Einde van de Sofiastraat in Breda

Het einde van de Sofiastraat in Breda gaat veranderen.
Het laatste stuk van deze straat wordt bij het
Valkenberg getrokken. Het gaat park worden.

 photo SofiastraatBreda.jpg

Dit is het deel van de stad dat gaat veranderen.


Althans dat las ik een paar weken geleden.
nog voor mijn vakantie dus nog even foto’s gemaakt
van de toenmalige situatie.

 photo DSC_6719Valkenberg.jpg

Het Valkenberg.


 photo DSC_6720.jpg

 photo DSC_6721.jpg

 photo DSC_6722.jpg

Zou dat allemaal in aanloop naar het nieuwe station worden?


 photo DSC_6723.jpg

Kan ik deze foto binnenkort vanaf een grasveld of bloemenperk maken?


 photo DSC_6724.jpg

 photo DSC_6725.jpg

 photo DSC_6726.jpg

 photo DSC_6728.jpg

 photo SofiastraatBredaVeranderingsgebied.jpg

Hier is aangegeven welk einde van de Sofiastraat gaat veranderen.


 photo DSC_6729.jpg

 photo DSC_6730.jpg

Voorlopig is de straat nog in gebruik door bussen en lopen de ganzen nog rustig in het park.


Advertenties

Sultans of Deccan India / De Sultans van de Deccan in India

The Metropolitan Museum Of Art in New York
heeft een grote tentoonstelling op dit moment over India.
Meer precies over de Deccan.

Wikipedia:
De naam “Dekan” of “Deccan” komt van het Sanskriet woord “dakshina”, wat “het zuiden” betekent.

Het Hoogland van Dekan of Deccan is grofweg het midden en zuiden
van India. Lange tijd hebben de lokale sultans daar de macht gehad.
Hun kunst en cultuur werd beinvloed door Perzie en in de
tentoonstelling in New York wordt daar uitgebreid aandacht aan besteed.
Als je in de gelegenheid bent: GAAN!.

Onlangs kocht ik In de US de prachtige catalogus van de
tentoonstelling. Een indrukwekkend boek.

 photo DSC_7312SultansOfDeccanIndia1500-1700OpulenceAndFantasy.jpg

Sultans of Deccan India, 1500 – 1700: Opulence and fantasy. Vaste gasten van mijn weblog staan niet verbaasd over de keuze van dit boek. De laatste twee vakanties in India waren in dit gebied.


 photo DSC_7313SultansOfDeccanIndia.jpg

 photo DSC_7314GolGumbaz.jpg

Zo is hier de Gol Gumbaz te zien.

 photo DSC_0166GolGumbaz.jpg

Dit is mijn foto uit 2012 van dit grafmonument.


 photo DSC_7316 01.jpg

Een van de deuren van de Bibi-Ka-Maqbara in Aurangabad.

 photo DSC_7316 02.jpg

Detail.

 photo DSC_0405BibiKaMaqbara.jpg

En dit is mijn foto uit 2012 van misschien wel dezelfde deur.


Naar aanleiding van deze tentoonstelling
las ik vorige week een blog over gemarmerd papier en het gebruik
ervan in de Indiase miniaturen.
De voorbeelden die werden gegeven had ik nog nooit gezien.

Eerst de tekst:

http://www.metmuseum.org/about-the-museum/museum-departments/curatorial-departments/islamic-art/ruminations/2015/marbled-paper

Marbleized paper, known as ebru, which translates to “the art of clouds” (“cloud” is ebr in Turkish and abri in Persian), has a long tradition in Turkey and came to be much favored for calligraphic work. The marbling used for the outer borders throughout this album is stunning in its variety of shapes and magnificent display of both organic and inorganic colors and bold rhythms. The patterns are the result of color floated on the marble bath (a viscous solution of carrageenan moss/algae) and then carefully transferred to the surface of the paper. Delicious and intense pink, orange, yellow, blue, and orange hues swirl and flow into and around each other to create blossoming flowers, traditional combed peacocks and getgels (a series of combed parallel lines bisected by another series of combed parallel lines that run in the opposite direction), and sprinkled and speckled stone.

