Most Wanted

Met enige regelmaat verschijnen er overzichten
van kunstwerken waarnaar gezocht wordt door instanties
als bijvoorbeeld de FBI.
Zo ook tegen het einde van vorig jaar.
Het vreemde is dat van een groot deel van die werken
er niet eens een foto op het internet beschikbaar is.
Van de volgende 4 wel.





Rembrandt van Rijn, The Storm on the Sea of Galilee, 1633.

Het schilderij is gestolen uit het Isabella Stewart Gardner Museum
in Boston. Op 18 maart 1990, vermomd als politieagenten,
stalen dieven dit werk en nog 12 anderen.
Het Concert van Vermeer was een van die 12.





Johannes Vermeer, The Concert, 1664.






Paul Cezanne, View of Auvers-sur-Oise.

Gestolen in de nacht van 31 december 1999.
De overgang naar het nieuwe millenium.
Tijdens het vuurwerk werd het schilderij gestolen
uit het Ashmolean Museum in Oxford.





Van Gogh, View of the Sea at Scheveningen, 1882.

Gestolen uit het Van Gogh museum in Amsterdam.




Kunstvaria





Albert Watson, Mick Jagger, Los Angeles,1992, fotomontage.






Anonymous, A man taking his ease, China, Ming dynasty, 15th – 16th century, handscroll, ink and color on silk, F1911232.


Van de Freer gallery.
Inkt op zijde.
Een man neemt er zijn gemak van.





Bai Yiluo, Civilization, 2007.


Het lijkt erop dat de Chinese kunstenaar Bai Yiluo
geen hoge pet op heeft van onze (Westerse?) beschaving.





Cecily Brown, Based on a true story, 2010, olieverf op doek.






Crown, Tillya Tepe, tomb VI, 1st century BC – 1st century AD, Gold and imitation turquoise, National Museum of Afghanistan.


Was eerder te zien op de tentoonstelling ‘Afghanistan’ in
de Nieuwe Kerk in Amsterdam.
Kroon uit Tillya Tepe, gevonden in graf nummer VI.
Gemaakt tussen 100 voor Christus en 100 na Christus.





Deborah Claxton, Not forgotten, 2007, paper.


Deze huismus is gemaakt van papier. Laag op laag.





Eskimo, Bird mask with articulated eyelids, Tlingit, circa 1830 – 1850, wood, paint rawhide, hair, sinew.


Het Tlingit-volk is een volk in Canada.
Dit vogelmasker is gemaakt van hout, geverfde koehuid, haar en pezen.





Frank C. Eckmair, Under the hill, 1975, houtsnede.



Frank C. Eckmair, Untitled (Tree), 1972, houtsnede.






Gregory Volkov, Man with a white bird, 1980, acrylic on cardboard.






Jeanloup Sieff, Le dos d’Astrid, Harpers Bazaar, Palm Beach, 1964, Silbergelatineabzug.






Karel Appel, Kat, 1953, oil on canvas.






Ken Grant, Homecoming, oil on canvas.


Heeft het gevoel van Hopper.
Heeft al eerder op Kunstvaria gestaan.





Lucas Cranach the elder, The nymph of the spring, after 1537.






Marc Chagall, La luge dans la neige, 1944, Olio su tela.


De slee in de sneeuw. Olieverf op doek.





Melvin Sokolsky.


De naam van deze foto ken ik niet.
Niet alle lippen even mooi opgemaakt.
Idee voor de foto is erg goed.





Miniatuurportret van de Qajaarse heerser Fathxe2x80x98Ali Shah, Iran, begin 19de eeuw, bladgoud beschilderd met ondoorzichtig en doorzichtig email.

Nasser D. Khalili
De Nieuwe Kerk in Amsterdam laat hoogtepunten zien
van een van de beroemdste verzamelingen islamitische kunst ter wereld.
Passie voor perfectie toont bijna 500 meesterwerken
uit de collectie van professor Nasser D. Khalili.


Detail.






Muxe2x80x98in Musavvir is de schilder, Meisje met een Indiaas hoofddeksel uit een exemplaar van de Shahnamah van Firdawsi uit 1058 AH / 1648 AD, Iran, Isfahan, circa 1648, dekkende aquarel en goud op papier.

