een geplunderd graf in Hohhot, 900 – 1100 na Christus.


 photo WP_20170715_031VerguldZilverenKroonUitEenGeplunderdeTombeInHohhot900-1100NaChrMiddeninZeteltEenPhoenix.jpg

Verguld zilveren kroon uit een geplunderd graf in Hohhot met in het midden een phoenix.


 photo WP_20170715_033VerguldBronzenPlaatGraftombeVanYeluYuzhiChifeng942NaChr.jpg

Verguld bronzen plaat van de sarcofaag van Yelu Yuzhi, Chifeng. 942 na Christus.


 photo WP_20170715_033VerguldBronzenPlaatGraftombeVanYeluYuzhiChifeng942NaChrDetail.jpg

Detail van de vogelkop.

 photo WP_20170715_034VerguldBronzenPlaatGraftombeVanYeluYuzhiChifeng942NaChrTekst.jpg


Kortom, je kijkt je ogen uit.
Een fantastische chinese wereld die voor veel mensen
volledig onbekend zal zijn.
Wat een kans!

Drie leuke boekjes

Gisteren bij de examenexpositie van de AKV St. Joost in Breda
heb ik drie leuke boekjes meegenomen.
In willekeurige volgorde:

 photo DSC_2437ElteMustersGroteMarktBredaInStukken.jpg

Elte Musters, Grote Markt Breda in stukken. Een boekje met als ondertitel Een inventarisatie van de Grote Markt in Breda anno 2017. Het leuke is dat door de tekeningen ik getriggerd werd om weer eens beter naar de Grote Markt te kijken. Je denkt dat je dat plein goed kent maar ik herkende een paar punten gisteren die ik al lang niet meer gezien heb. Het gaf mij een idee voor een volgend boekje.


 photo DSC_2437EvaKreugerParkValkenbergJanouMunnikHetLiesbos.jpg

Dit boekje heeft zijdelings met de eindexamenexpositie te maken. De mensen die aan het boekje werkten, studeren dit jaar af. Het boekje is gemaakt in opdracht van het Stadsarchief Breda. Het is een soort Siamees boekje met twee voorkanten. Twee sets van wandeltochten door het Park Valkenberg en Het liesbos en de weerslag daarvan in tekst, foto’s (oude en nieuwe). De makers van het boekje zijn Eva Kreuger: Park Valkenberg en Janou Munnik: Het Liesbos. Ik had het boekje al eerder gezien op de leestafel in het Stedelijk Museum Breda


 photo DSC_2437LouiseVanStratenHetVerlorenVerhaalVanBoudica.jpg

Louise van Straten, Het verloren verhaal van Boudica. Boudica is een Keltische koningin. Over haar gaat dit verhaal dat nog niet af is.


Launch

Dat is de naam van de eindexamenexpositie van de AKV St. Joost
in Breda. Vroeger was dat de kunstacademie.
Maar de richtingen worden steeds breder en daarom
is het nu Akademie voor Kunst en Vormgeving St.Joost.

Van twee mensen van wie ik het werk erg de moeite waard vond
heb ik geen afbeeldingen:
Eva Tol, fotograaf.
– Ik heb me opgegeven als geinteresseerde voor haar boekwerk.
– Als dat uitkomt en ik wordt uitgenodigd een boek van
– haar te kopen hoort u er hier meer van.
Daryl Fijneman, filmer.
– Een mooie film, haast ballet, in een prachtige setting.

 photo DSC_2405FloortjeSipsTheBookOfHidesBoekVanHuiden01.jpg

Ik viel gelijk met mijn neus in de boter. Bijna het eerste werk dat ik zag was een boek. Een boek van huiden van Floortje Sips. The Book of Hides.


 photo DSC_2405FloortjeSipsTheBookOfHidesBoekVanHuiden02.jpg

Het hele boek. De latten waren zelfs van een koeienstal afkomstig.


Haar onderzoek draait om het volgende:

Leer is een natuurlijk product,
maar is het nog wel natuurlijk?
Bestaat er zo iets als natuurleer?

In de leerindustrie zijn veel tegenstrijdigheden.
Men noemt leer een natuurproduct,
maar men doet er zo veel handelingen mee,
dat het natuurlijke ver te zoeken is.
In mijn boek laat ik zien wat die tegenstrijdigheden zijn,
en hoe “natuurlijk” leer is.


 photo DSC_2407FloortjeSipsTheBookOfHidesBoekVanHuiden.jpg

Een willekeurige ‘bladzijde’ uit het boek. De tekst is door de manier waarop de letters zijn aangebracht in het leer minder goed leesbaar.


 photo DSC_2408FloortjeSipsTheBookOfHidesBoekVanHuiden.jpg

In dit grijze leer werken de letters beter. Floortje Sips is de maakster.


