Auto-ongeluk

Vrijdag was ik bij een aanrijding betrokken.
Op de A58, terwijl ik naar huis reed (Eindhoven in de richting van Tilburg).
Die weg is sinds enige tijd drie baans tot aan Oirschot
Daar versmalt de weg weer naar twee banen en is daar bijna altijd filevorming.
Vrijdagavond rond 18:00 was er niet veel file maar ik moest wel afremmen.
De auto achter me zag dat te laat en klapte achter op de auto.
Met de moderne techniek van tegenwoordig
heb ik met mijn nieuwe telefoon een foto gemaakt van het kenteken
van de auto die op me reed.
Geen slechte kwaliteit foto overigens.





Voor de gelegenheid heb ik de foto geanonimiseerd. De foto is om 18:06 uur gemaakt.





Interieur Grote Kerk Breda: Sara Bisschop

In de veiling van de nalatenschap van Juliana komt een lot voor
dat ondertekend is met ‘Sara Bisschop’.
Waarschijnlijk gaat het om een afbeelding van het interieur
van de Grote Kerk in Breda.
Toen ik wat vragen stelde aan het veilinghuis Sotheby’s
ontving ik direct een afbeelding.
Die plaats ik hieronder want het is een mooie prent.
De ondertekening is ook duidelijk.

Eens kijken hoe dat gaat op zo’n veiling.





Sara Bisschop (1894 – 1992), waarschijnlijk gaat het hier om het Interieur van de Grote of Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk in Breda.






Ondertekend met Sara Bisschop.





The Mukden Incident, 18-19 september 1931

Deel twee vandaag van het artikel van Robert H. Ferrell.

Een aantal van de foto’s bij deze serie artikelen
zijn afkomstig van Xinhua. Dat is zeker geen onpartijdig medium.
Dat is niet erg maar je moet het wel even weten.
Veel van de onderschriften op de Chinese sites zijn onduidelijk.
Ze geven geen bron aan, vertellen net wie de maker is,
op welke precieze plaats de foto is gemaakt en wanneer.
Te veel foto’s verwijzen naar 18 of 19 september.
Terwijl een aantal foto’s zeker later zijn gemaakt.
Het gevolg daarvan is dat de foto-onderschriften
bij dit artikel niet meer zijn dan goed bedoelde pogingen.

Wikipedia

Xinhua of Xinhua News Agency is de officixc3xable staatspers van de Volksrepubliek China (VRC) en het grootste centrum in het land dat informatie verzameld voor persconferenties. Xinhua is xc3xa9xc3xa9n van de twee staatspersagentschappen, de andere is China News Service.







Japanse troepen trekken Shenyang binnen na het Mukden incident, 18 september 1931. Bron: Engelstalig artikel op Wikipedia over de Japanse invasie van Mantsjoerije











In het Journal of Modern History, een Amerikaans tijdschrift
dat een keer per kwartaal verschijnt,
schreef in de uitgave van maart 1955
de Amerikaanse historicus Robert H. Ferrell
een artikel over het Mukden-incident.
In deze logs neem ik het artikel integraal over.





Remake van een fax zoals die werd gemaakt door het Japanse Kwantung leger. Bron: Huanqiu.com