What is it about marbling that has such a universal appeal? Perhaps part of its mystique is related to the indispensable and elemental role that water plays in the process of its formation, and the rhythmic beauty of the fluid dynamics in which the artist both participates and yields to in its random outcome.

Ebru masters enjoyed celebrated stature within the hierarchical framework of artists and craftsmen. For many centuries, artists in Persia, particularly those involved in the production of books, had enjoyed official patronage. This tradition also became established in Turkey and India, where artists and craftspeople set themselves up under the authority of sultans who provided a brilliant court and active encouragement; calligraphers, illuminators, painters, bookbinders, and gilders all contributed to the decoration of books. In the fifteenth and sixteenth centuries, the cities of Herat (Afghanistan) and Shiraz (Persia) exported manuscripts to Turkey and even India, where their painted albums enjoyed great popularity in the seventeenth century.

Whether simple or sophisticated, marbled paper—named as such because of its imitation of the vein sequence found in colored marble—has always been the product of great imagination and skill on the part of the marbler. Marbled papers find their way into many facets of the book arts—from the paper onto which graceful calligraphy will be penned and incorporated into a decorative border or inlay, to endpapers, end leaves, and paste-downs in bound manuscripts.

Handmade marbled papers are made one sheet at a time in the following manner: a bath of gum (usually tragacanth) or algae (carrageenan moss) is prepared, the colors for the pattern are sprinkled and dropped upon this mucilaginous dense surface, and patterns are made by combing or some other means of regularizing the design. The paper is then let down carefully into the marbling bath and the design is transferred.

In the Deccan, a particularly original form of marbling developed: pictures composed of mixed media that incorporated marbling and ink drawing, highly skilled, technical masterpieces utilizing positive and negative stencil methods that left the viewer amazed by their precision and inventiveness. A very rare technique with few examples known to exist today, these artistic curiosities continue to fascinate and bedazzle viewers. Take advantage of the rare opportunity to feast your eyes on a number of marbled images in the gorgeous exhibition

En een aantal voorbeelden van de tentoonstelling met gemarmerd papier
toon ik hier. Ik heb dergelijke werken nog nooit in het echt gezien.

 photo AsceticRidingANagIllustratedAlbumLeafMid-17thCenturyIndiaDeccanBijapur.jpg

Ascetic riding a nag. Illustrated album leaf. Mid 17th century. India, Deccan, Bijapur. Het gemarmerd papier als achtergrond.


 photo DervishSeatedInContemplationFolioOfIllustratedManuscriptMid-17thCenturyIndiaBijapur.jpg

Dervish seated in contemplation. Folio of illustrated manuscript. Mid 17th century. India, Bijapur. Het gemarmerd papier als kleding.


 photo ElephantTramplingAHorseIllustratedAlbumleafMid17thCenturyIndiaDeccanBijapur.jpg

Elephant trampling a horse. Illustrated album leaf. Mid 17th century. India, Deccan, Bijapur.


 photo EmaciatedHorseAndRiderIllustratedSingleWorkCa1625IndiaDeccanBijapur.jpg

Emaciated horse and rider. Illustrated single work. Circa 1625. India, Deccan, Bijapur.


 photo LadyCarryingAPeacockIllustratedAlbumLeafLate17thEarly18thCenturyIndiaDeccanProbablyHyderabad.jpg

Misschien wel het best geslaagde voorbeeld: Lady carrying a peacock. Illustrated album leaf, late 17th – early 18th century. India, Deccan, probably Hyderabad. Zowel de rand van het blad als de kleding van de centrale figuur in hetzelfde gemarmerde papier.