Kleur
Door het looiproces verdwijnt de originele kleur uit
de huiden. Ook als dit op een natuurvriendelijke
manier gebeurd zoals bij de huid van koe 8463.
De huiden kunnen in elk gewenste kleur geverfd
worden. Dit kan gedaan worden met kleuren met
een natuurlijke oorsprong, maar vaak worden er
chemische en synthetische stoffen gebruikt om
heldere en sterke kleuren te krijgen.
Het ontstaan van kleurnuances komt doordat niet
alle delen van de huid evenveel kleurstof opnemen.
bijvoorbeeld als er een litteken aanwezig is.

 

Finishen van leer is, eventueel, de laatste bewerking
die het leer ondergaat. Hierbij krijgt koe 8463
bijvoorbeeld glans, bescherming tegen vuil en
vlekken, krassen en een betere waterbestendigheid.
Dit wordt gedaan met een laagje verf wat aan
het oppervlak van het leer aangebracht wordt en zo
de uiteindelijke kleur, lichtechtheid en textuur
bepaalt.


 photo DSC_2409JasonTerlouw.jpg

Dit is een werk van Jason Terlouw.


 photo DSC_2410.jpg

Maker bij mij onbekend.


 photo DSC_2412ErikaZwaanAndersOfNormaal.jpg

Erika Zwaan maakte een hele serie tekeningen met interessante vragen en omkeringen zoals: Anders of normaal? Veel humor zit er in het werk.


 photo DSC_2413ErikaZwaanStoelVandaagMagJeOpMijZitten.jpg

Erika Zwaan: Stoel vandaag mag jij op mij zitten.


 photo DSC_2414ErikaZwaanEenTekeningVanEenEchtePlantEenTekeningVanEenNepPlant.jpg

Erika Zwaan: Een tekening van een echte plant. Een tekening van een nep plant.


 photo DSC_2415ErikaZwaanDeBinnenkantBestaatNietJeKanAlleenDenkenDatDezeErIsAllesWatJeKanZienIsDeBuitenkant.jpg

Erika Zwaan, De binnenkant bestaat niet – je kan alleen denken dat deze er is. Alles wat je kan zien is de buitenkant.


 photo DSC_2416ErikaZwaanHeeftEenBoomeenVoorkant.jpg

Erika Zwaan, heeft een boon een voorkant?


 photo DSC_2417ErikaZwaanMulticultureelBos.jpg

Erika Zwaan, multicultureel bos.


 photo DSC_2421VivianHeymsDeModerneNederlanderVrijNaarDeAardappeletersVincentVanGogh.jpg

Vivian Heyms, De moderne Nederlander. Vrij naar De aardappeleters van Vincent van Gogh.


De moderne Nederlander

 

In een veranderend Nederland is er onduidelijkheid
over de identiteit van ons land en haar
bewoners. Er is een zoektocht naar de Nederlandse
identiteit. Daarnaast is er een duidelijke roep naar
nostalgie.

 

De Nederlandse identiteit heeft veel verschillende
kanten, maar wat wij allemaal herkennen en
erkennen als Nederlands zijn onze iconische
beelden-. In deze serie producten wordt de moderne
Nederlander in deze iconische nationale beelden
geplaatst. Hiermee kunnen we opnieuw naar ons
cultureel erfgoed kijken en ons heden
reflecteren op ons verleden. In deze moderne
interpretatie zie je dat Nederland verandert maar
nog steeds hetzelfde blijft.


 photo DSC_2426.jpg


 photo DSC_2428DjennaFilaGeenTitelEersteWereldoorlog.jpg

Djenna Fila, geen titel. Het werk gaat over de eerste Wereldoorlog.


 photo DSC_2429DjennaFilaGeenTitelEersteWereldoorlog.jpg

Met de ladder als symbool voor de pogingen van mensen om te ontsnappen aan de ellende van bijvoorbeeld oorlogen.


 photo DSC_2430DjennaFilaGeenTitelEersteWereldoorlog.jpg

Djenna Fila.


 photo DSC_2433MarjanVanDerHeijdenStopMotionAMeetingBetweenSeasons.jpg

Marjan van der Heijden maakte een stop motion film met als titel ‘A meeting between seasons’. Prachtig om te zien. Voor de film maakte ze hoofdrolspelers en requisieten van textiel.


 photo DSC_2434RemcoFaesRawMaterial.jpg

Remco Faes, Raw Material. Een soort installatie met stukken restleer (?). Maar als je van een kant kijkt zie je de twee afbeeldingen van runderen. De producenten van dit leer.


 photo DSC_2435RemcoFaesRawMaterial.jpg

Van de zijkant blijft niet veel over van de beelden. Daar is het een langzaam bewegende, golvende installatie.