Ook dit werk is te zien in De Nieuwe Kerk.
Kijk hieronder eens naar de details in het goud.


De haas.



De vos.



De vrouw.






Pablo Picasso, Woman in a peplos, 1923, gouache.


Al vaker te zien hier maar ik vind dit zo mooi, zo sterk.
Een peplos is een kledingstuk voor vrouwen in de Griekse Oudheid.





Qi Kun, Bright snow on mountains and streams, 1933, ink and color on paper, F19982702.

Nog een werk van de Freer collectie.


Detail.






Stefan Wewerka, Classroom chair, 1970.





China reisverslag / travelogue 78

Na het Sun Yat-Sen plein in het centrum van Shenyang
met het grote standbeeld van Voorzitter Mao
en de revolutionaire beweging,
gaan we naar het Sun Yat-Sen park.
Er is zelfs een klein museum ingericht in een gebouw in het park
met foto’s en teksten van en over Sun Yat-Sen.
Het museum, park en plein zeggen misschien meer van de tijd
dan van de man zelf, maar het is interessant te zien
hoe een land met zijn (recente) geschiedenis omgaat.





Eerst lopen we langs een groep mensen die muziek maken in het park. Het zijn vooral de oudere mensen in China die het park kiezen als ontmoetingsplaats en er spelletjes spelen, muziek maken of gymnastiek beoefenen. De instrumenten trekken mijn aandacht.






We zagen ze eerder, de erhu.






De hele groep, snaarinstumenten en slagwerk. Compleet met dirigent.












Als speciale attractie voegt zich bij de groep ook nog een zanger. Prachtig!






Maar dit is de man waar het in het park allemaal om draait: Dr. Sun Yat-Sen (althans dat denk ik. Ik kan de Chinese karakters niet ontcijferen dus daar heb ik mijn Chinese collega bij nodig. Ik weet haast wel zeker dat zijn naam niet wordt gevormd door de gouden karakters maar aan de andere kant, hij heeft veel namen. Nog eens navragen).






In het park is het rustig rondlopen en er staan een aantal beelden. Ik kan me niet herinneren eerder een beeld te hebben gezien van een surfster. Maar vanaf nu kan ik zeggen dat ik dat wel gezien heb.






Tekst over Dr. Sun Yat-Sen in het museum in het park.


Dr. Sun Yat-Sen (1866 xe2x80x93 1925), also named Dixiang, Wen, Deming, or Zhongshan, was born into an ordinary farmerxe2x80x99s family at Cuiheng Village.
As a giant and grat patriot in China, a pioneer of the Chinese democratic revolution in the 20th century, Dr. Sun Yat-Sen made the immortalized achievements. He led a fully democratic revolution that paved way for the ensuing revolutionary movements. He over threw the monarchism and found(ed the first) republic ever in China and in Asia/ He was a magnificent milestone of history. His theoty, thought and political programs where proved to be a theory and a blueprint to advance the Chinese modernization in an allround way. He edicated all his energy and wisdom yo the founding of an independent, united, democratic and prosperous China.
He promoted the progress and development of a modern society in China. Hid thought and practice became an invaluable wealth of the Chinese people.
He is a banner of the times, his achievements are widely acknowledged throughout the world.



Dr. Sun Yat-Sen, ook bekend onder namen als Dixiang, Wen,
Deming of Zhongshan is geboren in een eenvoudig boerengezin
in het dorp Cuiheng.
Als een gigant en groot patriot van China,
een pionier van de Chinese, democratische revolutie in de 20ste eeuw.
Dr. Sun Yat-Sen realiseerde onsterfelijke prestaties.
Hij leidde een volkomen democratische revolutie
die de weg bereidde voor navolgende revolutionaire bewegingen.
Hij wierp de monarchie omver en legde de basis
voor de eerste republiek in China en in Azixc3xab.
Hij is een magnifieke mijlpaal in de geschiedenis.
Zijn theorie, gedachten en politieke programmaxe2x80x99s
zijn een theorie en een blauwdruk gebleken
om de Chinese modernisering vooruit te brengen
op een alomvattende manier.
Hij zette al zijn energie en wijsheid in
om een basis te leggen voor een onafhankelijk,
verenigd, democratisch en welvarend China.
Hij was voorstander van de vooruitgang en ontwikkeling
van een moderne Chinese samenleving.
Zijn gedachten en handelingen werden een onschatbare rijkdom
van het Chinese volk.
Hij is een voorbeeld van de tijd.
Zijn prestaties zijn breed erkend, over de hele wereld.