De Amsterdamse Krulletter

Al eerder besprak ik dit boek aan de hand van een artikel in de Volkskrant.
In het boek van Ramiro Espinoza en Rob Becker staan twee schilders
en hun productie centraal:

 photo DSC_7311RamiroEspinozaRobBeckerDeAmsterdamseKrulletter.jpg

Ramiro Espinoza en Rob Becker: De Amsterdamse Krulletter. The Curly Letter of Amsterdam.


Visser was het zesde kind van huisschilder Joannes Augustinus Visser en Susanna Peters. Hij wilde graag naar de kunstacademie, maar de financiele beperkingen van een gezin met zestien kinderen hielden in dat hij op twaalfjarige leeftijd in de zaak van zijn vader moest werken. In 1941 vond hij dat hij daar genoeg had opgestoken en besloot voor zichzelf te beginnen met een schildersbedrijf, gevestigd op de Da Costakade 134. Deze nieuwe zaak was een succes, met in drukke perioden niet minder dan vierentwintig werknemers. Letters schilderen was Vissers grote liefde, maar omdat deze activiteit niet genoeg inkomsten genereerde, deed het bedrijf voornamelijk in huisschilderwerk. De grootste klant was de Amstelbrouwerij, die de raamdecoratie bekostigde van cafes die hun bier verkochten – een indertijd veel voorkomende praktijk. … Het zijn de ramen van deze cafes waar we voor het eerst de knap geschilderde cursieve letters kunnen aantreffen, op foto’s uit de vroege jaren vijftig.

De ‘opvolger’ van Jan Willem (Wim) Joseph Visser (1911 – 1987)
was Leonardus (Leo) Petrus Beukeboom (1943).

Leo Beukeboom omschrijft zichzelf als allergisch voor hierarchische structuren; hij heeft altijd genoten van de vrijheid en onafhankelijkheid van de kleine zelfstandige. Hij heeft nooit assistenten of leerlingen in dienst gehad (met uitzondering van Marly, een jong meisje dat op een boot op de Amstel woonde en hem een paar maanden heeft geholpen). … Beukeboom heeft zichzelf nooit gezien als kunstenaar, maar als een goed ambachtsman die eer met zijn werk inlegde. Zijn werkrelatie met Heineken heeft voortgeduurd tot 1989. Toen is het bedrijf gestopt met het gratis aanbieden van raambeschilderingen aan cafes – een zware slag voor Beukebooms carriere.

 photo DSC_7310RamiroEspinozaRobBeckerDeAmsterdamseKrulletterTheCurlyLetterOfAmsterdam.jpg

Los van de geschiedenis die in het boek wordt vastgelegd
is de analyse van de bronnen van het schrift en het vastleggen
van het schrift in het boek, het belangrijkste onderdeel.

 photo DSC_7317RamiroEspinozaRobBeckerDeAmsterdamseKrulletter.jpg

De Amsterdamse Krulletter is verschenen in een oplage van 1000 stuks. Als onderdeel van het boek heeft Ramiro Espinoza een model opgenomen van het alfabet met hoofdletters (kapitalen), kleine letters (onderkast) en cijfers onder het motto ‘Alcohol is je grootste vijand. Heb je vijanden lief’.


 photo DSC_7317RamiroEspinozaRobBeckerDeAmsterdamseKrulletterAlcoholIsJeGrootsteVijandHebJeVijandenLief.jpg

Detail van het letter- en cijfermodel.


Daarnaast bevat het boek een grote serie foto’s
waarmee de nu nog bestaande raamdecoraties worden gedocumenteerd.
Niet alleen in Amsterdam maar ook in Maastricht en Gent.
De foto’s zijn het werk van Rob Becker.

India 2012 / 2013: Victory Tower

 photo 20121223NickCurtisSkittlesNBeerNF.jpg


Deel 48.

 photo DSC_1044FleurigeKleurenEnVormen.jpg

Het einde van de dag nadert.
Dat wil zeggen van de wandeltocht van die dag.
We keren terug van Mandu Fort naar het hotel.

