China reisverslag / travelogue 53

05/10/2009
05:15 uur opgestaan, de trein gaat om 07:10.
Het moeilijkste is nog de weg te vinden in het station.
40 minuten voor vetrek kun je naar het perron om je treinstel
en je stoel te vinden.
Peter (mijn gids) kan met me meelopen tot aan
de laatste kaartjescontrole in het station.
De treinstellen en stoelen zijn duidelijk genummerd.
De mensen zijn erg behulpzaam al spreekt niemand Engels.
De omroepster vertelt haar verhaal in het Chinees en Engels.
De trein is net als Beijing erg schoon.

De aankomst in Shenyang Bei (Noord station) verliep prima.
Mijn collega had me zo gevonden.
De snelle trein die ik had genomen heeft 4 uur nodig
voor de afstand en stopt tussen Beijing en Shenyang niet.
De trein haalt snelheden van meer dan 240 kilometer per uur.
Na aankomst lunch met de moeder van mijn collega.
Over de middag ontmoet ik ook de andere ouders van het bruidspaar
Na de lunch gaan mijn college en ik naar de Noordelijke tombe
in Beiling Park (Zhaoling Tomb, the tomb of Hongtaiji and his wife,
Xiaoduanwen,also called North tomb).
Een mooi complex waar mijn collega als kind al speelde.
Nu een World Heritage Site.
Omdat dit na de Ming tomb mijn tweede Chinese graf is
dat ik bezoek, ontdek ik de overeenkomsten in de opzet.
Mooi gerestaureerd, rustig (voor zover dat kan met de Chinese feestdagen).
Daarna in het hotel met mijn collega naar een ‘Turk bad’ en sauna geweest.
Aansluitend gedineerd met het bruidspaar en beide ouderparen.
De ouderparen ontmoeten elkaar vandaag ook voor het eerst.
Erg plezierig met veel gesprekken over eten.
De mensen aan tafel weten waarvan het eten gemaakt is,
wat de namen zijn, kennen en herkennen de kwaliteiten.
Een streling voor de tong, de neus en het oog.
Van de ouders uit Baotou ontving ik nog een cadeau.
Gedroogd vlees dat heerlijk is bij een glas.
Daar kan ik nog even mee vooruit.
Als afsluiting een fotosessie en nu is het tijd voor mij
om te gaan slapen.

China reisverslag / travelogue 52

Even een sprong in de tijd.
In oktober 2009 was ik in China,
onderandere in Beijing.
De gids die ik in Beijing had
was afgelopen week en is deze week nog in Nederland.
Afgelopen vrijdagavond heb ik met mijn collega,
zijn vrouw en ‘mijn gids’ gegeten in Eindhoven.
Het was een erg gezellige avond
waar een hele berg voor mij onbekende
gerechtjes over de tafel ging.
‘Mijn gids’ had een cadeau voor me meegebracht.
Dat vond ik enorm aardig.
Dus wil ik het ook graag even aan jullie laten zien.
Misschien kun je me helpen een en ander te ontcijferen.





Dit was de rekening met al die gerechtjes. Heerlijk!.






Dit is het doosje van het cadeau.






Dit papiertje beschermde de bovenkant van het doosje.






En dit was het cadeau. Ik kan al verklappen dat het om 400 ml gaat. Maar wat er precies inzit weet ik niet. Misschien kun je me helpen?





Bredase hei

De Bredase hei is eigenlijk de Galderse hei.
Vanmiddag ben ik er even tussen de buien door gaan kijken.
De hei is al een beetje uitgebloeid.
De regen afgewisseld met zon doet de hei wel goed, zou je denken.
Maar de vele regen zal ook wel funest zijn voor de bloementjes.
Hier wat indrukken.





Een zacht paarse gloed.






Op de meer beschutte plaatsen staat de hei nog wel in bloei.




































Temidden van de paarse heide.





Kunstvaria



Antonio Canal misschien beter bekend onder de naam Canaletto, The portico with a lantern, from the series ‘Vedute’, circa 1740 xe2x80x93 1744.






Dante Gabriel Rosetti, Monna Vanna, 1866.


