St. Annakerk, Haagweg in Breda

Dit was onze parochiekerk.
Wij waren daar actief en ik heb er een keer dia’s gemaakt.
Die dia’s zijn onlangs gedigitaliseerd.
De kerk is niet meer in gebruik.

Wikipedia:

De Sint-Annakerk (Breda) is een kerk aan de Haagweg nabij het centrum in de wijk Haagpoort in de Nederlandse stad Breda.

De kerk behoort tot de overgangskerken. Het is een rijksmonument. Het is een neogotische kruisbasiliek met vijf beuken. De architect is Joseph Cuypers. Het heeft een spitsboogvormig portaal.

De pastorie in Art Nouveau-stijl werd gebouwd in 1904 door de architect F.P. Bilsen. De kerk is als zodanig niet meer in gebruik. In 2002 is het interieur omgebouwd tot kantoorruimte, de ANNAstede.

Nu is het een kantoorgebouw.
Op de website van Oomen Architecten vond ik nog een paar foto’s
van de huidige staat van het gebouw. Die tref je hier ook aan.
Eerst mijn foto’s.

 photo 075StAnnakerkHaagwegBredaGlasInLood.jpg

Mijn foto’s zijn niet (meer) zo mooi. De dia’s hebben nogal aan kwaliteit verloren. De St. Annakerk aan de Haagweg in Breda had glas-in-lood ramen.


 photo 076StAnnakerkHaagwegBredaGlasInLoodHogeRamenVanafKoorGefotografeerd.jpg

Dit raam is gefotografeerd vanaf het koor. Het koor zat direct boven de publieksingang en is de plaats van waaraf werd gezongen. De foto’s zitten in een willekeurige volgorde. Resultaat van het inscannen.


 photo 077StAnnakerkHaagwegBredaVoorkantAltaar.jpg

Na het Tweede Vaticaans Concilie kwam er een modern altaar in de kerk te staan, voor het hoofdaltaar. Later werd het vervangen door een houten altaar waarvan hier de voorkant te zien is.


 photo 078StAnnakerkHaagwegBredaDeurTabernakelHoofdaltaar.jpg

Tabernakeldeur. Onderdeel van het hoofdaltaar. Op de deur staat in het midden het Lam Gods, symbool voor Christus. Op de vier hoeken de symbolen voor de evangelisten.


 photo 079StAnnakerkHaagwegBredaGodslamp.jpg

Een van de lampen in de kerk. Wellicht was dit de Godslamp. De lamp die altijd aan was en die de aanwezigheid van God symboliseert.


 photo 080StAnnakerkHaagweg3BredaPastorietuinRichtingSchoolHavermansstraat.jpg

De toenmalige pastoor was een liefhebber van tuinieren. De bewoners van de pastorie waren Kapucijnen. Hier zie je een deel van de pastorietuin. de foto is genomen met het gezicht naar de school aan de Havermansstraat.


 photo 081StAnnakerkHaagwegBredaPastorietuinKijkendRichtingHaagwegNr5.jpg

Nog een stukje tuin. Nu vanaf de kerk naar Haagweg nummer 5 gefotografeerd. Op nummer 5 woonde vroeger de koster en zijn gezin. Dat was vroeger een betaalde baan.


 photo 082StAnnakerkHaagwegBredaMurenDoopkapelMetPaasKaars.jpg

De muren van de doopkapel. Die muren hadden erg te lijden gehad van een lekkage in de afvoeren van de kerk. Daarom zijn die gerestaureerd. Opnieuw geverfd naar het origineel ontwerp. Hier staat de Paaskaars voor de muur.


 photo 084StAnnakerkHaagwegBredaVersieringOpDeMuren.jpg

Op meerdere plaatsen in de kerk stond deze versiering op de muur.


 photo 085StAnnakerkKruisbeeldOpTabernakelInHoofdaltaar.jpg

Dit is het kruis dat in een speciaal hiervoor gemaakte ruimte boven het tabernakel in het hoofdaltaar stond.


 photo 086StAnnakerkHaagweg3Breda.jpg

De uiteinden van de bogen waren/zijn versierd met beeldhouwwerk.


 photo 087StAnnakerkHaagweg3BredaDeHeiligeFamilie.jpg

Centraal in de kerk stond tegen een pilaar deze grote beeldengroep van de Heilige Familie.


 photo 088StAnnakerkHaagweg3BredaPreekstoel.jpg

Al het beeldhouwwerk is uitgevoerd in neogotische stijl. Zo ook de preekstoel.


 photo 089StAnnakerkHaagwegBredaHoofdaltaar.jpg

Deel van het hoofdaltaar. Aan beide kanten van het altaar hingen grote, zware gordijnen. Hier zie je daar een deel van (rechts).


 photo 090StAnnakerkHaagwegBredaCommunibankMathVIII5-13.jpg

Als scheiding tussen het altaar en de banken in de kerk stonden twee grote communiebanken. Hier is een tekst van de evangelist Mattheus verbeeld.


 photo 091StAnnakerkHaagwegBredaCommunibankJohannesVI.jpg

De tweede communiebank verbeeldt een tekst van Johannes.


 photo 092StAnnakerkInterieurMetHFamilieVanafKoor.jpg

St. Annakerk in Breda. Interieur met beeldengroep van de Heilige Familie vanaf het koor gefotografeerd.


 photo 093StAnnakerkHaagwegBredaVanafKoor.jpg


 photo 094StAnnakerkHaagwegBredaInterieurMetHFamiliePreekstoelEnHoofdaltaarVanafKoor.jpg

Interieur met beeldengroep Heilige Familie en de preekstoel.


 photo 095StAnnakerkHaagwegBredaKyrialeOrdinariumMissaeOpHetKoor.jpg

Kyriale ordinarium missae.


 photo 097StAnnakerkHaagwegBredaZichtVanafHoofdaltaarNaarLinksachterRichtingHaagweg.jpg

Het zicht vanaf het hoofdaltaar naar links achter in de kerk, richting Haagweg. Ongeveer in het midden van de foto zie je de ingang van de doopkapel.


 photo 098StAnnakerkHaagwegBredaZichtOpInformatiehoekKijkendVanafSacrestieNaarHaagwegTramsingel.jpg

Het zicht vanaf het hoofdaltaar naar rechts achter in de kerk, richting hoek Haagweg/Tramsingel.


 photo 099StAnnakerkInterieurOpBankNiveau.jpg

Interieur van de kerk op bankhoogte.


 photo 100StAnnakerkHaagwegBredaHoofdaltaar.jpg

Hoofdaltaar.


 photo 102StAnnakerkHaagwegBredaHoofdaltaar.jpg


 photo 105StAnnekerkHaagwegBredaDienstMetPaterBernardFeijen.jpg

Pastoor Bernard Feijen doet de mis.


Dat waren mijn foto’s.
Nu nog een paar foto’s van Oomen Architecten die de huidige status
van het gebouw weergeven (dat is te zeggen, de status bij de opening
van de Annastede).

 photo StAnnaKerkBredaOomenArchitecten.jpg

 photo StAnnakerkMurenDoopkapel.jpg

Muur doopkapel.

 photo StAnnakerkBredaKantoorgebouw.jpg

 photo StAnnakerkBredaGlasInLood.jpg

Glas-in-lood.

Breda in The Met

Breda in de verzameling van het Metropolitan Museum in New York.
De eerste werken waren duidelijk terug te verwijzen naar Breda.
Maar nagelang je verder komt wordt dat steeds moeilijker en steeds leuker.
Vandaag nog eens drie verrassingen.

 photo MetropolitanMuseumNewYorkCallingCardRenoir.jpg

Pierre-Auguste Renoir, calling card. Artist: Anonymous, circa. 1864–1919. Inscribed in plate across center: “PIERRE AUGTE RENOIR”; lower right: “28, rue Bréda” [crossed out in graphite]


Between the years of 1977 and 1989, F. C. Schang donated a group of 64 artists’ calling cards to the Metropolitan Museum of Art.
Schang began collecting calling cards as an accompaniment to his stamp collection;
however, the former eventually eclipsed the latter.
Now a part of the Drawings and Prints Department’s permanent collection, the calling cards are housed in an album that also includes Schang’s collection of stamps and other ephemera.
Calling cards are thought to have originated in Britain with the habit of writing messages
on the backs of playing cards. Ladies used hearts while men chose from diamonds or spades.
Special cards designed for such messages began to appear in the mid-18th century.
Printed with one’s name and, later, their address, engraved calling cards were originally used only by the nobility and upper class. Those who could not afford to have cards printed would write their names on white paper or unglazed pasteboard.
By the beginning of the 19th century, the calling card was a firmly-established social necessity.
For many, the card was used for dating, or “calling” upon a potential love interest.
But it became popular among artists as well, many of whom used them to send notes and direct potential patrons to their studio. (See: Banfield 1989, pp. 1-4.)

Korte samenvatting:
Het museum ontving een verzameling ‘calling cards’.
Dat waren kaartjes die men (adel, upper class) aan elkaar gaf om
daarmee een bezoek aan elkaar de bevestigen.
Het begon waarschijnlijk met het uitwisselen van speelkaarten met
daarop het adres geschreven.
Vrouwen gebruikten kaarten met het symbool ‘Harten’ en mannen gebruikten
‘Ruiten’ of ‘Schoppen’. Maar later werden het gedrukte kaartjes.
Een beetje zoals we nu business cards uitwisselen.
Vergeet niet dat niet alle kunstenaars zoals Van Gogh armoedig waren.

Blijkbaar woonde Renoir eens in de Rue de Breda.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkFranciscoDeZurbaraacutenSpanishFuenteDeCantos1598ndash1664MadridTheBattleBetweenChristiansAndMoorsAtElSotilloCa1637ndash1639OilOnCanvas.jpg

Metropolitan Museum – New York, Francisco de Zurbarán, Spanish, Fuente de Cantos 1598 – 1664 Madrid, The Battle between Christians and Moors at El Sotillo, circa. 1637 – 1639, oil on canvas.

In 1370 the Spanish forces were saved from a night ambush when a miraculous light revealed the hidden Moorish troops.
This picture depicting the miraculous event was painted for the apse of the Carthusian monastery of Nuestra Señora de la Defensión in Jerez de la Frontera.
It formed part of a large, three-tiered altarpiece which comprised fourteen paintings and additional sculptures.

Op zich lijkt dit helemaal niets met Breda te maken te hebben, maar
als we het beeld beter bekijken vallen de lanzen aan de linkerkant wel op.
Lijkt wel een beetje op Velazquez (Las Lanzas).

 photo MetropolitanMuseumNewYorkFranciscoDeZurbaraacutenSpanishFuenteDeCantos1598ndash1664MadridTheBattleBetweenChristiansAndMoorsAtElSotilloCa1637ndash1639OilOnCanvasDeLanzen.jpg

In de toelichting op dit werk op de site van het Metropolitan
wordt inderdaad naar het schilderij van Velazquez verwezen.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkEdwaertCollierDutchBredaCa1640ndashafter1707LondonOrLeidenVanitasStillLife1662OilOnWood.jpg

Metropolitan Museum – New York, Edwaert Collier, Dutch, Breda, circa 1640 – after 1707 London or Leiden, Vanitas still life, 1662, oil on wood.


Edwaert Collier is me volledig onbekend.
Maar blijkbaar is hij in Breda geboren.

Het schilderij bevat een aantal leuke details.

 photo MetropolitanMuseumNewYorkEdwaertCollierDutchBredaCa1640ndashafter1707LondonOrLeidenVanitasStillLife1662OilOnWoodJacobCats.jpg

Allereerst zien we hier een klein portret van Jacob Cats als raadspensionaris van Holland.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkEdwaertCollierDutchBredaCa1640ndashafter1707LondonOrLeidenVanitasStillLife1662OilOnWoodAlmanakMetECEnDeRingMetEK.jpg

Op het schilderij ligt ook een almanak. Naast de titelpagina zien we de Letters EC en het jaartal 1662. EC staat voor Edwaert Collier. 1662 is het jaar waarin het schilderij gemaakt is. Op de ring die er rechtsvoor ligt staan ook twee letters EK. Volgens Wikipedia: Zijn voornaam kan ook gespeld worden als “Edward”, “Eduwaert”, “Edwart” of “Evert” en zijn achternaam als “Colyer” of “Kollier”. Voorkeurspelling is: “Edwaert Collier”.

Twee boeken van Mieke Messbauer in het Chassé Theater

Gisteravond wilde ik naar de film gaan
toen me rechts, in een raamvenster, twee boeken zag staan.
Het venster bevindt zich tussen de entree en het kantoor
waar de theaterkaartjes worden verkocht.
Het kantoor was gesloten dus kon ik maar een kant van
de boeken zien.

Bij de boeken, die hoofdzakelijk in zwart, grijs en wit zijn uitgevoerd,
staat een toelichting.

Chassé Theater
Leporello boeken van Mieke Messbauer

 

Deze boeken zijn tot stand gekomen gebruik makend van fotografie, grafietpotlood voor tekenen en frottage (door wrijven op papier iets afbeelden), Oost-Indische inkt en een scalpel voor het uitsnijden.

 

De boeken zijn vouwboeken (Leporello) met pop-up elementen, waardoor de fascinerende architectuur van het Chassé theater wordt uitgelicht.

 

De werken zijn aan twee kanten te bekijken.
De voorkant bestaat uit delen van het theater.
Als men goed kijkt zijn de architectonische onderdelen
van het theater te herkennen, gewoon en gespiegeld.
Aan de achterkant zien we voornamelijk de bezoekers van het theater, die niet herkenbaar zijn afgebeeld.

 

Het fotograferen en maken is een proces dat Mieke Messbauer bijna een heel jaar heeft gekost.
Dit project was onderdeel van haar specialisatie tijdens de studie tekenen op de deeltijdacademie in Arendonk, Belgie.

Dus tijd voor wat foto’s:

 photo WP_20170721_001MiekeMessbauerBinnenkantBandTheaterdakEnStadswapenVanBreda.jpg

Mieke Messbauer, Leporello, binnenkant band (?), Theaterdak en stadswapen van Breda.


 photo WP_20170721_002MiekeMessbauerLeporelloBlad.jpg

Mieke Messbauer, Leporello, interieur van het theater met de karakteristieke loopbruggen.


 photo WP_20170721_003MiekeMessbauerLeporelloBlad.jpg

Mieke Messbauer, Leporello, met op de voorgrond de bezoekers die uit het boek ‘springen’.


 photo WP_20170721_004MiekeMessbauerIntroductie.jpg

Mieke Messbauer, afbeelding bij introductietekst.


Vensterboek: Picasso in Malaga

Op de donateursdag van de Stichting Handboekbinden zat
in de goodie bag een folder over een Vensterboek.
De tekst was geschreven door Karin Cox, die vaker leuke,
kleine boeken en bijbehorende werkinstructies verzorgd.
Het basisidee van het boek is van Tine Noreille.

Mijn boek zoals ik het maak, is ongeveer twee keer zo groot
als de werkinstructie aangaf.
Dat geeft me meer ruimte om afbeeldingen in het boek te verwerken.
Want een blanco boek is voor mij geen boek.

Een paar jaar geleden was ik in Malaga en bezocht daar
het prachtige Picasso Museum. Als een museum geen
catalogus of collectieboek verkoopt dan koop ik meestal wat
ansightkaarten. Zo ook in Malaga.
Daar heb ik eerder hier al eens over geschreven.

Laat ik nou precies 12 kaarten meegebracht hebben.
Picasso in Malaga, een vensterboek, is geboren.

Het boek is nog niet af maar ik ben al een eind onderweg.
Het wordt een boek dat een sierraad is om weg te zetten maar
wat je ook als boek helemaal kunt openslaan en lezen.

 photo WP_20170716_001PicassoInMalaga.jpg

Het boek bestaat met een soort dubbele kaft waarbij in een van de twee lagen van de kaft een venster is uitgespaard. Daar steken de pagina’s door die zich openen naar mate het boek verder wordt opengevouwen.


 photo WP_20170716_002PicassoInMalaga.jpg

Picasso in Malaga. Het venster heb ik veel breder gemaakt dan de instructie aangeeft. Daar moet je wat mee experimenteren. De sterkte van het papier speelt daarbij een grote rol. Een breder venster toont eerder, meer van de pagina’s.


 photo WP_20170716_003PicassoInMalagaBriefkaarten.jpg

Dit zijn de briefkaarten die de komende dagen nog hun weg in het boek gaan vinden.


 photo WP_20170716_004PicassoInMalaga.jpg

Helemaal opengevouwen ziet het er als volgt uit. Eenvoudig te maken. Ik ben er zeker van dat de Stichting Handboekbinden geinteresseerden graag verder wil helpen.