Younger officers of the army, many of whom came from poor country districts, were full of discontent and desire to purify the government and restore Japanese prestige in Manchuria. Conditions in both Japan and Manchuria hence were ready for an explosion, but not for years after September 18-19, 1931 did the truly conspiratorial nature of the Mukden Incident become known.
When the Lytton Commission, sent out by the League of Nations, investigated the incident in 1932, it could only repeat the Japanese description of a broken rail and fleeing Chinese soldiers, several of whom were shot and killed on the spot by a near-by Japanese patrol. The commission referred delicately in its report the xe2x80x9cthe eventsxe2x80x9d of the night of September 18 and xe2x80x9cthe so-called incidentxe2x80x9d, choosing to do no more than state the Japanese case with no comment as to its truth or untruth. One of the commissionxe2x80x99s American employees, Mr. Ben Dorfman, in 1934 wrote an article for Harperxe2x80x99s, pointing out the unlikely nature of the incident xe2x80x93 there was nothing really proved by the bodies of a few dead Chinese soldiers which the Japanese showed to foreigners visiting the scene of the explosion on and after September 23, and it was patently impossible for the Mukden express to have passed without accident over a 31-inch gap in the rail, as the Japanese claimed it did.
The express had indeed arrived and was standing safely in Mukden by 10:30 pm, which, according to the Japanese, was the precise moment when the explosion occurred. Writing about the Mukden Incident in 1936, Henry L. Stimson, who had been the American secretary of state at that time, ventured the comment that, in the light of what the Japanese did afterward, the incident itself so dwindled in importance as to suggest the probability that it never occurred in the first place. There the incidentxe2x80x99s historicity rested uncertainly until after the second World War and the Tokyo war crimes trial.
The great international trial in Tokyo, which began on May 3, 1946 and ended November 12, 1948, unfortunately received little attention in the Western press. Unlike the well-publicized trials at Nuremberg, neither the Tokyo proceedings nor exhibits have ever been printed by the participating governments. Almost any library of respectable proportions in the United States today boasts a set of the Nuremberg volumes, innumerable thick books covering altogether too much shelf space to please harassed librarians. The Tokyo material is available in only small number of mimeographed sets, scattered somewhat indiscriminately in the larger libraries across the country: the Library of Congress has a complete set, and I know of sets of varying completeness at Harvard, Yale, the University of Michigan, the University of California at Berkeley, the Hoover Library, and the Chicago Midwest Inter-Library Center. Each set, if complete, should contain 48.288 pages, and the exhibits should contain about an additional 30.000 pages. The material is not indexed, and, though the trial itself proceeded by xe2x80x9cphasesxe2x80x9d of a supposed conspiracy dating from 1928 to 1941, the phases were heard in court in such an overlapping fashion that they offer no key to getting at the material. The only certain method is to start from the beginning and leaf through, page by page. In 818 court sessions, 419 witnesses testified orally, and affidavits and depositions were taken from 779 other witnesses. There is an enormous amount of historical chaff in all this, but the student of American-Japanese relations in the years from the assassination in 1928 of the xe2x80x9cOld Marchalxe2x80x9d of Manchuria, Chang Tso-lin, to the attack on Pearl Harbor in 1941 will find the material of the highest value. The Japanese nation at the moment of the trial was probably at its lowest emotional level since the Meiji restoration, and it is safe to assume that, with the inaugural of a new Japanese government, there will not for a long time again be available such a quantity of frank Japanese confession.







De aangeklaagden in het International Militairy Tribunal for the Far East in de Ichigaya rechtzaal. In de bank van de oorlogsmisdadigers, eerste rij van links naar rechts: Generaal Kenji Doihara; Veldmaarschalk Shunroku Hata; Koki Hirota, voormalig premier van Japan; Generaal Jiro Minami; Generaal Hideki Tojo, voormalig premier van Japan; Takasumi Oka; Generaal Yoshijiro Umezu; Generaal Sadao Araki; Generaal Akira Muto; Naoki Hoshino; Okinori Kaga; Markies Koichi Kido.
Op de achterbank: Kolonel Kingiro Hashimoto; Generaal Kuniaki Koiso; Admiraal Osami Nagano; Generaal Hiroshi Oshima; Generaal Iwane Matsui; Shumei Okawa; Baron Kiichiro Hiranuma; Shigenori Togo; Yosuke Matsuoka; Mamoru Shigemitsu; Generaal Kenryo Sato; Admiraal Shigetaro Shimada; Toshio Shiratori; Teiichi Suzuki.
Bron: Engelstalig artikel over het IMTF