Vrij naar de toelichtende tekst van Tate Online

This is one of a series of decorative pictures of beautiful and sensual women, which Rossetti produced in the mid 1860s. The model is Alexa Wilding, who sat for some of Rossetti’s best-known works. The spiral pearl clasp in her flowing auburn hair and the red coral necklace appear frequently in Rossetti’s pictures of women. Along with the sweeping movement of her arms, the green rosettes on her shoulder and the floral earrings, they serve to accentuate the picture’s circular composition. The heavily embroidered white and gold drapery is used in other pictures of this date. The enormous sleeve recalls Raphael’s portrait of Giovanna of Aragon in the Louvre.
Rossetti originally called the picture Venus Veneta, and intended it to represent ‘a Venetian lady in a rich dress of white and gold, – in short the Venetian ideal of female beauty’ (quoted in a letter dated 27 September 1866). After the picture was finished he changed the title to Monna Vanna, denoting a ‘vain woman’, a name taken from Dante’s Vita Nuova, which Rossetti had translated in October 1848. Rossetti considered the painting to be one of his best works and declared it ‘probably the most effective as a room decoration that I have ever painted’.
In 1873 Rossetti retouched the picture, lightening the hair and altering the rings, which had been criticised for their clashing colours. He also changed the title to Belcolore, believing that the subject looked too modern for its previous title. Despite this, the painting continued to be known as Monna Vanna.



Dit is een van een serie decoratieve schilderijen
van mooie en sensuele vrouwen die Rosetti
in het midden van 1860 gemaakt heeft.
Het model is Alexa Wilding, die ook het model was
voor een reeks andere werken.
De spiraalvormige parelbroche in haar overvloedige haar
en de rood koralen halsketting zijn op meerdere schilderijen
van vrouwen door Rossetti te zien.
Samen met de armbeweging, de groene rozetten op haar schouder
en de bloemvormige oorbellen benadrukken ze
de circelvormige compositie van het werk.
De uitbundig geborduurde stoffen van wit en goud
worden ook gebruikt op andere werken uit deze periode.
De grote mouw doet denken aan een portret dat Raphael gemaakt heeft
van Giovanna van Aragon dat zich nu in het Louvre bevindt.
De eerste naam die Rossetti aan het schilderij gaf
was Venus Veneta, het schilderij had de bedoeling
een Venetiaanse vrouw voor te stellen,
het Venetiaanse vrouwelijke schoonheidsideaal.
Na het voltooien van het schilderij veranderde hij de naam in Monna Vanna,
met als ondertitel: de ijdele vrouw.
Deze naam is afkomstig van een boek van Dante Vita Nuova
dat Rossetti in oktober 1848 had vertaald.
Rossetti beschouwde dit werk als een van zijn beste werken
en verklaarde dat het waarschijnlijk het meest effectieve werk was
dat hij geschilderd had met als doel een kamer te decoreren.
In 1873 retoucheerde hij het werk, waarbij het haar lichter werd
en de ringen aangepast werden omdat volgens de kritiek
de kleuren van die sierraden te veel afstaken bij de rest van het werk.
Hij veranderde opnieuw de naam van het schilderij in Belcolore
omdat hij van mening was dat het onderwerp te modern was voor de vorige titel.
Toch bleef de vorige titel in gebruik.





El Anatsui, Sacred moon, 2007.






Fernand Lxc3xa9ger, Woman holding a vase (Definitive state), 1927.






Giacome Favretto, Piazza San Marco, 1849 – 1887.






John Davis, Evolution of a fish: Traveller, 1990.






Katherine Criss, Emerging: a tribute to Magritte, 2005.






Louise Bourgeois, Cell (Glass spheres and hands), 1990 xe2x80x93 1993.






Marlene Dumas, The Teacher (Sub A), 1987.






Marlo Pascual, Untitled, 2010.






Moyo Ogundipe, Mami wata, 1999.


Mami wata: is een godin of geest vaak afgebeeld als meermin.
Vaak met een slang.
Bekend aan de westkust van Afrika en het Caribisch gebied.
Rond deze figuur zijn associates van geluk, welvaard, schoonheid enz.





Pablo Picasso, Cavalier and cheval, 1949-1971.


Ruiter en paard.





Pierre Soulages, One Oliver Plaza, 1968.






Shary Boyle, Burden, 2009.






Utagawa Kuniyoshi, Fishermen at Teppozu, early 1830.






Willard L. Metcalf, Kalmia, 1905.






Zhang Huan, The Kuomintang, 2007.