De laatse foto’s hebben betrekking op de restanten van een merkwaardig
monument: Asharfi Mahal en de Victory Tower.
Anders gezegd er werd eerst een gebouw weggezet, een madrasa, een school.
Daarna werd dit deels afgebroken en vervangen door een monument
van 7 verdiepingen met de naam Overwinningstoren.
Dat gebouw is bij volledig weggevaagd.
Wat overblijft zijn wat merkwaardige restanten.

 photo DSC_1032SevenStoreyedVictoryTowerByMahmudKhilje.jpg

De restanten van de Victory Tower van 7 verdiepingen. Dit monument werd gebouwd door Mahmud Khilje (AD 1436 – 1469).


 photo DSC_1033.jpg

Er liggen veel restanten van de versieringen van de gebouwen die hier ooit stonden.


 photo DSC_1034.jpg

 photo DSC_1035.jpg

 photo DSC_1036.jpg

 photo DSC_1037.jpg


 photo DSC_1038MahmudKhiljisTomb.jpg

De twee monumenten worden allebei herkenbaar gemaakt door naamborden.

 photo DSC_1039AsharfiMahal.jpg

Ashafri Mahal or the Madrasa

The buildings here belong to two stages,
the earlier representing a college (Madrasa)
built by Hoshang Shah (ad 1405 – 1422)
to face the Jami Mashjid as its adjunct.
The madrasa comprised of an open quadrangular court
enclosed by a row of cells and two bays of arcaded corridors
with a magnificent porch on the west.
Of its four corner towers, one in the north-west
was later converted into a seven storeyed victory tower
by Mahmud Khilje (AD 1436 – 1469)
who blocked the madrasa with its large court
and used it as a platform for erecting
his grand marble tomb now ruined.
The main hall of the tomb (20 meteres square)
was richly decorated with carvings, calligraphy and panels
of various shades of marble and was originally
covered with a dome which was loftier than those
of the Jami Masjid and Hoshang’s tomb.


 photo DSC_1040AshafriMahalVictoryTower.jpg

Het is nog steeds een groot complex waarbij moeilijk is te zien wat nu precies wat is.


 photo DSC_1041AshafriMahalVictoryTowerMandu.jpg


Maar onderweg zie je het ‘gewone’ India. Mandu is een rustig oord.
Daar kun je leuke foto’s maken.

 photo DSC_1042Water.jpg

Een mooi beschilderde tankwagen.


 photo DSC_1043OfJeNogKipWilt.jpg

Of de plaatselijke poelier. De kippen wachten gelaten hun lot af.


 photo DSC_1044.jpg

Of mooi beschilderde wagens.


Het lettertype in de titel van 23 december 2012 is van Nick Curtis en heet Skittles N Beer NF.

Gezien: Testament of Youth

Filmkrant:

Het boek Testament of Youth van Vera Brittain is een van de weinige vrouwelijke stemmen die de Eerste Wereldoorlog uit eerste hand beschrijven. Een belangrijk verhaal, dat helaas geheel tegen de geest van z’n hoofdpersonage te braaf verfilmd werd.

 

Sacha Gertsik

Regie: James Kent
Scenario: Juliette Towhidi
Camera: Rob Hardy
Montage: Lucia Zucchetti
Muziek: Max Richter

Kleur, 129 minuten

De filmkrant zit er helemaal naast!
De ‘braafheid’ van de film valt erg mee, zeker gezien tegen de tijd en het
milieu waarin Vera Brittain opgroeide.

De scenarioschrijver heeft alleen een heel andere insteek gekozen
dan de recensist graag had gezien.
Niet een van de heldhaftige feministe maar een die
waarschijnlijk veel dichter bij het boek ligt:
de waanzin van de oorlog.
We zien Vera (feministe of niet) dezelfde fouten maken
die ook mannen in die tijd maakten:
de verheerlijking van het naar de oorlog gaan.
Daar wordt je man van!