Nederlandse vertaling/samenvatting:
Jongere legerofficieren, vaak afkomstig uit armere districten,
waren ontevreden en wilde de regering zuiveren
en het prestige van Japan in Mantsjoerije herstellen.
De omstandigheden zowel in Japan als China, waren dus gereed
voor een explosie maar het zou nog jaren duren
voordat de samenzwering van 18-19 september 1931 bekend werd.
Toen in 1932 de Lytton commissie, uitgestuurd door de Volkerenbond,
het incident onderzocht, kon het alleen de Japan
se beschrijving
van de kapotte rails en vluchtende Chinese soldaten herhalen.
Een aantal van hen zouden door een Japanse patrouille
die ter plaatse was zijn doodgeschoten.
De commissie verwees in hun rapport delicaat
naar xe2x80x98de gebeurtenissenxe2x80x99 van de nacht van 18 september en
xe2x80x98het zogenaamde incidentxe2x80x99.
Daarmee herhaalde de commissie de Japanse versie van de gebeurtenissen
zonder opmerkingen over of dit de waarheid was of niet.
Een van de Amerikaanse medewerkers van de commissie,
Dhr. Ben Dorfman, schreef in 1934 een artikel in Harperxe2x80x99s,
waarin hij de onwaarschijnlijkheid van het verhaal
over het incident toelichtte xe2x80x93
er werd niets bewezen met een paar dode lichamen
van Chinese soldaten die Japan toonden bij bezoeken van buitenlanders
aan de plaats van de explosie na 23 september
en het was onmogelijk dat de Mukden Express
zonder ongeluk de plek gepasseerd kan zijn
waar een gat van 80 centimeter (31 inch = 78.74 centimeter)
in de rails was geslagen zoals de Japanners beweerden.
De Express was inderdaad veilig gearriveerd in Mukden
rond half elf xe2x80x99s avonds, wat het precieze moment was
volgens de Japanners waarop de explosie plaatsvond.
In 1936 schreef Henry L. Stimson,
Amerikaans minister van buitenlandse zaken in 1931,
over het Mukden Incident en gaf aan dat in het licht
van de activiteiten van de Japanners sinds het incident
die gebeurtenissen feitelijk onbelangrijk geworden waren
en suggereerde daarmee dat het misschien wel helemaal
nooit had plaatsgevonden.
Over de feitelijke gebeurtenissen bleef onzekerheid bestaan
tot na het einde van de tweede wereldoorlog en het Tokyo oorlogstribunaal.
Het grote internationale oorlogstribunaal in Tokyo,
dat begon op 3 mei 1946 en eindigde op 12 november 1948,
kreeg spijtig genoeg weinig aandacht in de westerse media.
In tegenstelling tot het tribunaal in Neurenberg
waarover uitgebreid werd geschreven,
werden er geen rechtbankverslagen of bewijsstukken uitgegeven
door de deelnemende regeringen (Argusvlinder: inclusief Nederland).
Bijna iedere zich zelf respecterende bibliotheek van enige omvang
in de Verenigde Staten is trots op zijn exemplaar van de Neurenberg verslagen,
ontelbare dikke boeken die meer ruimte in de boekenkasten innemen
dan het de bibliothecarissen lief is.
Het materiaal dat betrekking heeft op het tribunaal van Tokyo
is alleen in kleine aantallen beschikbaar gemaakt
door stencilmachines.
Het is beschikbaar in willekeurige, grotere bibliotheken in het land
zoals de Library of Congress.
Indien compleet omvat het 48.288 paginaxe2x80x99s
en het bewijsmateriaal omvat nog eens 30.000 paginaxe2x80x99s.
Het materiaal is niet gexc3xafndexeerd en hoewel het proces in stadia verliep
vanaf de veronderstelde samenzwering van 1928 tot 1941,
overlapten de stadia op het proces elkaar zoveel
dat de stadia geen leidraad geeft om het materiaal te bestuderen.
De enige manier is om het pagina voor pagina door te nemen.
In 818 zittingen, getuigden 419 ooggetuigen
en zijn er van 799 andere getuigen verklaringen afgenomen.
Voor iemand die de Amerikaans-Japanse relaties wil bestuderen
ligt er heel wat historisch kaf dat van het koren moet worden gescheiden.
Van de moordaanslag in 1928 op xe2x80x98de oude maarschalkxe2x80x99 van Mantsjoerije,
Chang Tso-lin (Zhang Zuolin) tot de aanval op Pearl Harbor in 1941
is er heel veel waardevol materiaal.
De Japanse natie was op het moment van het oorlogstribunaal
op het laagste emotionele niveau sinds de Meiji restauratie
en je kunt veilig stellen dat met de introductie
van de nieuwe Japanse regering, het nog lang zal duren
eer er weer zoxe2x80x99n aantal eerlijke Japanse bekentenissen zullen worden gedaan.





De aanslag op Zhang Zuolin op 4 juni 1928. Maar ik kan nu de bron van de foto niet achterhalen. Nog even navraag doen.









Het opgeblazen treinstel waar Zhang Zuolin in 1928 omkwam. Bron: Engelstalige Wikipedia-pagina over Zhang Zuolin




Kunstvaria

Een beeld van de wind,
een schilderij van wolken,
drie schilderijen van de mysterieuze Rene Magritte,
twee van de wispelturige Pablo Picasso,
drie schilderijen van Marc Chagall met zijn eigen beeldtaal.
In totaal 38 kunstwerken in waarschijnlijk de langste Kunstvaria
tot nog toe.
Vooral te danken aan een aantal zeer bijzondere veilingen
die eerder dit jaar plaatsvonden.


Agostino Brunias, Free women of color with their children and servants in a landscape, circa 1764 – 1796, oil on canvas.

Agostino Brunias is een Italiaans schilder die via Engeland
onder andere werkzaam was in de ‘West Indies’ (het Caribisch gebied).
Vrije, gekleurde vrouwen met hun kinderen en bedienden in een landschap.


