De laatste kunstvaria voor 2009


Andy Harper, Towards a new psychology, 2006.

Ik zou van deze stijl geen kamer vol moeten hebben.
Maar soms zijn ze erg geslaagd.
Hier betreft het een olieverf-werk maar je ziet deze stijl
ook veel in de videokunst.


Attributed to Giacomo Cozzarelli, Pieta with St. Giovanni and Maria Magdalena, the artist lived from 1453 – 1515.

We zwieren door de tijd vandaag
met een extra lange kunstvaria.
22 werken!
Waarvan slechts 2 van een en dezelfde kunstenaar zijn.
Dit werk is waarschijnlijk van Giacomo Cozzarelli.


Attributed to the Persephone Painter, Helen and Menelaos at the sack of Troye / Youth departing, 440 – 420 BCE.

Ook Wikipedia biedt niet veel als het er om gaat te achterhalen wie of wat
nu precies de Persephone Painter is:

The Persephone Painter, working from about 475 to the 425 BCE, is the pseudonym of an ancient Attic Greek vase-painter, named by Sir John Beazley after investigating a red-figure bell-krater vase of the artist’s work. This namepiece of the Persephone Painter currently resides at the Metropolitan Museum of Art in New York City. The subject matter includes a mythological scene of the return of Persephone from Hades.The Persephone Painter is known for his close relationship to the Achilles Painter, through whose workshop the Persephone Painter passed.There are currently 26 works attributed to the Persephone Painter and these include both large and small vases.

Het is duidelijk dat men in de oudheid zijn werk niet ondertekende.
Soms herkennen wetenschappers in een aantal anonieme werken
dezelfde maker.
Dan krijgt die maker vaak de naam van zijn ‘belangrijkste’ werk.
Hier gaat het om een Griekse vazenschilder.
Sir John Beazley heeft hem deze naam gegevennaar aanleiding van een scene op een van zijn werken:
de terugkeer van Persephone van de Hades (onderwereld).
Volgens de kenners is zijn werk verwant aan dat van de Achilles Painter.
Er wordt aangenomen dat de Persephone Painter les kreeg
in het atelier van de Achilles Painter.
Er schijnen 26 vazen, groot en klein, met beschilderingen van zijn hand
bekend te zijn.
De ‘sack of Troye’ staat in het Nederlands voor het verlies van de stad Troye.


Edward Hopper, Cap Cod morning, 1950.


Emil Nolde, Blumgarten, 1917.

Prachtig!
Maar met een heel triest verhaal van gestolen Nazi-kunst
dat pas dit jaar tot een oplossing is gekomen.


George Segal, Dumpster, 1994.

Deze moderne kunstenaar maakt in een museum vaak
driedimensionale replica’s van situaties uit het hedendaagse leven.
Hier een huisvuil verzamelpunt.
Mooie omschrijving voor vuildumpplaats.


Giovanni Francesco Barbieri (ook wel Guercino genoemd), David with Goliath’s Head, 1617.


Gustave Courbet, The gust of wind, 1865.

Een zucht van de wind.


Joao Castilho, naam van het werk bij mij niet bekend.

Ik ben niet zo’n liefhebber van mensen die foto’s
gaan bewerken met kleur of er een collage van maken.
In dit geval echter vind ik het heel geslaagd.


Joaquin Sorolla, Cosiendo la vela, 1896.

‘Cosiendo la vela’ betekent denk ik ‘het naaien van het zeil’.


Joe Feddersen, Stealth, 2006.


Lucian Freud, Double portrait, 1980 – 1990.


Lucio Fontana, Concetta spaziale, Sole in Piazza San Marco, 1961.


Maurice de Vlaminck, Tugboat on the Seine, Chatou, 1906.

Een duw- of trekboot op de Seine.


Mick Rock, Queen, 1974.


Pablo Picasso, Woman in a peplos, 1923.


Patrick Wilson, Pepper jelly (Slow food), 2009.

Op een tentoonstelling met de naam Slow Food,
dat verwijst naar een beweging in de kookkunst
die terug gaat op oorspronkelijke smaken en bereidingswijzes van eten.
Op die tentoonstelling hangt ook dit werk
waarmee men probeert de waardering voor abstracte kunst
een nieuwe impuls te geven.


The Nuremberg Mahzor, 1331.