Wikipedia

De Kwomintang (KMT) of Guomindang (GMD) (nationale volkspartij) is een Chinese politieke partij. De volledige naam van de partij luidt Chinese Nationale Volkspartij. De partij werd in 1911 opgericht en kwam voort uit de Revolutionaire Liga van dr. Sun Yat-sen. De KMT is gebaseerd op de door hem geformuleerde Drie principes van het volk, namelijk democratie, volkswelvaart en n
ationalisme.
Met Sovjetsteun wisten de legers van de KMT de plaatselijke krijgsheren in Zuid-China te verdrijven en de republiek daar te vestigen. Vanaf het begin van de jaren twintig maakten ook de communisten deel uit van de KMT. De reden hiervoor was dat de Sovjet-Unie alleen steun zou verlenen aan de KMT, wanneer zij communisten in haar partij zou opnemen. Het idee van de Sovjet-Unie was dat de communistische partij zo voorzichtig kon groeien binnen de KMT, en uiteindelijk de KMT, die alleen gematigd socialistisch was, kon overnemen.
Sun Yat-sen overleed in 1925, waarna generalissimo Chiang Kai-shek de leider van de partij (en van het land) werd. Hij had het niet op communisten, en ontketende een ware heksenjacht, waarbij vele communisten de dood vonden. De communisten wisten uiteindelijk met zo’n 20.000 mensen te ontkomen, en vluchtten met Mao Zedong en andere leiders naar het noorden.
Tijdens de Tweede Chinees-Japanse oorlog vocht de KMT samen met de CCP tegen de Japanners, die China waren binnengevallen. Chiang vocht echter regelmatig tegen de communisten, in plaats van met de communisten tegen de Japanners, omdat hij hen een groter gevaar vond dan de Japanners.
Nadat de Japanners verdreven waren begon de burgeroorlog tussen KMT en CCP opnieuw. Uiteindelijk werd deze oorlog in 1949 door de CCP gewonnen. Mao Zedong riep de Volksrepubliek China uit, en de KMT vluchtte met zoveel mogelijk mensen, en kunstschatten, naar het eiland Taiwan.



Dit schilderij is gemaakt met as van wierrook
dat gebrand heeft in boeddhistische tempels.
Een voorwerp van gebed is gebruikt om een afbeelding te maken
over een onderwerp waar verschillende groepen mensen
zeer uiteenlopende en tegenovergestelde gevoelens en ervaringen mee hebben.




Jazz

Op Flickr zijn een paar honderd foto’s te zien van William P. Gottlieb.
De foto’s zijn van de Amerikaanse Library of Congress.
Alle foto’s hebben jazz, jazz artiesten, als onderwerp.
Prachtige foto’s van mensen die geweldige muziek maakten.





William P. Gottlieb, Portrait of Billie Holiday, Downbeat, New York, Feb. 1947.






William P. Gottlieb, Portrait of Buck Clayton, 1938 – 1948.


Deze man kende ik helemaal niet, maar de foto is zo prachtig.





William P. Gottlieb, Portrait of Cab Calloway, Columbia Studio, New York, circa March 1947.






William P. Gottlieb, Portrait of Cat Anderson, Aquarium, New York, 1946 – 1948.


Cat Anderson speelde geruime tijd in het orkest van Duke Ellington.





William P. Gottlieb, Portrait of Duke Ellington, Ray Nance, Johnny Hodges, 1946.






William P. Gottlieb, Portrait of Ella Fitzgerald, Dizzy Gillespie, Ray Brown, Milt (Milton) Jackson and Timmie Rosenkrantz, Downbeat, New York, circa Sept. 1947.






William P. Gottlieb, Portrait of Frank Sinatra, Liederkrantz Hall, New York, circa 1947.






William P. Gottlieb, Portrait of Leonard Bernstein, Carnegie Hall, New York, 1946 – 1948.


Nou ja, Leonard Bernstein is niet de eerste naam die bij je opkomt
als het over jazz gaat, maar deze man laat zich geen etiket opplakken
De zweetplekken onder de oksels zijn niet de smakelijkste details van deze foto.





William P. Gottlieb, Portrait of Nat King Cole, New York, circa June 1947.






William P. Gottlieb, Portrait of Toots Thielemans and Joe Marsala, Hickory House, New York, 1946 – 1948.


Een enorme verrassing voor mij om deze foto van Toots te vinden.



Foto's van kunst, kunst?