Alberto Giacometti, Annette or Portrait d’Annette au pullover rouge, 1961, oil on canvas.

De portretten van Giacometti. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Zo intrigerend.


Alexander Calder, L’acrobate, 1928, wire sculpture on wooden base.

Calder kennen we vooral van zijn abstracte werken.
Hier een acrobaat, draadsculptuur op een houten voetstuk.
Leuk detail is dat hij het werk ‘gesigneerd’ heeft met draad.
Aan de voet van dit beeld is zijn naam te lezen, uitgevoerd met draad.


Blue glazed flask-form vase, Qianlong seal mark underglaze, 1736 – 1795.

Kijk eens naar de prachtig afgewerkt oortjes van deze vaas.


Carlos Luna, Catalina or La modista, 2010, oil on canvas.

Tweemaal Carlos Luna. Voor mij onbekend.
Olieverf op doek maar het lijkt wel grafitti.
De kleermaakster.

Carlos Luna, Horoscopo las estrellas, 2010, oil on canvas.


Carole Bayer Sager, Lavender blue, 2010, oil on linen.

Deze mevrouw schijnt een bekend schrijfster te zijn van muziek(teksten).
Vanhaar hand zijn onder andere “A Groovy Kind of Love”,
“That’s What Friends Are For”,”You Are My Life”.
Ik vind het gewoon mooi.


Chinese bronze ritual vessel, early Western Zhou dynasty, 11 century BC, Freer Gallery: F1938.20.


Christian Vincent, Waterfall, 2010, oil on canvas.


Eduardo Chillida, Peine del viento II, Wind comb II, 1959, iron.Windkam.


Edward Weston, Charis Wilson, Nude, 1936.


Eric Ravilious, Caravans circa 1930s, watercolor.


Eric Tillinghast, Water series #69, 2005, water, fabricated steel.

Op de grens van kunst en onderzoek.
Het is meer het idee dan dat er werkelijk iets plaatsvind (denk ik).
Zouden ze die plaatsen met water op het staal iedere dag bijgieten?
Maar water op een plaat van staal, al is hij nog zo dik,
op den duur heeft dit effect.
Dat wordt hier prachtig onderzocht.


Friedensreich Hundertwasser, Five men standing, 1951, watercolour, chalk and glue on paper.

Friedensreich Hundertwasser is niet de echte naamvan deze kunstenaar en architect uit Oostenrijk.


Georges Roualt, Paysage Biblique, circa 1953, oil on paper.

Je ziet niet zoveel werk van Georges Roualt.
Maar ik vind het steeds opniew geslaagd.
Een bijbels landschap.


Gunther Uecker, Mutation.

Werken van Uecker zijn altijd een plezier om in het echt te zien.
Door het spel met licht en vormen en de beweging van de toeschouwer
is het altijd spannend.


Hans Baldung Grien, Portrait of a young man, 1509.

Gestreng.


Hans Hartung, T1961-35, 1961, acrylic and pastel on canvas.


Jean Fautrier, Dark clouds, 1962, mixed media on paper laid down on canvas.

Een schilderij van wolken.
Heel bijzonder.
In de Nederlandse landschappen zie je veel wolken.
We zijn dus wel wat gewend.
Heel af en toe lijkt het op de Hollandse landschappen dat de wolken
de voornaamste rol spelen op een dergelijk schilderij.
Maar zo openlijk. Zo duidelijk als hier.


Julio Gonzalez, Masque ombre et lumiere, circa 1930, iron.

Dit is misschien wel de grootste vondst in deze kunstvaria.
Zo schijnbaar eenvoudig.
Zo effectief.


Kader Attia, Untitled, 2010.

Kijk maar eens goed naar deze muurschildering.


Karel Appel, Birds over the Red Sea.

Dit schilderij is de avatar van mijn Twitter-account @Kunstvaria
en de achtergrond van de berichten.


Marc Chagall, Bethsabee, 1965, oil on canvas.

Marc Chagall, David, 1961 – 1963, oil and ink on canvas.

Marc Chagall, La musique, 1967, oil on canvas.


Marlene Dumas, Equality.


M. F. Husain, Battle of Ganga and Jamuna: Mahabharata 12, 1971, oil on canvas.

Kunst uit India.


Milton Avery, City harbor, circa 1930, gouache on black paper.


Moctezuma Headdress.

We kennen hem wellicht beter onder de naam Montezuma.
Het is de Azteekse leider van de Amerikaanse inlanders
die als eerste in contact kwam met de Spanjaarden.


