Mechelen

Nu even serieus.
Mechelen is een mooie stad.
Het heeft een heel overzichtelijk centrum dat goed te belopen is.

Het heeft ook nog een paar verrassingen in petto.

Zoals bovenstaande foto van het raam van een woonhuis.
Met poppen inderdaad.
En wat te denken van een huis met een (deels) houten gevel ?

(De Duiveltjes)

Het huis ernaast (St. Jozef) heeft twee mooie afbeelbingen in de gevel.
Een ervan zie je hierna: Adam en Eva worden uit het paradijs gestuurd.

Het interieur van de St. Romboutskathedraal.

Op twee veeschillende plaatsen zag ik verwijzingen naar de martelaren van Gorkum.
Waarom nu juist hier ?
Hierboven zie je de martelaren afgebeeld.

Het Schepenhuis, het oudste stenen stadhuis van Belgie. Nu is het een museum.

Op de plaats waar vroeger de vismarkt werd gehouden herinneren vier fonteinen
aan deze activiteit.

De grootste verrassing was het volgende schilderij in de St. Janskerk:

De foto is niet zo goed gelukt. Daarom nog maar een plaatje.

Dit prachtige altaarstuk van P.P Rubens heet ‘De aanbidding der Wijzen’.

Deze kerk zit helemaal vol met prachtige kunst.

Ja wat zijn dat nou ?
Dat is een fietsenrek in het paleis van Margareta van Oostenrijk.
Een paleis dat nu in gebruik is als gerechtsgebouw maar dat een prachtige tuin heeft.

En met de laatste foto zijn we weer terug op de Grote Markt van Mechelen.
Ga er eens kijken !

Koninginnedag 2006: Mechelen

We zijn vandaag de festiviteiten rond koninginnedag ‘ontsnapt’
door naar Mechelen te gaan.
Deze mooie stad net onder Antwerpen is een goed
alternatief voor al die mensen die al zo vaak in Antwerpen
een dagje (weekend) hebben rondgelopen.
Ook deze keer liepen we tegen een paar bijzonder borden aan.
Laten we daar maar eens mee beginnen:



Deze doet het altijd goed.





Keizersnede bij koe

Een bijzondere gebeurtenis tijdens ons ‘krea-weekend’
was de geboorte van een kalf door een keizersnee.
De kennis waar we op bezoek waren heeft een boerenbedrijf.
Op het bedrijf worden kalveren van dikbilkoeien gefokt.
Deze dieren gaan vervolgens naar mesterijen waarna ze
via het slachthuis op ons bord belanden als biefstuk.



(Moeder en jonggeboren kalf)

Deze kalveren komen bij dit ras altijd met een keizersnee ter wereld.
Afgelopen zondagmiddag waren we daar getuigen van.
We hadden het geluk dat de Belgische veearts de tijd nam
om ons als toeschouwers uit te leggen wat hij zoal deed.



De keizersnee-techniek is een oude techniek.
Bij runderen werd deze techniek tot aan de jaren ’60 van de vorige eeuw
vooral toegepast in noodsituatie.
De zwangerschap van het dier dreigde fout te lopen.
Dat wil zeggen dat waarschijnlijk kalf en koe verloren zouden gaan.
In die situaties werd er voor gekozen in ieder geval het kalf te redden.
Dat gebeurde door een keizersnede aan de rechterkant van de koe.
Aan die kant zit de baarmoeder.
Daar zitten echter ook de vele meters darmen van de koe.
Die darmen zijn erg bewegelijk en leveren een groot probleem op
bij een keizersnede aan de rechterkant van de koe.
Vandaar dat deze operatie tegenwoordig aan de linkerkant
wordt uitgevoerd. Dat is de kant waar de magen van de koe zitten.
Die houden de darmen op z’n plaats.



(De aanstaande moeder)

De operatie vindt plaats onder plaatselijke verdoving.
Een algehele narcose heeft nogal wat nadelen.
Allereerst reageren dieren (net als mensen) heel verschillend op narcose.
Het dier moet daar echt van herstellen.
Daarnaast loopt een staand dier in een stal veel minder
besmettingsrisico dan een dier dat op de grond ligt.
Verder is een dier in narcose heel moeilijk (gewicht) te verplaatsen,
op de juiste plaats te leggen ed.







(Aanstaande neven en nichtjes of halfzusjes/broertjes)

We hadden geluk. De aanstaande moeder is een erg rustig dier.
In het begin was het zeker onrustig maar gaande weg ging het steeds beter.



Deze runderen zijn van nature langharig maar in een stal levert dat allerlei
vervelende situaties op: ongediertes, vuil, schurft etc.
Nu begint de veearts de korte haren te reinigen, te scheren en
daarna nog eens de huid te reinigen.
Zelf ontsmet de veearts zich ook.








(Een mooie roze postzegel wordt zichtbaar)

Dan wordt er een eerste insnijding aangebracht.
Vervolgens gaat de arts door de wand om bij het buikvlies te komen.
Voor de koe is het doorsnijden van de buikwand het meest pijnlijk.







Dan gaat het erg snel.
Het is even zoeken naar het kalf.
Er wordt een snede gemaakt in de baarmoeder
en de achterpoten komen tevoorschijn.