Of foto’s van kunst, zelf ook kunst zijn.
Dat is eerlijk gezegd niet het thema, van de tentoonstelling in MoMa,
waarover deze blog gaat.
Dat staat voor MoMa als een paal boven water.
Nee het gaat MoMa in de tentoonstelling
“The Original Copy: Photography of Sculpture, 1839 to Today”
om hoe foto’s ons helpen kunst te bekijken.
Hoe foto’s van kunstwerken kunnen dienen als een soort
cursus van hoe je ook naar kunst kunt kijken.

De titel is trouwens goed gevonden:
de originele kopie, fotografie van beelden, van 1839 tot vandaag.

The Original Copy: Photography of Sculpture, 1839 to Today

Since its birth in the first half of the nineteenth century, photography has offered an unprecedented way to analyze works of art for further study. Through crop, focus, angle of view, degree of close-up, and lighting, as well as through ex post facto techniques of darkroom manipulation, collage, montage, and assemblage, photographers not only interpret the works they record but create stunning reinventions. The Original Copy: Photography of Sculpture, 1839 to Today presents a critical examination of the intersections between photography and sculpture, exploring how the one medium has become implicated in the understanding of the other.



Sinds de geboorte van Fotografie in de eerste helft van de 19e eeuw
heeft de Fotografie ons een manier van anlyseren van kunstwerken geboden
die daarvoor niet voor handen was.
Door het croppen (op een digitale manier randen van een foto wegsnijden,
waardoor alleen dat, wat de fotograaf de kijker wil laten zien, overblijft),
focussen (met de camera inzoomen op dat
waar de aandacht van de fotograaf naar uit gaat),
de getoonde hoek (een fotograaf bepaalt het standpunt
van waaruit de foto gemaakt wordt, en dat kan nieuwe inzichten verschaffen),
inzoomen, belichting, alsook door beinvloedingstechnieken achteraf:
manipulaties in de donkere kamer/software, het maken van een collage,
een montage of assemblage; interpreteren fotografen niet alleen
maar vinden ze de werken op een ongelooflijk creatieve manier opnieuw uit.
De tentoonstelling ‘The original copy’ onderzoekt kritisch
het snijvlak van Fotografie en Beelhouwkunst met als doel
te achterhalen hoe de ene kunstvorm ons kan helpen
een andere beter te begrijpen.





Alfred Stieglitz, Fountain, Photograph of assisted readymade by Marcel Duchamp, 1917.


Wat me bij dit urinoir van Marcel Duchamps,
een van de bekendste schandalen in de kunstgeschiedenis,
nog nooit was opgevallen is dat het werk ondertekent is door R. Mutt.
Waarschijnlijk heb ik naar deze Readymade nog nooit echt gekeken.
Maar daar zit het verhaal achter dat Duchamps dit werk inzond,
anoniem, naar een tentoonstelling waarbij hij zelf in de jury zat.
Het werk werd ervaren als een belediging van de jury
en de tentoonstelling en veroorzaakte een schandaal.





Bruce Nauman, Waxing Hot from the portfolio ‘Eleven color photographs’, 1966xe2x80x9367-1970-2007.


Beetje ingewikkelde jaartallen bij de foto.
Waarschijnlijk gaat het om de datums waarop de foto’s gemaakt zijn
en de publicatiedatum van het genoemde portfolio.
Hete was aanbrengen op een sculptuur dat het woord ‘Heet’
vertegenwoordigt en dat in rood is uitgevoerd.
De hele foto heeft helemaal een rode gloed.
Het aanbrengen van was is een beweging, iets dat tijd nodig heeft,
dat is haast in tegenspraak met fotografie waarin je de tijd ‘bevriest’.
Ik weet eigenlijk niet of het hier afgebeelde ‘beeld’ eigenlijk wel bestaat
in de zin dat het ergens in een gallerie of museum te zien is.
Waarschijnlijk niet.
Bovendien is de fotograaf in dit geval ook de kunstenaar.





Christo, 441 Barrels structure The wall, 1968.


Van Christo weten we wel zeker dat het werk niet meer bestaat.
Zijn werken kennen een lange aanlooptijd van voorbereiding
en vervolgens grijpen ze bepalend in op onze leefwereld.
Ze vormen een barriere zoals bijvoorbeeld hier door een straat af te sluiten.
Maar de foto voegt een nieuwe dimensie toe:
de zwart/wit foto is deels ingekleurd.
De gekleurde vaten maken de barriere nog duidelijker
en maken de foto attractiever om naar te kijken.
Bij Christo is het wek altijd tijdelijk.
Je kunst je de vraag stellen of zijn werk een vorm van landschapskunst is
of zijn zijn werken ge-ensceneerde foto’s?
Zijn de vaten, de opgestapelde vaten van 1968
of de gemanipuleerde foto, het kunstwerk?