Stedelijk Museum Breda

Het nieuwe Stedelijk Museum Breda is sinds kort open.
Vandaag heb ik het bezocht.
Het ‘Museum of the Image’ is dood en dat was goed te merken
in de tentoonstellingen:
= wonderlijk weefsel neemt als uitgangspunt de voorwerpen
van het oude Bisschoppelijk Museum
= van kasteel tot station neemt als uitgangspunt de
voorwerpen van het Breda’s Museum
= de Vrede van Breda bouwt op de voorwerpen van het
Breda’s Museum aangevuld met stukken uit bijvoorbeeld
het Nationaal Archief en het Rijksmuseum.

De tentoonstellingen zijn een beetje braaf.
I.S.M. is ‘iets’ wat nog geen vorm gevonden heeft.

Maar net als bij MOTI wordt het allemaal nogal duur uitgevoerd.
Dat was bij het Breda’s Museum anders.
Het Stedelijk Museum Breda is een klein museum maar
het leeft op grote voet.
Veel personeel, dure inrichting, dure PR, kolosaal van inrichting,
dure projecten (vier afsetters) enz.

Als bezoeker betaal je 12 euro.
Dat is okay voor een groot museum maar met 6 zalen is dat
een hele hoge prijs.

Twee stukken van de tentoonstellingen ‘Van kasteel tot station’
en ‘De Vrede van Breda’ vielen me op:

 photo WP_20170625_001CorryEnDeRekels.jpg

Corry en de Rekels.


 photo WP_20170625_002PublicatieVandenVREDETusschenEngelandEmndeDeVereenighdeNederlanden.jpg

Publicatie vanden VREDE tusschen Engeland ende De Vereenighde Nederlanden.


De stad Metz

Naar Metz ging ik met de trein.
Dus van Breda, via Rotterdam, Brussel en Luxemburg.

 photo WP_20170609_001DePrachtigeSchaduwenOpStationRotterdam.jpg

Iedere keer als ik het station in Rotterdam bezoek word ik weer overvallen door de prachtige schaduwen die het dak en de constructie werpen op de treinen en de perrons.


 photo DSC_2269HetStation.jpg

Kom je dan aan in Metz, dan kom je in het station dat er uit ziet als een kathedraal.


 photo DSC_2270Paardehoofd.jpg

Het gebouw is rijk versierd aan binnen- en buitenkant. Zoals hier met een paardenhoofd.


 photo DSC_2271.jpg

De gevel is indrukwekkend.


 photo DSC_2272.jpg


Wikipedia:

Om Metz te “germaniseren”, liet Keizer Wilhelm II een nieuw district creëren in een mengelmoes van Duitse stijlen. Als station was het onderdeel van het Schlieffen plan, waarbij het noodzakelijk was om de troepen van Frankrijk tot Rusland te transporteren in slechts 24 uren.

 

Het station is een 350 meter lang Neoromaans bouwwerk dat gebouwd werd tussen 1905 en 1908 door de Duitse architect Jürgen Kröger. Het station doet denken met zijn 40 meter hoge klokkentoren (naar verluidt door de Keizer zelf ontworpen) aan een kerkgebouw, en de aankomsthal doet denken aan dat van een paleis. Men speelt hier verder op in, met het gebruik van standbeelden van o.a. ridder Roeland, en glasramen van o.a. keizer Karel de Grote. Ook werd er een appartement voor de Keizer in het station ingericht, dat nu dienstdoet als kantoor.


 photo DSC_2273.jpg


 photo DSC_2274.jpg


 photo DSC_2275.jpg

De foto’s heb ik gemaakt op de ochtend dat ik het Centre Pompidou Metz ging bezoeken. Het museum gaat om 10:00 uur open dus tussen ontbijt en museumbezoek was er voldoende tijd. Het hotel lag aan de kant van het centrum van Metz terwijl Centre Pompidou Metz aan de andere kant van het spoor ligt.


 photo DSC_2276.jpg

Dit is een foto van een kapiteel in het station.


 photo DSC_2288HetDakVanVentrePompidouMetzVanafDeDerdeVerdieping.jpg

In het Centre Pompidou Metz heb ik nog wat foto’s gemaakt die eigenlijk geen relatie hebben met de tentoonstellingen. Zoals hier de dakconstructie, gezien vanaf een balkon op de derde verdieping in het museum.