Een tekst over de oorsprong van de theorie van Zhongshan (Sun Yat-Sen).


The theory of the three peoplexe2x80x99s principles:
xe2x80x9cThe theory and thought I relied on in pursuing the revolution of China include the following: firstly, ideas I inherited from the traditional philosophy of China; secondly, ideas I learned from the West and thirdly, ideas I invented on my own.xe2x80x9d



De theorie van de drie principes van het volk
(wij zouden vandaag de dag zeggen: het gedachtegoed van Sun Yat-Sen)
De theorie en de gedachten waarop ik vertrouwde
bij het nastreven van de revolutie in China omvatten de volgende ideexc3xabn:
ten eerste ideexc3xabn die ik erfde uit de traditionele Chinese filosofie;
ten tweede ideexc3xabn die ik leerde van het Westen;
en ten derde ideexc3xabn die ik zelf bedacht heb.





In het park ligt een grote vijver met fontein. Vandaag staat er geen water in. Zoals goed te zien is op de foto’s is het een dag met prachtig open weer.






In het park staat ook een snoepverkoper. Achteraf leer ik dat dit Tanhulu of Tang Hulu is. Ik koop een stokje met deze in een suikersiroop gedompelde vruchten. In mijn geval heb ik een stokje gekocht met vooral druiven.



In mijn notitieboekje leg ik achteraf vast wat het woord Tanhulu betekent.


Tanhulu of Tang Hulu is een vorm van snoep dat
heel populair is in Noordoost China.
Tegenwoordig op de hielen gezeten door moderne snacks als chips.
Traditioneel werden er vaak rode vruchten gebruikt
die aan een bamboe stok werden geregen
en vervolgens in een siroop werden gedompeld.
De rode vrucht is de Crataegus pinnatifida,
in het Nederlands bekend als de Meidoorn of Chinese Haagdoorn.
Volgens mijn Chinese collega is de uitleg van de naam als volgt:
xe2x80x98Tanxe2x80x99 staat voor suiker
xe2x80x98Huluxe2x80x99 staat voor de kalebas omdat de vorm van het snoep
op het stokje op de vorm van een kalebas lijkt.


Crataegus pinnatifida.



Een voorbeeld van tanhulu in Shanghai.






Terug naar ‘mijn’ Tanhulu-verkoper.






Heel creatief voor op de fiets gemonteerd.






De gymnastiek is in volle gang. Tijd voor ons om het park te verlaten.





In de volgende serie foto’s geef ik verslag van onze zoektocht
naar het ‘Munt-gebouw’ in Shenyang.

Umberto Eco: De begraafplaats van Praag

Er is een nieuw boek uit van Umberto Eco:
de begraafplaats van Praag.
De meest succesvolle geschiedenisschrijvers weten veel van de geschiedenis
maar zijn ook goede schrijvers.
Umberto Eco is zo’n geweldige schrijver die veel van de geschiedenis weet.

Het boek heb ik nog niet gelezen maar al wel verschillende mooie recensies.
Recensies die je het gevoel geven: dat moet ik lezen.
Eco kan als geen ander een spannend boek schrijven dat lekker leest
maar dat je ook kunt lezen met Google of een encyclopedie naast je.
Er zit zoveel informatie in de tekst, ongelofelijk.
Wil je dat begrijpen (en waarom niet?) dan is het lezen ervan
een enorm avontuur.
En dit keer stelt het een aantal vragen aan de orde
die we allemaal moeten proberen te beantwoorden.
De vraag, waar het racisme vandaan kwam dat de eerste helft
van de twintigste eeuw de wereld overheerste,
is er een die we ons allemaal moeten stellen.
Maar het stelt ook vragen rond hedendaagse bedenkers van
bijzondere theorieen om ons voor een karretje te spannen.

Eco heeft een aantal antwoorden en nieuwe vragen verpakt
in dit nieuwe boek.