De sfeer voor de Eerste Wereldoorlog is onbegrijpelijk voor vele.
ook intelectuelen waren enthousiast over de oorlog.
Zo beschrijft Ewoud Kieft in zijn dit jaar verschenen boek
Oorlogsenthousiasme. Europa 1900 – 1918,
bijvoorbeeld over het enthousiasme van Freud of W.G. Wells.

Vervolgens zie je in de film, met soms briljante beelden,
(briljant is een term die ik niet snel zal gebruiken),
de impact van de oorlog. Het enorme en afgrijselijke slagveld.
Niet als een oorlogsrapportage, maar door de ogen van Vera.
Al die jonge mannen, een hele generatie, gaat verloren.
Vera verliest alle mannen in haar omgeving behalve haar vader:
haar broer, haar aanstaande man, een jeugdvriend die verliefd was op haar
en zorgt als verpleegster onder andere voor jonge Duitse slachtoffers.
Dat maakt haar omzwaai naar het pacifisme geloofwaardig.

Vooral de opening van de film maakte enorm veel indruk op me.
De film is super mooi gemaakt. BBC-kwaliteit.
De overgang van het schilderij, naar het water, naar de jeugd;
werkt als zwart gat: je wordt de film ingetrokken.

De film zit vol close-ups die het jeugdige karakter van de
hoofdrolspelers en de vernietiging van die levens, benadrukken.
Je wordt als toeschouwer keihard op de feiten gedrukt.

Hoe Sacha Gertsik naar de film heeft gekeken weet ik niet
maar ik denk dat ze niet goed heeft opgelet.

Er is niets sprookjesachtig aan de film van Kent.
De mooie, poetische beelden maken het verhaal schrijnend, keihard,
maar passen tegelijkertijd bij een film waar de twee hoofdrolspelers
gedichten schrijven voor elkaar en waarin beide schrijver willen worden.

De film heeft meerdere lagen, en daar moet je wel oog voor
(willen) hebben. Die lagen doen recht aan onze complexe wereld.
Terrecht wordt de oorlogstijd niet voorgesteld als een snelle videogame
of als een filmpje van de Islamitische Staat.

 photo WP_20150627_001TestamentOfYouth.jpg

Letters

Deze week ben ik weer met letters in de weer geweest.
Voor mijn ABCdarium ben ik inmiddels bij de letter ‘C’ aangekomen.
De eerste selectie die ik gemaakt heb bevat allemaal houten letters.
Van de letters heb ik vast een compilatie gemaakt.
Volgende week ga ik daar mee drukwerk maken.

 photo WP_20150624_003Compilatie.jpg

Nieuwe kast: Von Essen Design

Ongeveer drie weken geleden bestelden we een nieuwe kast.
Bij Von Essen Design.
Huib von Essen is een jonge designer/meubelmaker in Nederland
met een mooie website waar de realisaties van zijn ontwerpen
te zien zijn.
Daar zagen wij een kast die de vorm heeft van een trap en
waarvan de boekenplanken niet recht liggen.
Past precies bij ons.

 photo DSC_7304.jpg

Inmiddels heeft de kast al op een paar plaatsen en een
paar manieren in de huiskamer gestaan maar hij heeft
zijn voorlopige plaats gevonden.

 photo DSC_7305.jpg

Niet alleen de vorm van de kast is leuk.
Er zijn ook spelletjes mee te spelen.
Misschien komt hij het best tot zijn recht in een kinderkamer
maar bij ons past hij prima.
Er zit een knikkergoot in de kast en er zitten een paar
bordspelen op die prima met knikkers te spelen zijn.

 photo DSC_7308KnikkergootInBeeld.jpg

Op bovenstaande foto is de knikkergoot goed te zien.


 photo DSC_7307VonEssen.jpg