Ook hier biedt Internet weer uitkomst (Reformatorisch Dagblad):

De Neurenberg Mahzor
Dit is een uit de middeleeuwen daterende codex (boek)
met de hand geschreven gedichten en gebeden
voor het hele Joodse jaar en de levenscyclus.
In het laboratorium is een halfjaar lang aan de restauratie gewerkt.
De Neurenberg Mahzor dateert uit augustus 1331.
De beschermheer, Jozua, de zoon van Isaak,
bestemde het boek oorspronkelijk voor particuliere studie
en gebruik in de synagoge.
Het 26 kilo wegende manuscript heeft zijn naam te danken
aan de stadsbibliotheek van Neurenberg,
waar het tot het begin van de negentiende eeuw bewaard werd.
Het boek is niet helemaal compleet.
Elf van de 528 bladen werden uit het boek getrokken
door waarschijnlijk soldaten van het napoleontische leger.
Van de missende bladen doken er honderd jaar later weer vijf op in Frankfurt.
Vier ervan werden in de jaren dertig van de vorige eeuw
gekocht door de Duits-Joodse zakenman,
uitgever en boekverzamelaar Salman Schocken.
In 1951 wist Schocken het hele boek in bezit te krijgen
in het kader van de naoorlogse restitutie van eigendommen
die in de Tweede Wereldoorlog verloren gingen.
Gedurende meer dan vijftig jaar verbleef het gebedenboek
in het Schocken Instituut in Jeruzalem.
Daar was het niet toegankelijk voor het publiek.
Nu wordt het getoond op een tentoonstelling.


Tullio Crali, Le forze della curva, 1930.


Vasily Kandinski, Dominant curve (Courbe dominante), april 1936.


Xavier Veilhan, The architects’ model, 2009.


Xavier Veilhan, The large carriage, 2009.


 

Tafelberg, Kaapstad, Zuid Afrika

Heel af en toe krijg ik werk toegezonden en die laat ik dan
op mijn weblog zien.
Al eerder ontving ik werk van Jack Gravemaker.
Hij is een soort gastcorrespondent voor deze web log.
Al een tijd geleden (eind september) stuurde hij me de volgende afbeelding.
Door drukke omstandigheden is er toen niets van gekomen
maar nu op de valreep van het nieuwe jaar, dan toch nog.





Jack Gravemakers, zie zijn toelichting hieronder.





Hier heeft U een tekening van mijn hand.
Dit was het strandje in Table Vieuw
MET ZICHT OP DE TAFELBERG
te Kaapstad, Zuid-Afrika.
Ongeveer 5 minuten van het huis van mijn ouders
(waar ik met mijn ouders in 1963 woonde).
En zoals U ziet komt hier de naam vandaan.
Het is eerst met potlood gemaakt
en toen met inkt en daarna met waterverf.
– Table Mountain South-Africa –


The big picture

Er is een web site met de naam The Big Picture.
Onregelmatig, maar steeds meerdere malen per maand,
zijn daar series foto’s te zien van een hele hoge kwaliteit.
Uit de series van afgelopen maanden koos ik een paar foto’s
uit een serie van National Geographic.
Deze zijn van verschillende fotografen.
Daarnaast enkele uit een serie gemaakt in India.
In Pushkar om precies te zijn.
Daar wordt jaarlijks een grote kamelenmarkt gehouden.
De zogenaamde Pushkar Fair of Pushkar Mela.
Daar maakte in oktober 2009 Kevin Frayer een serie foto’s.
Enkele zie je hieronder.





Cesare Naldi, Nazroo (de verzorger) and elephant Rajan.






Michael Johnson.






Mike Matas.






Peter Allinson.






Kevin Frayer, A camel herder, Pushkar Mela 2009.


Een kamelenherder.





Kevin Frayer, Contestant J.S. Chounan, Pushkar Mela 2009.


Deelnemer J.S. Chounan.
Op de markt wordt een wedstrijd gehouden voor de man
met de langste snor. Dit is een van de deelnemers.
Hij won met zijn snor van 3.25 meter.





Kevin Frayer, een dans.





Kunstvaria

Misschien de laatste kunstvaria van 2009,
hoewel dat nog niet helemaal zeker is.
Petroglieven uit Utah zijn sterk vertegenwoordigd.
Geniet!





Caspar David Friedrich, Evening landscape with two man, 1830 – 1835.






Johan Bartold Jongkind, Scene in maanlicht, 1866.






John Singer Sargent, The daughters of Edward Darley Boit, 1882.






Joseph Aderson, Point of view (detail).






Kim Chavez, The outlook.