Op de website van Athenaeum Boekhandel is een voorpublicatie te lezen.
En de recensie is ook prachtig.

Op Cobra.be is een prachtige bespreking te beluisteren van bijna 9 minuten.

In Vrij Nederland stond de volgende recensie geschreven door Tim de Gier.

Umberto Eco schreef een meesterlijke roman over de rol van beroepsintriganten in de opkomst van het antisemitisme.
Het is altijd leuk om in het hoofd te kruipen van een slecht mens, en Simonini, de hoofdpersoon in Umberto Ecoxe2x80x99s nieuwe roman De begraafplaats van Praag is slecht. Heel slecht. Hij is een sjacheraar, een onderkruiper, een leugenaar maar bovenal: een vervalser. Uit oude boeken scheurt hij de onbedrukte paginaxe2x80x99s en gebruikt die om xe2x80x93 voor wie er maar voor betaalt xe2x80x93 documenten op te stellen die oud en dus authentiek lijken. Hij begint daarmee rond 1850, als jongeman in de leer bij een notaris. Dan gaat het alleen nog maar om testamenten, maar gaandeweg krijgen zijn vervalsingen een meer politiek karakter.
Umberto Eco heeft zijn roman opgezet volgens de beste negentiende-eeuwse tradities. Er is sprake van een alwetende verteller, die ons het levensverhaal van Simonini inloodst. Eco heeft zich, overigens net als zijn hoofdpersoon, laten inspireren door de negentiende-eeuwse feuilletonisten die romans schreven in afleveringen. De lezer abonneerde zich op een verhaal waarvan wekelijks een nieuwe aflevering uitkwam. Dat eindigde vaak met een cliffhanger, zodat de lezer reikhalzend uitkeek naar het vervolg. Schrijvers kregen betaald per aflevering, zodat ze er belang bij hadden het verhaal breed op te zetten, met steeds nieuwe verhaallijnen en personages. Zij schreven niet om de kunst maar om den brode, net als Simonini. Het ging om xe2x80x98ijselijkexe2x80x99 geschiedenissen, waarin complotten, duistere machten, wulpse vrouwen en dieven in donkere steegjes de lezers in vervoering brachten. Vaak met verwijzingen naar werkelijke gebeurtenissen en bestaande personen, waardoor de lezers extra geboeid raakten. De negentiende-eeuwse lezers waren gemakkelijk te bexc3xafnvloeden, want wie wist wat waarheid was? Ook in Ecoxe2x80x99s roman zijn er voortdurend verwijzingen naar negentiende-eeuwse actualiteit, vaak geniaal vervlochten in de verzinsels van zijn hoofdpersoon. Het is fascinerende lectuur, zeker, maar de vraag wat waar is en wat niet, houdt je bij de les.