De volgende foto is onduidelijk.
Maar hier halen de boer en de veearts het kalf uit het lichaam van de koe.



En daar is het kalf dan.
Het is nog erg geel van het vruchtwater maar dit is een wit dier.



Na de bevalling krijgen we nog een korte anatomische les.
Maar dan gaat de veearts al snel over tot de volgende stappen.
De meeste tijd gaat zitten in het goed hechten van de koe.
Dat gebeurt laag voor laag.









Terwijl de veearts verder gaat met het hechten neem ik nog een kijkje bij het kalf.
Er komt al wat beweging in.
Het dier ligt heel zielig te rillen.
Dat is niet van de kou zo wordt ons verzekerd.
Het is een natuurlijk mechanisme om de doorbloeding goed op gang te brengen.



De veearts gaat rustig verder:







Bij de buren gaat het leven ook gewoon verder:



Het hechten let erg nauw.
Zodadelijk zal de koe al willen gaan rusten en gaan liggen.
Heel snel zal de huid zich herstellen.
De hechtdraad voor de buitenste hechting is een synthetische draad.
De draad gebruikt voor de inwendige hechtingen
is gemaakt van schapendarmen.
Deze laatste lost op.



De laatste activiteit van het hechten is het aanbrengen van aluminiumpoeder.
Volgens de veearts kende de soldaten van Napoleon al de heilzame
werking van aluminium bij wonden.
Het levert een plaatje op met mooie kleuren:



Bij de koe wordt vervolgens een hormoon ingespoten.
Dit hormoon zorgt ervoor dat na korte tijd de koe gemolken kan worden.
Na het inspuiten zie je de uiers groter worden.
Dat melken doet de boer.
Die zal dan vervolgens het kalf met deze melk voeden.
Binnen 4 uur moet de koe de melk geven
en binnen 8 uur moet het kalf de melk drinken.
Deze ‘eerste melk’ bevat extra bescherming
tegen het milieu (de stal en alle bacterieen)
en is daarom zo belangrijk.
Lukt het niet om binnen de tijdsgrenzen te melken of te voeren,
dan is de extra beschermende functie van de melk verdwenen.

Met het kalfje gaat het inmiddels steeds beter:



Een uurtje later heeft het kalf al de eerste melk gedronken en staat het bij moeder.
De koe ligt dan al te slapen.
De naam van het kalfje is Astrid, ze is geboren op 23 april 2006.

Ode aan Fernand Leger

Afgelopen weekend zijn we met een groep mensen in Sluis geweest.
Voor het tweede jaar op rij zijn we daar te gast geweest
bij een familie die een prachtig weekend voor ons organiseerd.
De dagen worden gevuld met creatieve of sportieve activiteiten.
Een deel van de mensen hebben aan hun hobby gewerkt op
een boerderij/camping in de beurt van Sluis.
Een ander deel is actief door te gaan fietsen.

Ik ben begonnen een nieuw mozaiek te maken, een ode aan het werk
van Fernand Leger.

Thuis eerst het ontwerp op een stuk multiplex gezet.
In het midden een direct copy van een werk van Leger: een groep mensen met een hond.

Hier een foto van het V.I.T. (Vogel Identificatie Team): de fietsers.

Het zal nog wel even duren voor mijn mozaiek af is.
Maar de resultaten van de andere deelnemers mogen er zijn:

Gelezen: De Fotograaf

De afgelopen dagen heb ik een reeks van drie stripboeken gelezen.
Ze zijn getiteld: De fotograaf.
Het gaat over een fotograaf die in het kader van zijn eerste opdracht
met Artsen Zonder Grensen naar Afganistan gaat.
Een prachtig verhaal, een combinatie van foto’s en tekeningen.

Volgens de uitgever:
Wanneer een fotojournalist terugkomt van een opdracht in oorlogsgebied,
brengt hij honderden foto’s, maar vooral anekdotes mee.
Van die honderden foto’s worden enkele tientallen afgedrukt,
en maar een paar daarvan worden verkocht.
Al de rest blijft onder de vorm van contactjes ongebruikt in een doos liggen…
Als de fotograaf een verteller is, horen zijn vrienden en familie sommige anekdotes.
Maar de tijd gaat voorbij en de man krijgt nieuwe opdrachten
en maakt weer andere foto’s.
Recente anekdotes verdringen de vorige, die ergens in het geheugen worden opgeslagen.
Op die manier dommelen verhalen in.
In stripverhalen kun je anekdotes laten herleven.
Er zijn wel honderd redenen waarom ik op Didier Lefxc3xa8vre gesteld ben.
Exc3xa9n daarvan is dat hij een goeie fotograaf is.
Een andere reden is dat hij prachtige verhalen kan vertellen.
Al sinds ik hem de eerste keer hoorde, wil ik een boek met hem maken.
Er zijn contactafdrukken die dat bewijzen.
De strip laat nu zijn stem horen: de tekeningen vullen de hiaten op
tussen de foto’s en het verhaal dat Didier wil vertellen op momenten waarop hij,
om God weet welke reden, het niet met foto’s kan doen.

Klein voorbeeld dat laat zien hoe foto’s en tekeningen door elkaar gebruikt worden: