Charlotte

Jaren achtereen heb ik aantekeningen gemaakt.
Voortdurend ben ik door haar werk heen gegaan.
In verscheidene van mijn romans heb ik Charlotte geciteerd
of over haar geschreven.
Zo vaak heb ik getracht dit boek te schrijven.
Maar hoe?
Moest ik erin aanwezig zijn?
Moest ik haar verhaal romantiseren?
Welke vorm moest ik mijn obsessie geven?
Ik begon, ik probeerde, dan gaf ik het op.
Het lukte me niet twee zinnen achter elkaar te schrijven.
Op elk punt voelde ik dat ik vast zat.
Onmogelijk om verder te gaan.
Het was een fysieke gewaarwording, een beklemming.
Ik merkte dat het nodig was steeds op een nieuwe regel te
beginnen, om lucht te krijgen.

 

Toen begreep ik dat ik het zo moest schrijven.

 photo DSC_7843DavidFoenkinosCharlotte.jpg

David Foenkinos, Charlotte.


En dat doet Foenkinos dan ook, en de vertaling heeft dat concept aangehouden.
Het is mooi te zien in de bladspiegel.
Veel korte zinnen.
Die allemaal op een nieuwe regel beginnen.
Dat zorgt er voor dat het verhaal over Charlotte Salomon,
leest als een trein.
Maar het maakt het ook mogelijk je beter in te leven in de hel
waarin een groot deel van het leven van Charlotte zich afspeelt.
Altijd de dreiging van de jodenvervolging, opgepakt te worden en erger.
Altijd op de vlucht voor de nazi’s en het familietaboe: zelfmoord.

 photo DSC_7844Pagina4243.jpg

Een willekeurige bladspiegel, pagina 42 en 43.


Het werk waarvan Charlotte zegt: ‘Dit is heel mijn leven’ is het
kunstenaarsboek ‘Leven? of theater?’

 photo DSC_7845CharlotteSalomonLevenOfTheater.jpg

Charlotte Salomon, Leven? of theater?


Advertenties