Nep-fabrieksmeisjes
Simonini heeft een gespleten persoonlijkheid, gevolg van de slechte daden die hij niet onder ogen durft te zien. Zijn familie komt uit Piemonte, Italixc3xab, en zijn grootvader bracht hem al jong een rabiate vorm van antisemitisme bij. De logica van opa was onverbiddelijk: Joden die geen traditionele kleding dragen en ogenschijnlijk geassimileerd zijn, zijn juist gevaarlijk, want ze zijn xe2x80x98vermomdxe2x80x99. Simonini draagt dit antisemitisme xe2x80x93 ook al heeft hij nog nooit met een Jood kennisgemaakt xe2x80x93 zijn leven lang bij zich, en als het maar even kan, geeft hij er uiting aan in zijn vervalsingen. Zijn vaste opdrachtgever wordt gaandeweg de overheid xe2x80x93 de Italiaanse, aanvankelijk. Hij moet documenten fabriceren die nu eens de jezuxc3xafeten, dan weer de vrijmetselaars belasteren. Zij eigen preoccupaties brengen hem op het idee om de Joodse begraafplaats in Praag xe2x80x93 die hij slechts kent van horen zeggen xe2x80x93 erin te betrekken. Die begraafplaats blijkt later nog meermalen in zijn verzinsels dienst te kunnen doen als decor voor sinistere bijeenkomsten, bijvoorbeeld een samenkomst van Joodse leiders die de wereldmacht willen overnemen. De Joden, zo redeneert hij, gebruiken de christenen als een vruchtbare akker, ze laten hen eerst goed geld verdienen om, als de tijd daar is, te oogsten en dat geld in te pikken.
Als Simonini gevraagd wordt om naar Sicilixc3xab te gaan om het gezag te ondermijnen van Garibaldi, de Italiaanse voorman en nationalist, worden zijn belevenissen complexer en gaat hij zich extremer gedragen. Hier zakt de roman een beetje weg in een moeras van verwikkelingen, die in elk geval leiden tot moord en doodslag. Er gaat steeds meer bloed kleven aan de handen van de verder zo flegmatieke Simonini. Het enige waar hij zich aan te buiten gaat, zijn copieuze maaltijden die door Eco met opvallend veel genoegen tot in de kleinste details beschreven worden: xe2x80x98zalm met bieslook en artisjokken met Javaanse peper, rumsorbet en kruidenkoekjes, natuurlijk met twee flessen oude bourgognexe2x80x99.Simonini neemt de wijk naar Parijs xe2x80x93 waar nog veel meer heerlijke gerechten op hem liggen te wachten. Hij is nu fulltime xe2x80x98indicateurxe2x80x99 en verdient goed geld. Eco laat hem met veel fraaie details het negentiende-eeuwse Parijs verkennen, zoals de brasserie femmes, een soort hoerenkasten, en de vele passages met elk hun eigen sfeer. De Passage Jouffroy bijvoorbeeld, waar heren op leeftijd, de zogeheten suiveurs, naartoe gaan om de fabrieksmeisjes die daar flaneren te bespioneren. Alleen, het zijn geen fabrieksmeisjes: ze doen alsof, om de perverse genoegens van de bemiddelde heren te bevredigen, en sommige meisjes kunnen daar zelfs van leven als de heren hun wat geld toestoppen. Simonini volgt die heren soms, en noteert alvast hun adres zodat hij ze in geval van nood nog eens kan chanteren, xe2x80x98je weet maar nooitxe2x80x99. Uit nieuwsgierigheid gaat hij naar de Porte de Clignancourt waar de lompenhandelaren eten in een nattevoetenrestaurant, zo genoemd omdat de clientxc3xa8le buiten staat te wachten. Wie aan de beurt is, mag voor een stuiver een vork in een pan soep steken om er iets eetbaars uit te vissen. Hij komt in de Chateau Rouge, waar handelaren in foetussen de bij ziekenhuizen opgehaalde lichaampjes verkopen aan medische studenten en andere gexc3xafnteresseerden.
Het antisemitisme van Simonini wordt steeds sterker en houdt Ecoxe2x80x99s roman tot de laatste bladzijde in zijn greep. De Dreyfus-affaire komt voorbij, en ronduit spannend wordt het als Simonini met Leo Taxil een vervolgverhaal schrijft over duivels en satanisten, waarbij zij handig gebruikmaken van de hersenspinsels van de geesteszieke zieneres Diana. Simonini doodt haar in een woede-uitbarsting en legt haar lichaam naast de overige slachtoffers die hij in de afgelopen jaren heeft gemaakt, in het riool dat een van de nieuwigheden is waar Parijs in die jaren prat op gaat. Een andere nieuwigheid, het ondergrondse gangenstelsel dat de metro moest gaan worden, wordt door Simonini handig ingepast in een van zijn gruwelverhalen over de Joden: die zouden de ondergrondse aanleggen alleen maar om zo de stad te kunnen opblazen.





Umberto Eco: de begraafplaats van Praag.