Paul Cezanne, Mont Sainte Victoire seen from the Bibemus Quarry, circa 1897.






Unknown Anthropomorph petroglyph, Nine Mile Canyon, Utah.



Unknown, Long neck sheep, petroglyph, Nine Mile Canyon, Utah.






Unknown, Nine Mile Canyon, Utah, 12 december 2008.






Vincent van Gogh, Le Cafxc3xa9 de Nuit (The night cafxc3xa9), 1888.





Liu Xiaobo

Voor mij is het moeilijk te bepalen hoe onafhankelijk berichtgeving is
over een dissident als Liu Xiaobo.
Ik heb dit jaar een heel goed en prettig verblijf in China
mee mogen maken (zoals uit mijn web logs daarover
zal gaan blijken), maar kan toch moeilijk bepalen
hoe de vork nu precies in de steel zit.
Dit artikel van het Belgische tijdschrift Knack
lijkt me in ieder geval heel geinformeerd.


Chinese dissidente schrijver Liu Xiaobo
tot 11 jaar veroordeeld


Knack.be, 25/12/2009 11:00

‘De kip doden om de aap aan het schrikken te brengen.’
Volgens dat Chinese gezegde werd
de Chinese dissidente auteur Liu Xiaobo
vandaag in Peking tot een draconische straf van 11 jaar veroordeeld.

‘Het is beslist niet geruststellend dat de rechtbank
van plan is om het vonnis op Kerstmis bekend te maken.
Ze hopen dat de aandacht van de wereld
niet op hen gericht zal zijn,’
aldus het Amerikaanse PEN-centrum
over de Chinese autoriteiten die de aandacht willen afleiden
van de veroordeling van Liu Xiaobo,
China’s bekendste politieke dissident
en gewezen voorzitter van de Chinese PEN-club.

Liu Xiaobo, die op 28 december 54 jaar wordt,
is een schrijver en essayist die in de jaren negentig
als literatuurprofessor werd ontslagen
omdat hij opkwam voor de burgerrechten
en de vrijlating van de politieke gevangenen in China.
Hij bracht 15 jaar in de gevangenis en drie jaar in een werkkamp door.

Afgelopen woensdag verscheen Liu Xiaobo
na een jaar voorarrest weer voor een Chinese rechtbank.
Zijn proces achter gesloten deuren duurde minder dan drie uur.
Vandaag werd hij tot 11 jaar opsluiting veroordeeld
omdat hij bijgedragen zou hebben
tot de ondermijning van de Chinese staat.
Die beschuldiging steunt op de inhoud van zes essays
die hij op het internet heeft geplaatst.
Hij schreef er bijna 500 sinds 2005.

In feite neemt de Chinese dictatuur
vooral Liu Xiaobo’s rol in de oprichting van Charta 08 kwalijk,
een document waarin politieke vrijheden voor de Chinezen
en een democratische hervorming
van de politieke dictatuur in China wordt gexc3xabist.
Charta 08 is tijdens zijn korte bestaan op het Chinese internet
door meer dan 10.000 mensen ondertekend.

Charta 08, waarin ondermeer wordt aangedrongen
op het afschaffen van het monopolie
van de Communistische Partij
en ook van de strafwet krachtens welke Liu Xiaobo
nu werd vervolgd en veroordeeld,
werd meteen door de autoriteiten gecensureerd
toen het document eind vorig jaar
op het internet werd gepubliceerd.
Driehonderd ondertekenaars werden door de politie lastiggevallen.

Woensdag demonstreerden enkele aanhangers van Charta 08
voor de rechtbank waar het proces tegen Liu Xiaobo
zijn beslag kreeg.
Andrew Jacobs, correspondent van de ‘New York Times’
(24 december) in Peking, ontmoette een van hen:
Lei Ji, een 48-jarige werkloze arbeider,
spoorde 18 uur met de trein naar Peking
om zijn solidariteit met Liu Xiaobo te betuigen.

De verdedigers van Liu Xiaobo klagen
dat ze hun clixc3xabnt gedurende maanden niet konden zien
en dat ze pas twee weken voor het begin proces
op de hoogte werden gebracht dat het zou plaatsvinden.
Een team van diplomaten uit de EU, de VS en Canada
kreeg geen toegang tot de rechtszaal.
‘Ze zegden ons dat er geen plaatsen meer vrij waren,’
aldus werd Nicholas Weeks,
de eerste secretaris van de Zweedse ambassade,
door de New York Times geciteerd.