De voorbereiding van de projecten van Christo hebben veel aspecten.
Zo moet hij vaak proberen vergunningen of toestemming los te peuteren
van overheden en eigenaren.
Daarnaast kosten de vaak monumentale werken heel veel geld.
Om dat geld in te zamelen maakt hij schetsen of misschien is
bovenstaande foto wel een fotomontage
die voor de geldinzameling is gemaakt.
Een zwart/wit foto waar de vaten in worden geplaatst
en vervolgens worden ingekleurd.

Wat is nu het kunstwerk?
De vaten op straat,
de activiteiten die nodig zijn toestemming voor een dergelijk werk te krijgen,
de voorstudies, de schetsen,
de foto’s die gemaakt zijn van het werk?





Fischli Weiss, The Three Sisters, 1984.


Fischli Weiss is een kunstenaarsduo.
Schoenen, dingen die ons helpen te bewegen.
Hier zijn ze door het wat wazige beeld en de belichting
versmolten tot een soort raderwerk.




China reisverslag / travelogue 51

Op 5 oktober verlaat ik Beijing.
Ik ga op weg naar Shenyang, naar de bruiloft van mijn collega.
Dat is: de eerste viering.
Want na Shenyang ga ik dan met het bruidspaar en zijn ouders
naar Baotou, in Binnen-Mongolie.
Daar wacht een tweede feest.
Maar nu eerst de gids betalen (in werkelijkheid heb ik dat
al op 3 oktober gedaan) en dan de treinreis.
De gids bracht me naar het station.
Je moet je realiseren dat een treinstation
wat anders georganiseerd is dan in West Europa.
Ik vermoed overigens dat de hieronder beschreven
routine alleen geldt voor de snelle treinen
op grote stations.
Toen ik later van Baotou weer naar Beijing reisde
ging het meer op de ons vertrouwde manier.
Eerst koop je een kaartje, dan wacht je in een wachtzaal
waar op een bepaald moment het ‘inchecken’ begint.
De kaartjescontrole.
Als je door de kaartjescontrole bent kun je naar het perron.
Dat kan niet mis gaan want je kunt eenvoudigweg
maar naar een bepaald perron.
De andere perrons zijn afgesloten.
Daar staat de trein al te wachten.
De meeste informatie is in het Chinees, logisch.
Maar in Beijing is er ook best het een en ander in het Engels te lezen.
Enfin, kijk maar eens naar de volgende reeks foto’s.


Een hele stapel bonnetjes die ik moest betalen aan mijn gids. Voor al de musea en andere plaatsen die ik bezocht heb onder zijn leiding.


Ik moest natuurlijk ook nog de rekening van hotel Kapok betalen.


En dit is dan mijn treinkaartje. Van Beijing naar Shenyang Bei (Bei= Noord). Ik heb een gereserveerde zitplaats.


Wachtruimte voor de trein van Beijing naar Shenyang.


De afstand tussen Beijing en Shenyang is met de trein in de buurt van 700 kilometer. Er is gelukkig een snelle treinverbinding.


De tijdsaanduiding op het perron. Hier nog in het Engels. Ieder treinstel had een nummer dat middels een display bij de deuren staat vermeld. Op de trein zijn conducteurs/trices die al bij de ingang je kaartje nogmaals controleren. Ze zijn erg behulpzaam.


Zomaar wat indrukken van onderweg.


De trein gaat bij vlagen heel snel.


Een dorp onderweg.


Treinschema volgens internet.


Oogsttijd.


Veel dichter op het platteland dan dit ben ik op deze reis niet geweest. Iets voor een volgende keer.



Nieuwbouw. Ik had er al veel van gezien in Beijing maar ik zal er nog veel meer van zien.




Steenkool.


Shenyang.



De trein rijdt het station binnen. Ik kan op zoek naar mijn collega. ‘Volg de andere treinreizigers maar het station uit. Dan zie ik je daar wel’. Okay dat heb ik dus gedaan. Oh, ja. Voordat je het station uit kunt wordt je kaartje nog een keer gecontroleerd!.