Morbide fanta
sie

In Simoninixe2x80x99s verzinsels over de Joden herkennen we de Protocollen van de Wijzen van Zion, het geschrift dat op dezelfde leugenachtige wijze in elkaar is gezet. Dat document heeft de nationaal-socialisten in de kaart gespeeld, en er zijn nog altijd mensen die het voor waar houden, zoals je op internet kunt zien. In werkelijkheid was het eind negentiende eeuw in elkaar geflanst door de Russische geheime dienst, die het gebruikte om een zondebok aan te wijzen voor de grote ellende waar het land in terechtgekomen was. Eco heeft aan het ontstaan van die Protocollen een voorgeschiedenis toegevoegd, al is het een fictieve, want van alle personages in dit boek is uitgerekend Simonini verzonnen. Toch maakt Eco aannemelijk, door het combineren van bestaande feuilletonisten en intriges, dat het zo is gegaan. Dat het antisemitisme ontstaan is door beroepsintriganten, die met hun morbide fantasie xe2x80x93 omgevormd tot sappig proza xe2x80x93 het publiek in de ban hielden en langzaamaan vergiftigden met Jodenhaat.
Met De begraafplaats van Praag heeft Umberto Eco een bij vlagen geniale roman afgeleverd, beter dan zijn boeken Baudolino en De slinger van Foucault. De roman is geestig en vernuftig, prachtig van stijl, erudiet zoals we van hem gewend zijn, maar dit keer zit er ook iets verontrustends in, iets wat raakt aan actuele maatschappelijke kwesties. Het antisemitisme is terug, zeker, maar de verontrusting zit dieper. Wat Eco laat zien, is hoe gemakkelijk je waanideexc3xabn kunt verspreiden, en hoezeer we daarom onze eigen geschiedschrijving, onze cultuur, zouden moeten wantrouwen. Hebben er niet altijd en overal Simoninixe2x80x99s bestaan die ons zand in de ogen strooiden? Of overheden die Simoninixe2x80x99s inhuurden en betaalden?
De roman is in het najaar in Italixc3xab verschenen en heeft daar al veel losgemaakt. Begrijpelijk, omdat de historische setting door Italiaanse lezers gemakkelijk herkend zal worden. In de gauwigheid toegepast op Nederland, zou je kunnen denken aan een roman waarin wordt aangetoond dat het hele koningshuis in de oorlog fout was, of dat Multatuli nooit bestaan heeft. Toch valt men in Italixc3xab vooral over de unverfroren antisemitische complottheoriexc3xabn: brengt het de mensen niet op wilde ideexc3xabn van xe2x80x98waar rook isxe2x80xa6xe2x80x99? Die angst is wel te begrijpen, maar brengt je bij de vraag of dan soms alle romans waarin nare dingen staan geweerd moeten worden. Nee natuurlijk. Ook kun je je afvragen of Eco zich niet te gemakkelijk afmaakt van de vraag wie moreel verantwoordelijk is voor het ontstaan van antisemitisme. Hij legt de oorsprong ervan bij een paar slechteriken en de rest van de wereld kan gerust ademhalen. Ook daar past een weerwoord op, want als hij de oorsprong niet bij die paar individuen zou leggen maar bij de goegemeente, dan zou hij suggereren dat er misschien txc3xb3ch een algemene geldigheid schuilt in Jodenhaat.De begraafplaats van Praag is niet een roman waar neonazixe2x80x99s xe2x80x93 zappend door het boek xe2x80x93 hun voordeel mee zullen doen. Je kunt er niet zo gemakkelijk wat losse flarden uit lezen. En na lezing van het hele boek kun je niet anders concluderen dan dat Eco met deze grootse roman heeft laten zien dat vooroordelen uit eigenbelang worden verzonnen, en dat je de agitators en hitsers met hun pamfletten, praatjes, hun televisiespotjes en films ten diepste moet wantrouwen.

Eugxc3xa8ne Sue
Een beroemde feuilletonschrijver in de negentiende eeuw was Eugxc3xa8ne Sue (1804-1857). Hij schreef over Parijs, over armoede en sociale ellende en was ook in Nederland mateloos populair, onder meer met het feuilleton De wandelende Jood, dat niet tegen Joden is gericht, maar tegen de Jezuxc3xafeten. Ook zijn bekende boek Les Mystxc3xa8res du peuple was niet antisemitisch maar tegen de kerk en de regering gericht en werd daarom in 1856 verboden. Dit boek inspireerde Maurice Joly, die ook voorkomt in Ecoxe2x80x99s roman, bij zijn Dialogue aux enfers, dat op zijn beurt weer de feuilletonist Goedsche tot het schrijven van zijn antisemitische Biarritz bracht.