 photo DSC_2289VerreBlikOpErnestoNeto.jpg

Vandaar had ik een uitzicht op het werk van Ernesto Neto.


 photo DSC_2318ErnestoNetoLeviathan-main-toth.jpg

Vanuit de benedenverdieping ziet ‘Leviathan main toth’ van Ernesto Neto er zo uit.


 photo DSC_2319ErnestoNetoLeviathan-main-toth.jpg


 photo DSC_2364InHetCentrumVanMetz.jpg

In het centrum in Metz kom je bijvoorbeeld zulke straatjes tegen.


 photo WP_20170609_004MetzInDeAvond.jpg

Zo kan het er in de avond uitzien.


 photo WP_20170609_005MetzInDeAvond.jpg

Het was er goed toeven.


 photo DSC_2365EenKleinereKerkInMetz.jpg

De stad kent een oude Christelijke, katholieke traditie. Hier het interieur van een kerk in Metz.


 photo DSC_2367DeKathedraalVanMetz.jpg

De kathedraal overheerst de oude binnenstad. Het is een fantastisch gebouw. Groot, prachtig ingericht. Een mooie schatkamer kun je in de kerk gaan bekijken en de gebrandschilderde ramen en het beeldhouwwerk zijn fantastisch.


Wikipedia:

De Kathedraal Saint-Étienne van Metz in Metz is de kathedraal van het bisdom Metz.
In de middeleeuwen vormde Metz en omgeving het kleine prinsbisdom Metz.
De kathedraal werd in de veertiende eeuw gevormd door twee kerken samen te voegen: het schip van Saint-Étienne (13e eeuw) werd verbonden met de noordzijde van een oudere romaanse kerk.
In de vijftiende eeuw werden een transept en een koor toegevoegd. Het schip is het op twee na hoogste in Frankrijk: 41,41 m. Alleen de Notre-Dame d’Amiens (42,3 m) en de kathedraal van Beauvais (48,5 m) zijn hoger.


 photo DSC_2368DeKathedraalVanMetz.jpg

De buitenkant van de kathedraal is rijk versierd.


 photo DSC_2368DeKathedraalVanMetzDeGevelIsHeelRijkVersierd.jpg

Bijvoorbeeld met deze waterspuwers. Hier zie je een detal van de vorige foto.


 photo DSC_2369HetLaatsteOordeelMetVeelHeiligenAlsIngang.jpg

De ingang van de kathedraal met een Laatste Oordeel en heel veel heiligen.


 photo DSC_2370ChristusAlsDeBron.jpg

Je treft er een hele reeks kleine figuren aan. Wat ze precies voorstellen weet ik niet. Dus bedacht ik zelf maar een aantal titels. Hier bijvoorbeeld: Christus als bron.


 photo DSC_2371JustitieOfBlindVertrouwen.jpg

Justitie of blind vertrouwen.


 photo DSC_2372DeVeleGezichtenVanDeMens.jpg

De vele gezichten van de mens.


 photo DSC_2373VurigDraakje.jpg

Vurig draakje van de hel.


 photo DSC_2374.jpg


 photo DSC_2375DeKathedraalIsEnorm.jpg

De kathedraal is enorm. Als onderdeel van de schatkamer zie je maquettes van de grote kerken van Frankrijk. Denk Notre Dame, de kathedraal van Reims enz.


 photo DSC_2376JacquesVillon1957DeVazenMetWaterOpDeBruiloftInKana.jpg

De ramen zijn fantastisch. hier een van de gebrandschilderde ramen van Jacques Villon, gemaakt in 1957. Het raam toont de vazen gevuld met water die op de bruiloft in Kana omgezet worden door Christus tot wijn.


Wikipedia:

