Gelezen: Jan Postma, Vroege werken

 photo WP_20170630_005JanPostmaVroegeWerken.jpg

De titel van het boek suggereert dat er meer boeken van Jan Postma zijn. Immers als je spreekt over vroege werken dan verwacht je ook latere werken. Dat is bij Jan Postma niet het geval. Dit is tot nu toe, zijn eerste en enige boek, maar er is geen reden om aan te nemen dat er geen boeken meer komen.


Als verkoopslogan staat op de achterkant van het boek
een kreet van Vrij Nederland: ‘Geleerd maar lekker.’
Ik ben er niet van overtuigd dat je met zo’n kreet veel lezers krijgt.
Met de titel en openingszinnen van het eerste essay ook al niet:

‘Ik weet het nu zeker. Het boek dat daar op de grond slingert is De Dialectiek van de sekse van Shulamith Firestone, een naam die vanzelf ontzag inboezemt,’

Nou, nou, zie mij eens lezen en schrijven.

Er komen veel boeken en schrijversnamen in het boek voorbij.
Meestal van Engelstalige schrijvers.
Boeken die ik in ieder geval niet gelezen heb en waarvan de
meeste titels mij ook niet verleiden om het te gaan lezen.

Gelukkig hoef je al die boeken niet gelezen te hebben (mag wel) om
van het boek van Jan Postma te kunnen genieten.

Het boek bestaat uit een serie essays en het eerste essay heeft
als ondertitel – Over een dwalende ik.
Dat had ook de titel van dit boek kunnen zijn.

In dat eerste essay beschrijft Jan Postma zijn visie op
wat een essay volgens hem is:

Het essay kent zoveel gedaanten dat het onmogelijk is er al te stellige uitspraken over te doen, maar vaker dan niet wordt er, impliciet of expliciet, geworsteld met of door een ik.

Het boek gaat over Jan Postma en zijn worstelingen.
Lees je het zo en neem je kennis van de boektitels en namen
dan is het een heel prettig boek om te lezen met regelmatig
mooie taal.

Ik lees Bluets uit op een grotendeels verlaten kampeerterrein in Malibu, een dag voordat het hele land zal worden teruggebracht tot een simpele vraag: rood of blauw? Terwijl de azuurblauwe Californische struikgaai heen en weer wipt tussen een struik achter onze tent en een geknakte boomstam verderop, lees ik hoe Nelson op een januaridag op een verlaten eiland niet ver van de kust van Cuba kampeert. Ze bladert er in een tijdschrift en leest dat wetenschappers hebben uitgerekend dat de kleur van het universum ‘bleek turquoise’ is. ‘Ofcourse, I think, looking wistfully over the glittering Gulf. I knew it all along. The heart of the world is blue.’….. Soms blijkt de wereld te beantwoorden aan je diepste verlangens. Soms blijk je zulk verlangen voor de werkelijkheid te hebben gehouden. Hoop die je zonder dat je het weet koestert is een prachtige waas voor je ogen.

Het boek is een uitgave van de noge jonge uitgeverij DasMag.
Een aanrader.
Laat je niet afschrikken. Niet nodig.

Advertenties