De protocollen
De Protocollen van de wijzen van Zion zouden in 1897 zijn opgesteld in Basel door de Russische geheime dienst. De tekst was gebaseerd op Biarritz, een feuilleton van de Duitse schrijver Hermann Goedsche, die publiceerde onder het pseudoniem Sir John Retcliffe. Hij was in dienst van de Pruisische geheime dienst en speelt onder zijn eigen naam een belangrijke rol in Ecoxe2x80x99s boek. Zijn Biarritz was in feite plagiaat van een boek dat in Frankrijk uit de handel genomen was, namelijk de politiek getinte satire Dialogue aux enfers entre Machiavel et Montesquieu ou La politique au XIXe sixc3xa8cle van Maurice Joly uit 1864. Jolyxe2x80x99s boek was niet gericht tegen de Joden, maar tegen Napoleon III. Goedsche gebruikte de intrige, maar voegde er zelf een abject antisemitisch hoofdstuk aan toe, dat handelde over een Joodse samenzwering op het Joodse kerkhof te Praag.

Vrijmetselaars
In de negentiende eeuw lagen de vrijmetselaars onder vuur. Regeringen en de katholieke kerk moesten niets hebben van dit geheime, in de achttiende eeuw ontstane broederschap, dat de kerkelijke dogmaxe2x80x99s ter discussie stelde. Vanwege het geheime karakter was de vrijmetselarij een geliefd onderwerp voor samenzweringstheoriexc3xabn, zoals die van de schrijver Leo Taxil. Volgens sommigen waren de vrijmetselaars en de Joden er gezamenlijk op uit om de wereldmacht te veroveren. Ook in de De protocollen van de wijzen van Zion worden de vrijmetselaars als handlangers van de Joden geschetst. Er is zelfs een woord voor: het judeo-maxc3xa7onniek complot.

Jezuxc3xafeten
De Jezuxc3xafeten zijn leden van een katholieke religieuze orde, opgericht in de zestiende eeuw. De leefregel is onder meer absolute trouw aan de Paus. Het is geen kloosterorde, en opvallend is ook dat Jezuxc3xafeten niet afgezonderd in kloosters leven maar xe2x80x98gewonexe2x80x99 beroepen vervullen, zoals leraar of advocaat. De Jezuxc3xafeten zijn in de geschiedenis meermalen beticht van samenzweringen. Zelf hadden ze het op hun beurt gemunt op de vrijmetselaars, onder meer in het veelgelezen geschrift Mxc3xa9moires xc3xa0 servir pour lxe2x80x99histoire du jacobinisme van de Jezuxc3xafet Augustin Barruel (1797-1799). In Ecoxe2x80x99s roman is Simonini grootgebracht met de denkbeelden van Barruel.

Garibaldi
Al vroeg in de negentiende eeuw ontstond in Italixc3xab de wens om meer eenheid te smeden in het door ministaatjes gekenmerkte gebied. Het geheime genootschap van de carbonari, gexc3xafnspireerd op de vrijmetselaars, slaagde daar niet in, maar de Pixc3xabmontees Giuseppe Garibaldi (1807-1882) wel, zij het niet zonder moeite. Hij deserteerde om de nationalisten te kunnen steunen en moest daarna in ballingschap. Frankrijk en Oostenrijk, en ook de Paus streden tegen de Italiaanse nationalisten. Toen Garibaldi in 1860 terugkeerde, lukte het hem met zijn leger van vrijwilligers, bijgenaamd xe2x80x98roodhemdenxe2x80x99, de diverse staatjes te verenigen onder het bewind van Victor Emanuel, de eerste koning van Italixc3xab. Het koninkrijk Italixc3xab was daarmee in 1861 een feit.


Afghanistan

Brief aan de Tweede Kamer n.a.v. het Algemeen Overleg over de gexc3xafntegreerde politietrainingsmissie in Afghanistan

Ronduit bizar is de laatse zin van de brief:
“Op deze wijze is het golden hour verzekerd.”

De schuin geschreven woorden zijn zo door onze regering geschreven.
Je zou denken dat deze mensen hun best zouden doen
in het Nederlands te schrijven?





Een Wordle met 75 woorden op basis van genoemde brief.





Fletcher Memorial Library, Ludlow, Vermont

Gelijk, gisteravond al, ontving ik een reactie
op mijn boodschap naar de Fletcher Memorial Library.
Een heel aardige reactie van de directeur:

How interesting, Argusvlinder! Thanks for sharing. I can only say that in the world of libraries, part of adding to the collection is weeding from the collection. We did major renovations here @ 2002. Many, many magazines were discarded. Perhaps it came from that overhaul. Space is finite and we needed it. Lucky you!
Jill Tofferi, director



In 2002 heeft de bibliotheek een renovatie ondergaan waarbij
een aantal tijdschriften het hebben moeten ontgelden.
Misschien is toen ook mijn tijdschrift, Harpers Magazine,
het exemplaar uit september 1934, op de markt gekomen.

Ik ben inmiddels begonnen het artikel te lezen.
Leuk is dat Dorfman een opsomming geeft
van de namen waaronder het gebeuren in Shenyang, China,
in september 1931, bekend is geworden:

The Manchurian Incident,
= het gebied in het Noordoosten van China stond toen bekend
onder de naam Mantsjoerije. Nu vormt dit gebied de provincies
Liaoning, Jilin, Heilongjiang en delen van Binnen Mongolie;
The Mukden Incident,
= ‘Mukden’ is de naam van de plaats in het Manchu.
Als je meer van China wilt weten moet je er rekening mee houden
dat het een enorm groot gebied is met een lange geschiedenis
waarin verschillende volkeren leven en geleefd hebben
en waar verschillende talen gesproken werd en wordt (hoewel steeds minder).
The Peitaying Incident,
= Helemaal is dit mij niet duidelijk. Het is of de naam van de plaats
met barakken waar een grote groep Chinese soldaten was gelegerd
op die bewuste nacht in 1931 (en die kalm bleven en niet ingrepen)
of het is de naam van de plaats waar de spoorlijn werd opgeblazen.
September 18th incident
Die is gemakkelijk. Dat is de datum in 1931 waarop
de Japanse provocatie plaatsvond, die het begin was
van de Japanse opmars in Azie tijdens de Tweede Wereldoorlog.

The Manchurian "Incident" by Ben Dorfman / Het "Incident" Mantsjoerije door Ben Dorfman

Gisteren was er een pakketje in de post.
Nieuwsgierig heb ik het uitpakken vastgelegd op de gevoelige plaat.





Het postpakket.






De inhoud: Harpers Magazine, September 1934 met het artikel The Manchurian “Incident” of 1931 door Ben Dorfman.






Maar naast dit artikel zitten er nog meer ‘schatten’ in dit tijdschrift. Wat te denken van deze advertentie. Bell Telephone System meldt trots dat het 13.000.000 telefoontoestellen heeft verkocht in de Verenigde Staten van Amerika. Net zoiets als Apple die meedeelt dat de omzet van iPhones met 86% is toegenomen in het laatste kwartaal van 2010. Dat waren in dat ene kwartaal in 2010 16,2 iPhones. Bell deed over de 13 miljoen 58 jaar!






Dit is het artikel: The Manchurian “Incident” of 1931 door Ben Dorfman met als ondertitel: A lesson in precipitating war.






Na het tijdschrift nog eens bekeken te hebben, blijkt er een stempel op de kaft te zitten. Ik ontcijfer: Fletcher Memorial Library in Vermont. Toch eens zoeken op het web.






Dit is het adres. Op het web staan een aantal foto’s van deze prachtige bibliotheek.






Doet me denken aan de oude bibliotheek in Breda. Maar dit was niet zo gezelling met schemerlampen en zo.






Om niet te spreken over leunstoelen en ventilatoren.






Op de website heb ik ook een kort bericht achtergelaten. Eens zien of er een reactie komt. De volledige tekst van mijn bericht staat hieronder.





Today I received a copy of Harpers Magazine September 1934 which I bought via eBay from a bookshop in Shallotte North Carolina. When I took a first look at the magazine I noticed a stamp on the front cover. It sais: Fletcher Memorial Library, Ludlow Vermont. So I looked the library up on the internet and found the beautifull pictures of your web site. I bought this copy of Harpers Magazie for a specific article: The Manchurian Incident of 1931 by Ben Dorfman. Now I’m wondering how the stamp of the library ended up on a magazine that’s now in the Netherlands. Maybe you can tell me?
Kind regards,