Pablo Picasso, Fontainebleau, 1921, oil on canvas.

Pablo Picasso, Portrait D’ Olga, 1923, oil on canvas.


Paul Gauguin, Crouching Tahitian woman, 1901 – 1902, traced monotype print.


Rembrandt Harmensz. van Rijn, Rembrandt laughing, 1627 – 1628, oil on copper.

Ik weet niet zeker wie hier het hardst lacht.
Rembrandt (maker?), Sotheby (veilinghuis), Noortman (Kunsthandelaar),
of de eigenaar…….Maar goedgekeurd door het Rembrandtproject.


Rene Magritte, La Joconde, 1960, oil on canvas.

La Joconde (Frans) kennen we ook als La Gioconda (Italisaans)
of de Mona Lisa.
Op het web vond ik nog het volgende gedicht van Mark Young:

Vrij vertaald:
Da Vinci zou blij zijn dat Magritte er in is geslaagd
de geheimzinnige glimlach zo goed vast te leggen.

Rene Magritte, Le maitre d’ecole, 1955, gouache on paper.

Rene Magritte, Les tambours de la mort, 1965, gouache on paper.

Seated Buddha Mathura, Uttar Pradesh, India, Kushan dynasty, circa 150 – 175 CE, red sandstone.

Mathura is de streek waarvan dit beeld komt.
Samen met beelden uit Gandhara vormen dit de eerste
volledige ‘vrijstaande’ beelden van Buddha in India.


Suzuki Harunobu, Daruma and a young woman in the rain, 1765.

Daruma is een Boedistische leermeester.


Doortwitteren – Retweet

Omdat ik nu ook zo’n uitgebreide telefoon heb,
van mijn werkgever, waarmee je ook kunt Twitteren enzo,
volg ik natuurlijk een aantal belangrijke Amerikaanse
musea en dat is bijna een dagtaak.
De berichten vliegen je om je oren en overdag heb ik geen tijd
om die berichten te bekijken.
In de avond loop ik dan een aantal van die berichten door
die allemaal door dezelfde Amerikaanse markteer zijn gemaakt.
Alles is prachtig, uitdagend, wonderful, unique enzovoort.
En daar zit natuurlijk een probleem met Twitter.
140 karakters is te beperkt voor een inhoudelijk bericht.
De meeste berichten die ik zie zijn dan ook alleen verwijzingen
naar sites waar wel een (uitgebreid) verhaal staat.
Maar al de Retweets zorgen alleen voor meer ruis op de lijn.
Meer berichten, weinig inhoud, niet altijd interessant.





De leeuw valt de stier aan, een hyena kijkt toe. Symboliek te over: Attributed to Sultan Muhammad, Lion attacks the bull and a hyena watches, Iran, Tabriz, Safavid period, circa 1525, opaque watercolor, ink and gold on paper (F1996-2).





Soms zitten er echt pareltjes tussen.
Die ‘retweet’ ik dan.
Maar daar heb je als volger van mijn weblog weer niets aan.
Bovndien houdt het mij af van het schrijven van een log.





Degene die de troon bedreigt,ordt op het hoofd geslagen: Shahnama or The Book of Kings, attributed to Sultan Muhammad.





Daarom dat ik nu op mijn weblog je wil verwijzen naar
de website van de New York Times en de Freer / Sackler Gallery.
De Sackler Gallery heeft een tentoonstelling met Iraanse miniaturen.
Niet zo bekend in het Westen maar niet minder mooi.
Helaas kan ik er geen volledige afbeeldingen van krijgen.
Je zult dus zelf moeten gaan kijken naar de site.
De zogenaamde Shahnama is een boek of eigenlijk een tekst
die door de jaren heen steeds weer opnieuw
in een al dan niet geillustreerde vorm, wordt uitgegeven.
Steeds handwerk, de boekdrukkunst bestaat nog niet.
Er bestaan slechts een beperkt aantal van deze boeken.





Elegante toeschouwers: Shahnama or The Book of Kings, attributed to Sultan Muhammad.





New York Times artikel

Freer and Sackler Galleries

Geschiedenis van de kunst

Nog een andere manier om de geschiedenis van de kunst
weer te geven.
Paul Giovanopoulos heeft heel veel van zijn werk er aan gewijd.
Je kunt twisten over de kwaliteit van zijn werk maar
onderstaand beeld levert wel een quiz op.


Paul Giovanopoulos, Mona Lisa A, Mona Lisa B, 2004, detail, acrylic on canvas, One of two panels.


Ik heb een eerste poging gedaan. Wie heeft betere of aanvullende suggesties?