China-watchers menen dat de Chinese regering
minder dan ooit geneigd is om dissidenten speelruimte te geven.
Volgens de krant komt dit omdat China
een nieuw zelfbewustzijn ontleent aan zijn recordreserves
aan buitenlandse valuta en aan de toedracht dat het op dit moment
over de mondiaal veerkrachtigste economie beschikt.
Dat zou het regime nog harder en onbuigzamer
tegen politieke dissidenten doen optreden.

In een interview met ‘Human Rights in China’
(HRIC, 16 december) wordt die stelling genuanceerd
door Ding Zilin, een gepensioneerde 73-jarige professor
in de filosofie die aan het hoofd staat
van de beweging ‘Moeders van Tiananmen’.
Ding Zilin, wier 17-jarige zoon twintig jaar geleden
op het Plein van de Hemelse Vrede werd gedood,
is ervan overtuigd dat de autoriteiten Liu Xiaobo
eruit hebben gepikt om de andere ondertekenaars
van Charta 08 te intimideren.
Ze voegt eraan toe dat het regime zichzelf ondermijnt
door zo repressief op te treden: ‘Dit land is rot tot op het bot.’

De origineelste bijdrage in het debat kwam
van de bekende Chinese cyberdissidente Liu Di,
alias ‘Stainless Steele Mouse’,
die in een solidariteitsverklaring voor Liu Xiaobo
ook een proces voor zichzelf eist.
In naam van de gelijkberechtiging spreekt ze
de Chinese autoriteiten zo aan:
‘Volgens het principe van de gelijkheid voor de wet
moeten jullie mij als Liu Xiaobo’s medeplichtige
ook veroordelen, en geen selectieve rechtspraak toepassen
door een zo belangrijke criminele verdachte als ik er een ben
over het hoofd te zien.’
Ze voegt er dreigend aan toe dat Charta 08 zich spiegelt
aan het Praagse Charta 77 en aan Taiwans ‘Formosa Incident’ uit 1979:
‘De twee voorgaande campagnes zijn al gerechtvaardigd
door de geschiedenis, en dat zal ook voor Charta 08 gelden.’

Piet de Moor

Volgens Wikipedia zijn de fundamentele concepten van Charta08:

Vrijheid:
Die is de kern van alle universele rechten,
waaronder die op vrijheid van meninguiting, publicatie, geloof,
vereniging, vergadering en beweging.
Mensenrechten:
Die worden niet toegekend door de staat, maar zijn rechten
die iedereen geniet vanaf de geboorte.
De politieke rampen uit het verleden van China
zijn allemaal nauw verbonden met de veronachtzaming
van mensenrechten door de autoriteiten.
Gelijkheid:
Ieder is gelijk in economische, culturele en politieke rechten,
ongeacht sociale status, beroep, geslacht, economische situatie,
etnische herkomst, huidskleur, religie of politieke overtuiging.
Republicanisme:
xe2x80x98Samen regeren, samen in vrede levenxe2x80x99.
Het gaat om decentralisering van macht en het evenwicht van belangen,
gebaseerd op verscheidenheid en op basis van gelijkheid;
publieke zaken moeten vreedzaam worden afgehandeld.
Democratie:
De overheid wordt gekozen door het volk,
beslissingen van de meerderheid beschermen de basisrechten van minderheden.
Grondwettelijkheid:
De grondwet beschermt de vrijheden en rechten van burgers
en stelt grenzen aan de macht van de overheid.

Daar lijkt me niet zoveel tegen in te brengen.

Chinese kalligrafie

Ik heb nog nooit met een Chinees penseel me gewaagd
aan Chinese karakters.
Maar in China heb ik toch twee “mobi’s” gekocht (Chinees penseel)
met oefenpapier en inkt.
Omda ik tussen kerst en nieuwjaar vrij heb kan ik er eens mee experimenteren.
Ik volg de aanwijzingen in een boek : Chinese calligraphy made easy,
geschreven door Rebecca Yue.





De materialen opstellen.






Het openen van de kwast. De haren van de mobi zijn met gom aan elkaar geplakt. Vandaar dat ze die mooie vorm hebben als je zo’n perseel koopt. Om er mee aan het werk te gaan moet je de onderste helft van de haren even weken in koud water zodat de gom oplost.






Een nog nieuwe mobi.






De ‘geopende’ mobi.






De inkt.






Stand van zaken bij de eerste pauze.






Ik moet nog veel leren.






Daarbij helpt het als ik tot 10 kan tellen.