Jacques Villon (Damville, 31 juli 1875 – Puteaux, 9 juni 1963) was een Frans kunstschilder.
Zijn eigenlijke naam was Gaston Duchamp.
Duchamp was de oudste uit een kunstenaarsgezin van zes kinderen, waaronder zijn broers Raymond Duchamp-Villon, beeldhouwer, Marcel Duchamp, schilder, en zijn zus Suzanne Duchamp, schilderes.
In 1894 nam Gaston als pseudoniem de naam over van zijn geliefde dichter.
Hij liet zich voortaan Jacques Villon noemen.
Hij gaf heel jong zijn studies in de rechten op, om de artistieke weg op te gaan.
Hij kreeg een eerste tekenopleiding in Montmartre, in het atelier van Cornon, waar hij Henri Toulouse-Lautrec ontmoette.
Invloeden van deze, van Théophile Steinlen, van Jean-Louis Forain of van de Nabis ontgingen Villon niet.
In 1906 vestigde hij zich in Puteaux en waagde hij zich aan een voorzichtig cézanniaans kubisme.
In het atelier van Puteaux ontpopte Villon zich vanaf 1911 als de voortrekker van de Section d’or-groep, met zijn broers, met Albert Gleizes, met František Kupka, met Albert Metzinger, met Francis Picabia en met Fernand Léger.
Binnen deze Puteaux-groep vierde een synthetisch kubisme hoogtij.
In 1912 werden al zijn ingebrachte doeken verkocht aan het Amerikaanse publiek op de Armory Show.
In 1956 kreeg hij de opdracht tot het uitwerken van de kartons voor 5 glasramen in de Sacré-Coeur-kapel van de kathedraal te Metz.
Villon noemde zichzelf Cubiste impressionniste (impressionistisch kubist).
Hij overleed op 87-jarige leeftijd.


 photo DSC_2378MarcChagall.jpg

Maar er zijn ook ramen die gemaakt/geinspireerd zijn door Marc Chagall. Je herkent direct zijn typisch kleurgebruik en de manier waarop figuren worden weergegeven.


 photo DSC_2381MarcChagall.jpg


 photo DSC_2383MarcChagallCharlesMarcqBrigitteSimon1958-1968.jpg

Dit is een set ramen die Marc Chagall heeft uitgevoerd met het glazeniersechtpaar Charles Marcq en Brigitte Simon in de periode 1958 – 1968. Van hen kon ik niet veel informatie vinden op het internet in een andere taal dan Frans.


 photo DSC_2383MarcChagallCharlesMarcqBrigitteSimon1958-1968Detail01.jpg

Nu volgen er een aantal details van de vorigge foto.


 photo DSC_2383MarcChagallCharlesMarcqBrigitteSimon1958-1968Detail02.jpg

 photo DSC_2383MarcChagallCharlesMarcqBrigitteSimon1958-1968Detail03.jpg

 photo DSC_2383MarcChagallCharlesMarcqBrigitteSimon1958-1968Detail04.jpg


 photo DSC_2384OudereGebrandschilderdeRamen.jpg

Dit is een voorbeeld van de oudfere en meer traditionele gebrandschilderde ramen.


 photo DSC_2385HetGroteRozet.jpg

Het grote rozet.


 photo DSC_2387.jpg


 photo DSC_2389.jpg


 photo DSC_2390HetLaatsteOordeelMetRechtsDeMuilVanDeHel.jpg

Bij een andere uitgang zie je weer het laatste oordeel en ook hoe de verdoemden opgegeten worden door de muil van de hel.


 photo DSC_2391.jpg


 photo DSC_2392DeWaterspuwers.jpg

Waterspuwers.


 photo DSC_2393SteunberenVanDeKathedraal.jpg

De grote steunberen die het mogelijk maakten zo hoog en zo transparant te kunnen bouwen.


 photo DSC_2394NooitEerderGezien.jpg

Dit vond ik fascinerend. Dit is maar een stukje van het beeldhouwwerk tegen de zijgevel van de kathedraal. Ik heb geen idee wat het moet voorstellen.


 photo DSC_2395DitKanIkMoeilijkPlaatsen.jpg

Dit is een ander deel. Vooral die gordijnen vond ik apart.


 photo DSC_2396WaterspuwerInDeVormVanEenRund.jpg

Een waterspuwer in de vorm van een rund.


 photo DSC_2397.jpg


 photo DSC_2398HoogTegenDeKathedraalIsNogEenKruisVerstopt.jpg

Aan de zijgevel van de kathedraal is nog een kruis ‘verstopt’.


 photo DSC_2399.jpg


 photo DSC_2400.jpg


 photo DSC_2401.jpg

De kathedraal domineert de oude stad.


 photo DSC_2402ZomaarEenGevelVersieringGemaaktDoorMuel.jpg

Zomaar een gevel in de binnenstad van Metz. De gevels zijn de moeite waard om te bekijken. Deze versiering is gemaakt door iemand met de naam Muel.


 photo DSC_2403MuelFecit.jpg

Muel Fecit, ‘gemaakt door Muel’. Volgens mij gaat het hier om André MUEL, Architecte messin 1816 – 1886. Mijn foto is van de gevel van Hôtel de Bollemont, 1, Rue Pierre Hardie.